Reflectie Herfst 2013.vp

Hierover zegt wetenschapper en filo- soof Bernardo Kastrup (zie foto), op 13 oktober 2012: “Sta nu even stil bij het voorgaande ci- taat. Het idee hier is dat Eben Alexan- der, een praktiserend neurochirurg en professor aan de Harvard Medical School, niet snapt wat hersenen doen, en dat terwijl hij elke dag staat te hak- ken in de hersenen van mensen. Er wordt dus van uitgegaan dat hij niet weet welke delen van de hersenen cor- releren met gekeuvel, dromen, gevoelens, etc, maar toch heeft hij een vergunning om in die hersenen te snijden. Wellicht doen neurochirurgen niet het vooraanstaande onderzoek naar de precieze werking van de hersenen maar hij, Eben Alexander, is zeer zeker gekwalificeerd om te begrijpen welke delen van de hersenen correleren met welke soorten van ervaringen. Het is bespottelijk om iets anders te suggeren. De moraal is deze: Eben Alexander heeft niet alleen de vereiste wetenschappelijke kwalificaties om zijn ervaringen op de juiste manier te interpre- teren, maar hij heeft ook het unieke perspectief dat hij deze er- varing zèlf heeft ondergaan, en dat heeft Harris niet. Het is Alexander zelf die in de beste positie is om zijn situatie te beoor- delen, zowel vanuit een empirisch perspectief als vanuit zijn academische achtergrond.” Mijn eigen commentaar Dat een neurochirurg niets zou begrijpen van neuroweten- schap is hetzelfde als beweren dat een automonteur niets van automotoren weet, simpelweg omdat hij die niet ontworpen heeft… Ook in dit verband: Cardioloog Pim van Lommel kreeg maar al te vaak het verwijt over zich heen dat hij, als cardioloog, niets zou weten van hersenwetenschap. Alsof na eenmaal een bepaalde studie gedaan te hebben, de betreffende persoon zich nooit en te nimmer verder ontwikkelt of màg ont- wikkelen in een richting waarvoor hij in eerste instantie niet was opgeleid. Kwaadaardige kletskoek dus. Wat de algemene reacties op het boek betreft, op de site van Amazon.com waren 340 één-ster-recensies geplaatst, soms geuit in zeer onfrisse bewoordingen. Ook elders liet men zich soms zeer ongenuanceerd uit, zoals in deze recensie: “Ik denk dat hij een neurochirurg is met drank- en relatiepro- blemen die toevallig een zeldzame ziekte kreeg en toen een manier zag flink veel geld te verdienen door een verhaal over een bijna-doodervaring te verzinnen.” (Weedar, op 11 juli 2012, op mind-energy net). Het goede nieuws is dat het boek van Eben Alexander te- gelijkertijd een recordaantal vijf-sterrenrecensies kreeg op de site van Amazon.com. Op het moment van dit schrijven was het aantal 3374 en dat getal zal bij verschijnen van deze Ref- lectie intussen wel weer gestegen zijn. En waarom? Dit boek biedt hoop aan al die mensen wier bestaan om wat voor re- denen ook wordt ervaren als verdrietig, miserabel, zinloos, uitzichtloos. Dat skeptici dit valse hoop noemen en hem daar over zwaar aanvallen (zie hieronder), veranderen de inzichten en het gevoel van verdrietige mensen echt niet. Hier volgt zo’n karaktermoord: “Eerlijk gezegd vind ik hem [Eben Ale- xander] iemand van het ergste soort. Doelbewust onschuldige mensen die hem vertrouwen, tot prooi maken van praatjes vol [valse] hoop en daarvan profiteert. Voor mij is hij een dief, en nog slechter, die de kwetsbaarsten tot prooi maakt. Er is niet veel op deze wereld wat ik erger vind dan dat. De enige ver- zachtende omstandigheden die ik kan aanvoeren is de moge- lijkheid dat hij geestesziek is, of instabiel als gevolg van ge- vorderde leeftijd, of door een ziekte van zijn brein.” (Ene Hol- ly S. Kennedy op de blog van Steven Novella, 12-12-2012) Ook waren er die Eben Alexander een narcistische per- soonlijkheid toeschreven, o.a. aan de hand van zijn “bowtie” (vlinderdasje). Tsja… wat lopen er toch vreselijk veel hyper- vervelende, ontstellend betweterige lieden rond op deze we- reld... Tot zover de perikelen rondom de boeiende casus van Dr Eben Alexander. *) Gerechtvaardigde kritiek op zijn boek Dat neem allemaal niet weg dat enige lichte kritiek op het boek wel gerechtvaardigd is. Eben Alexander geeft bijvoorbeeld toe dat de titel van zijn boek Proof of Heaven (Bewijs van de Hemel) beter niet geko- zen had mogen worden. (Hijzelf had een heel andere titel in ge- dachten, maar zijn uitgever vond die niet pakkend genoeg - in de USA hebben uitgevers veel meer dan hier het laatste woord). Verder lijdt het boek aan het bekende Amerikaanse euvel dat babbelstijl heet, hanteert de schrijver teveel de techniek van de flashbacks, vertelt hij teveel over zijn hobby’s, en betrekt hij er wat vaak zijn gezin erbij. De wetenschappelijke kant, in casu een weerlegging van de skeptische argumenten die hij zeker voorzien had, komt te weinig aan bod. Hij heeft een appendix toegevoegd van slechts drie pagina’s waarin hij o.i. te kort in- gaat op mogelijke neurologische verklaringen van zijn ervaring. Nu is het teveel een boek geworden voor een breed publiek. Ik hoop dan ook dat hij het niet laat bij dit ene boek maar dat er nog een verschijnt waarin de verklaringen van de skepti- ci uitgebreider weerlegt. Maar al met al mogen we blij zijn dat, ondanks zijn tekort- komingen, dit boek werd uitgegeven, en dat het voor veel mensen een baken van hoop is. Dat is ook het expliciete doel van Eben Alexander: de mensen duidelijk maken dat de dood niet het absolute einde is, maar dat ons bewustzijn doorgaat naar elders en hoe je dat “elders” noemen wilt, het hierna- maals, de hemel of wat anders, dat is aan ieder persoonlijk. *) Naschrift: de karakter- en reputatiemoord op Eben Alexander gaat onverminderd door. Onlangs heeft een roddeljournalist in EA's werkza- me leven zitten wroeten en kwam toen tegen dat EA ooit een keer was gedisciplineerd omdat hij een fout had gemaakt - overigens zonder ernstige gevolgen voor de patient.Omdat EA dat niet had vermeld in zijn boek, beweren zijn tegenstanders nu dat hij dus niet betrouwbaar is en dat daarom zijn BDE-verhaal ook wel verzonnen zal zijn... Toen Rudolf Smit werd gepensioneerd deed hij dat in de functie van redacteur/ver- taler bij een groot wetenschappelijk-techno- logisch instituut. Na zijn pensionering is hij zich vooral gaan bezighouden met de feno- menen bijna-doodervaring en buitenlichame- lijke ervaringen en aanverwante verschijnse- len. Daartoe heeft hij zich aangesloten bij Stichting Merkawah / IANDS the Nether- lands – stichting voor en door mensen die zo’n ervaring hebben gehad en mensen die er in geïnteresseerd zijn. Hij is de hoofdre- dacteur en opmaker van Terugkeer , het kwartaaltijdschrift van deze stichting. Tevens is hij de opmaker van Reflectie. ¨ 28 Reflectie 10(3), herfst 2013