13(2)16

14 Reflectie jaargang 13 nummer 2, zomer 2016 Zo hing boven haar werkbureau de volgende tekst: Vertrouw op het leven Vertrouw op het proces Hou van jezelf En alles is goed Dat was haar levenshouding die ze zo veel mogelijk in prak- tijk probeerde te brengen, in het volle bewustzijn dat ze een onderdeel van het Grote Geheel was. Daags na haar overlijden vond haar zoon op haar bureau een briefje, waarop Eleonore een persoonlijke gebed had geschreven. Het klinkt als één grote getuigenis van de in- wonende Christus in haarzelf, eenmystieke bede, als een mantra van de immanente God.Waarschijnlijk heeft ze het in de laatste dagen van haar leven geschreven, alsof ze haar overgang naar het Goddelijk Licht voelde aankomen. God! Bron van alle leven, Inspiratie vanmijn denken, Trooster vanmijn hart, Genezer vanmijn geest, Uw aanwezigheid verheft mij van aarde naar hemel, Uwwoorden stromen als een heilige rivier, Uw gedachte rijst inmij als een goddelijke lente, Uw zachte gevoelens wekken sympathie inmijn hart. Geliefde leraar, Uwwezen is louter vergeving, Wolken van twijfel en angst spatten uiteen bij Uw doordringen- de blik, Alle onwetendheid verdwijnt in Uw verlichtende aanwezigheid, Nieuwe hoop wordt geboren inmijn hart Door Uw vredige adem, O, inspirerende Gids, in U ervaar ik overvloedige zegen. Amen. Uiteindelijk liet Eleonores lichaamhet niet meer toe om haar aardse werk te blijven verrichten. Ongetwijfeld het proces vertrouwend, is ze zonder lijden overgegaan naar de GeestelijkeWereld. Met eerbied sluiten we Eleonore in ons hart. En die eerbied willen we haar graagmeegeven op haar reis naar en door het Licht van de Oorsprong, hand in handmet de grote Inwijder. n Over de auteurs Jan Goorissen (1956) is musicus, o.a. gamba-docent en ont- werper van de elektrische Ruby-Gamba. Komt ongeveer sinds 2011 in de VKK in Arnhem, waar hij sinds 2012 voorzitter van het kerkbestuur is. Heeft met Henry Hagen gemeen dat ze in hetzelfde Brabantse dorp (Geldrop) geboren zijn. Toeneind2012dekg.Arnhemplotseling zonder priester kwam te zitten, zijn er gedurende een aantal maanden diverse gast- priesters aangetrokken, waaronder Eleonore. Janwas – samen met de overige bestuursleden – dermate onder de indruk van de wijze van celebreren en de persoon van Eleonore dat hij, geheel tegen de kerkelijke mores in, bij de regionaris het ver- zoek heeft ingediend omhaar als e.a. priester van Arnhem voor te dragen. Hetgeen dus ook is gebeurd! HenryHagen (1963) is kwaliteitsadviseur bij de lokale overheid. Sinds 1998 lid van de VKK, eerst in Amersfoort, vanaf 2007 in Naarden en vanaf 2013 in Arnhem. Heeft in deze gemeenten, en in het Centraal Kerkbestuur, diverse bestuursfuncties vervuld. Is nu sinds 2015 penningmeester van kerkgemeente Arnhem. Daarnaast sinds 1998 organist en sinds 2005 subdia- ken in de VKK. Had sinds 1999 een relatie met pr. Eleonore Kemperink, met wie hij in 2006 is getrouwd. Vier jaar nadat de mogelijkheid was gecreëerd, kopte de Gooi- en Eemlander ‘ Het vrouwelijk aspect in de wereld van het geloof ’ en deed daarmee verslag van de priesterwijding en de missie van Eleonore Kemperink. Eenmooie krantenkop voor eenmooie gelegenheid: de tweede vrouwelijke priester in de Nederlandse kerk­ provincie van de Vrij-Katholieke Kerk was geïnstalleerd. De priesterwijding was op 27 januari 2007, stafdrager was haar echtgenoot Henry Hagen, die daardoor ook in het centrum van de wijding kon staan. Als een soort van geboorte werd Eleonore ingeleid om aan de altaartafel de consecratie van brood en wijn te verrichten, omde altijd irrationele boodschap van Christus te gaan uitdragen. Zes jaar later (met ingang van 12mei 2013) mocht zij, even- eens als tweede vrouwelijke priester, wordenaangesproken met de titel ‘zeereerwaardemevrouw’; zijwerddeeerstaan- wezend priester, de pastor , van de kerkgemeente Arnhem. De tijd dat Eleonore actief was in de kerk heeft zij zich, samenmet haar echtgenoot, zeer betrokken, tegelijker- tijd enthousiast, toegewijd aan de ontwikkeling van de kerk. Was het niet de kerkgemeente Amersfoort, dan was het wel het ‘Tempeldagen project’, de kerkgemeente Naarden of andere inzet gericht op ‘samen’. Haar liefde voor de zang, die zich als een innerlijke dans in haar bewoog, liet zij niet onhoorbaar. Haar ontmoetingenmet het irrationele, hoe spannend ook: ze toonde lef door dit onder de aandacht van de dan betrokkenen te brengen. We zien omnaar een priester-mens die veerkrachtig was door telkens weer ‘op te staan’ in welke situatie zij, ook persoonlijk, gesteld werd. Zij hervond telkens haar kracht omdat de ontluikende Liefde sterker was. Eleonore heeft haar zilveren koord kunnen terugtrekken. Haar opdracht in deze vorm vanmensenleven is ten einde. Zij bevindt zich in de echte wereld van Vrede en Stilte... waar blijheid, liefde, ja zelfs boosheid en zwaarte als ‘ zijn ’ ervaren worden. Zo anders dan in de wereld waarin wij, hier, met versluierde ogen verkeren. Waar wij díé wereld herkennen als de wereld waar geen oordeel is. Eleonore heeft de altijd irrationele boodschap van Christus op een bijzondere en subtiele wijze vertolkt in de eucharistie. In haar priesterschap heeft zij namelijk het vrouwelijke, het feminiene, uitgedragen als het Chochma (Wijsheid) uit de wijsheidsliteratuur, de pneuma (de adem/geest) van de vrouwelijke aard en bovendien deed zij dat op een wijze die ontroering bracht en bij de verstaander ervan een innerlijke honger opriep. n Inmemoriam Eleonore Kemperink Regionaris Mgr. Peter Baaij