Reflectie2(3&4).vp

* ‘ Our Lady of Compassion’ - Royal Tunbridge Wells, Kent - e.a.: bisschop-in-charge: Mgr. Allan Barns, naast zijn functie als Vicaris-generaal. W.g. + Maurice, voorzittend bisschop. De priesterwijding - voor het eerst aan een vrouw verleend De ervaring van haar, die deze wijding onderging : “5 november 2005 was een belangrijke dag voor mij, een dag waar ik lang naar heb toegeleefd. Een dag ook waaraan natuurlijk een innerlijke voorbereiding vooraf is gegaan. Je hebt het gevoel, na een subdiaken- en een diakenwijding, ongeveer te weten hoe zo’n priesterwijding zal gaan, hoe je die zult gaan beleven. Maar zoals de beleving van de beide voorgaande wijdingen verschillend was, was het ook nu weer onvoorspelbaar. Toch waren er een aantal bijzondere momenten te benoemen. Wat ik al wel ervaren had, was, dat als je daar op de grond ligt, er van alles in je gebeurt tijdens het zingen van de wijdingslitanie. Ook ditmaal was dat zo. Ik had een gevoel alsof ik als het ware aan de grond gekluisterd werd, met een zodanige kracht dat het leek of er een zware balk over mij heen lag. Het was hét moment van de eigenlijke wijding, waarop de bisschop zingt: Zegen +, heilig +, wijd + haar thans, Hoor ons, o Drie-eenheid. Een ander bijzonder moment was, toen, na de bisschop, alle priesters hun handen oplegden en mij daardoor opnamen in hun midden. Bij de voorbereiding had ik dit al als heel essentieel gezien, maar als het dan gebeurt, is dat nog veel indringender dan je je kunt voorstellen. Een moment waarvan ik niet verwacht had, dat het zó´n indruk op mij zou maken, was het zalven van mijn handen met H. Olie. Het was net of de door de bisschop uitgesproken tekst, die inhield dat die zalving mij toestond te zegenen en te wijden, pas toen in zijn volheid tot mij doordrong, en er kwam een sterk gevoel van blijheid, van vreugde, in mij. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kwam de bijeenkomst in de Enk, met zoveel lieve woorden. Met zoveel bloemen en cadeaus en dat schattige gele boekje met gouden pen, waarin velen hun naam en goede gedachten of wensen hadden neergeschreven. Een groot gevoel van dankbaarheid gaat uit naar allen die zich hebben ingezet om dit feest voor mij tot een hoogtepunt in mijn leven te maken.” Pr. Wies Kuiper. Ten slotte een verwijzing naar enkele teksten in verband met “vrouwenwijdingen”. * Het onderstaande stukje van priester Gert-Jan van der Steen, kerkgemeente Zwolle, alwaar die wijding plaats- vond. Nadat in de Vrij-Katholie- ke Kerk in Nederland (2002 / 2003) een einde kwam aan de achterstelling van vrouwen aan het altaar, kwam dat op zaterdag 5 november op- nieuw tot uitdrukking, nu door de priesterwijding van mevrouw Wies Kuiper. “Onze Wies zal dan kunnen zeggen: ‘Een kleine stap voor een vrouw, maar een gigantische sprong voor de Vrij-Katholieke Kerk’ . Het zijn eigenlijk twee gebeurtenissen die weinig met el- kaar te maken hebben. De eerste is die van de wijding zelf. Een kleine stap in tijd gemeten, maar diep ingrijpend in het in- nerlijk, al wordt dat meestal pas later merkbaar. De tweede ge- beurtenis staat los van de persoon. Het gaat daarbij om een historisch feit, waarvan de consequenties ook pas later merk- baar zullen worden. Wij hebben allen de discussies rond de vrouwenwijdingen meegemaakt en de meesten van ons hebben daar ook aan deel- genomen. De meningen waren soms verdeeld. We hoeven die discussie nu niet te herhalen. Zij is ook gevoerd in andere Ker- ken, zoals de Anglicaanse en de Oud-Katholieke Kerk, Kerken waarmee wij ons verwant voelen en die al eerder tot het vrou- welijke priester- en bisschopsambt hebben besloten. Er is veel literatuur over vrouwenwijdingen en er zijn ook een aantal goede websites aan gewijd. Onze VKK heeft haar eigen, specifieke discussiepunten. Maar kenmerkend voor alle discussies is, dat er geen absolute waarheden verkondigd kunnen worden, maar slechts mening- en en persoonlijke waarnemingen. Dan gaan de bekende ver- schillen in menselijk karakter een rol spelen: liberaal of conservatief, rekkelijk of precies. In een liberaal land, zoals o.a. Nederland, is het pleit dan sneller beslist, in andere landen duurt het langer. Het eenmaal genomen besluit geeft daarna een bevrijdend gevoel. Mogelijkheden voor verdere ontplooi- ing komen in het verschiet. Dat is dan ook wat het vrouwelijke priesterambt zo boeiend maakt: naast het verdwijnen van ong- elijkheid biedt het de mogelijkheid tot het ontdekken van nieu- we mogelijkheden, van vermoedelijk onverwachte verrijking. Dat proces moet natuurlijk alle tijd en ruimte krijgen. Wij mogen Wies begroeten als de eerste vrouwelijke pries- ter van de VKK in Nederland. Enerzijds in de eeuwigheidswaarde van de verbinding tussen God en mens, en anderzijds in de stapsgewijze ontwik- keling van het vrouwelijke aspect in zowel vrouwen als man- nen, als in een gezamenlijke ontdekkingstocht van de gehele Kerk.” [ G-J van der Steen ] * Ook vermeldenswaard met betrekking tot wijdingen van vrou- wen is het volgende, uit ‘ Gesprekken met bisschop Bär’ . Mgr. R. Philippe Bär, de vroegere R.-K. bisschop van Rotterdam: “Ik ken geen dogmatische noch schriftuurlijke bezwaren tegen de vrouw in het ambt. In allereerste instantie zou de 33 Reflectie 2(3&4), december 2005