Reflectie15-winter2007.vp

Het Kerkcongres 2007 – Impressies… ...van een congresganger Het is een echte herfstochtend als ik mij op de eerst.e dag van het congres (28-30 september) naar de kapel van de H. Micha- el en alle Engelen begeef voor de opening. Mocht er buiten al iets sombers en toch ook mysterieus geweest zijn, de kapel geeft alle licht en onze beide bisschoppen zorgen voor de no- dige kleur. Zij zijn het die als het ware de toon zetten voor deze drie dagen rond ‘De luister van ons erfdeel’, woorden af- komstig uit het confiteor van de H. Mis. Bisschop Peter nodigt ons uit om vooral vanuit het denken naar de beleving te gaan, met name op het moment dat er (letterlijk) water bij de wijn wordt gedaan. Hij wijst in dit verband op de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Bisschop Frank vraagt ons, in zijn overweging tijdens de H. Mis, van het denken naar ons hart te gaan, omdat, zoals Blaise Pascal zegt: “ Ons hart redenen kent die ons verstand onbekend zijn”. Zo zijn we uitgerust met de nodige middelen voor de workshop van die middag, waarbij we in kleine groepjes uit- eengaan om uit te wisselen met elkaar over de vormgeving in ons dagelijkse leven van het gebed na de communie: ‘Wij die verkwikt zijn door Uw hemelse gaven … dat Uw genade in- nerlijk zo in onze harten zij gegrift dat zij zich in al onze han- delingen moge openbaren’. De essentie hiervan ligt besloten in de woorden ‘verkwikt’, ‘hemelse gaven’, ‘genade’, ‘innerlijk’ en ‘openbaren’; de groepsuitwisseling heeft plaats rond deze woorden. Waarmee / waardoor worden wij verkwikt? Opgetild te worden uit de beslommeringen van het dage- lijkse leven. Een gevoel van weids- en grootsheid, van eenheid van alle bestaan. Bewustwording van de andere werkelijkheid en onderdompeling in een grote stroom van liefde en licht, in- nerlijke stilte, vrede, vreugde van binnen; contact met het Zelf. Wat zijn voor ons de hemelse gaven? Spontane ontroering van een moment. Diepe liefde, ver- bondenheid, innerlijke vreugde, gevoel van grotere eenheid, inzicht. Wat verstaan wij onder genade? Aanvaarding, vergeving, een generaal pardon, mildheid, iets heel moois ontvangen wat jezelf niet kunt bewerkstelli- gen. Door middel van het samenzijn als een geschenk opgeno- men te worden in een hemelse sfeer, in Gods liefde. Hoe zien wij het innerlijke van ons hart? In de spiegel die anderen ons voorhouden, opgeladen te zijn in oneindige, alles omvattende liefde. Liefde die vreugde- vol uitstroomt, het diepste in jezelf, het wezenlijke, het Goddelijke. Hoe kunnen wij die hemelse gaven in het dagelijkse leven gebruiken? Via het doorgeven van doorgekregen kracht; onze hou- ding. In je denken, voelen, spreken het Goddelijke licht uit- stralen en delen. Je steeds weer die gaven te herinneren. Het tweede deel van de middag, met het dansen, geeft gele- genheid om in beweging te komen. Zo kunnen we al dansend even ervaren hoe het is om door onze beschermengel begeleid te worden, en kwamen wij, vrij dansend op mooie panfluitmu- ziek, misschien daar waar geen woorden meer zijn. ‘s Avonds, in een stille luisterhouding, hangen wij aan de lippen van Anita Groenendijk die vertelt over haar eigen erva- ringen en die van haar cliënten, tijdens ‘life between lives regressies’. Over dit fascinerende onderwerp schreef Gert-Jan van der Steen in het zomernummer van dit blad (‘Zingeving door spirituele regressie’) en gaf hij de nodige aanvulling, met name bij de beantwoording van de vragen. Inmiddels is een tweede artikel van zijn hand in het herfstnummer verschenen. Van harte aanbevolen. Op de morgen van de tweede dag wordt de H. Mis opgedragen door priester Eleonore Kemperink. Het raakt mij weer diep en geeft mij vreugde; het is echt anders met een vrouw als priester. Tijdens de H. Mis komt de raad van mgr. Peter in mijn ge- dachten om bewuster te beleven wat er gebeurt, als de ene druppel water zich mengt met de wijn. [twéé druppels, héél symbolisch, F.M. (red.)] ‘s Middags wordt het eerste deel besteed aan het uitdiepen van de eerdere wokshop. Via een visualisatie komen we meer in contact met ‘de luister van ons erfdeel’, waarbij het woord lief- de vele keren te horen is. Na een pauze is er de keuze tussen het bijwonen van de “genezingsdienst” of van het ‘Zonnerituaal’. In wit geklede mensen belevendigen beelden, die pr. Van der Stok waarnam van de kosmische gebeurtenissen tijdens de ‘Kings- week’. Zij betreffen de jaarlijkse vernieuwing van de planetaire krachten door de zon, met daaraan deelnemend de rijken van de goede daimonen, de mensen en de engelen. Door de vernieu- wing kunnen zij zich weer opnieuw uitdrukken in hun specifie- ke functies. In het rituaal wordt de gang van de planeten uitgebeeld door processies en de functies door symbolen. Het Zonnerituaal gebeurde in samenwerking met het ITC. De zaterdagavond stond geheel in het teken van dans en zingen. De dansen, afkomstig uit de Dansen van Universele Vrede, werden dit keer voorafgegaan door het instuderen van een lied waarvan de tekst verbonden was met die ‘luister van ons erfdeel’. Het ging er in de beweging vervolgens om dit we- zenlijke en goddelijke deel in onszelf bij elkaar op te roepen en te versterken. Daarna leidde pr. Frans Wertwijn het ad hoc koor van alle aanwezigen; zij genoten van al zijn aanwijzingen en on- danks de vrolijke stemming (misschien wel dankzij…) deden zij toch enkele mooie liederen weerklinken in de grote zaal. De laatste congresdag – zondag – begon weer met het vie- ren van de Heilige Mis. De Engelen, die op elke congresdag aangeroepen werden, waren voelbaar aanwezig. Er waren overi- gens ook ‘engelen’ in de keuken die al op de vooravond van het congres hun werk begonnen en door hun liefdevolle zorgen veel hebben bijgedragen aan het gevoel een grote familie te zijn.