Reflectie15-winter2007.vp

Kirlian-Aura-Fantasie! O, o, die vermaledijde skeptici toch! Rudolf H. Smit Er is een soort mensen dat in het algemeen nogal vervelend wordt gevonden, namelijk de zogenoemde ‘skeptici’. Want denk je op iets bijzonders te zijn gestuit, komen die skeptici het feest bederven door te verklaren dat wat jij denkt te heb- ben gevonden helemaal niks voorstelt! (en, eigenlijk, dat je niet goed bij je hoofd bent om je überhaupt met zulke rare dingen bezig te houden…grinnik-grinnik…) Welnu, in dit artikel neem ik de rol op mij van zo’n verve- lende ‘skepticus’. En wel om het volgende: ook in dit blad kwam weer eens het fenomeen “Kirlianfotografie” ter sprake, naar gesteld wordt een vorm van fotografie waarmee je de aura fotografeert. Nu weet ik toevallig heel veel van Kirlianfotografie af, omdat ik er uitgebreid mee heb geëxperimenteerd en daarbij er uit eigen zak vele honderden guldens aan heb besteed. Van dat geld kocht ik een Kirlianapparaat, en vele pakken 4x5 inch kleurendiafilm. Daar kwamen de ontwikkelkosten van profes- sionele laboratoria bij. Kortom, ik had er alle belang bij dat mijn experimenten slaagden. Je gaat immers niet een redelijk fors bedrag besteden aan iets waarvan je bij voorbaat niet zou geloven dat het ook maar iets voorstelt… Maar, helaas... alle mooie verwachtingen werden de grond ingeboord. Ik zal het u allemaal uitleggen. Maar eerst even dit: In tegenstelling tot vele skeptici die prompt in een honende bulderlach schieten zodra je het woord “aura” maar laat val- len, ben ik helemaal niet afkerig van het idee dat er aura’s be- staan. Sommige mensen spreken trouwens liever over een “energieveld” dat om een mens heen hangt, en alleen al vanuit een puur materialistisch standpunt kun je zeggen, dat een mens letterlijk warmte uitstraalt. Welnu: warmte = energie! Rondom een mens hangt dus een warmteveld = een energie- veld. Zet maar eens honderd mensen in een koude (beperkte) ruimte en binnen de kortste keren kan het knap warm worden. Maar afgezien daarvan, ik neem ook zonder al te veel reserve aan dat paranormaal begaafde mensen een gekleurde aura kun- nen zien rondom een mens. Maar over de vraag of je die aura ook kunt fotograferen heb ik echt mijn grootste twijfels. En die aura-foto’s die je kunt krijgen op paranormale beurzen dan? Helemaal nep! Maar dat verklaar ik later. Hoe werkt het? Eerst terug naar Kirlianfotografie. Hoe werkt dat? Zo’n appa- raat zit in wezen heel eenvoudig in elkaar. Er wordt een heel hoge elektrische spanning mee opgewekt, zo tussen de 10- en 20.000 volt. De stroomsterkte is echter zeer laag, waardoor deze hoge spanning niet veel gevaar oplevert. Er ontstaat ech- ter een hoge lading statische elektriciteit die zich ontlaadt, zo- dra je een geleidend voorwerp dicht in de buurt brengt. Bij die ontlading ontstaat een blauw-lichtende vonk. Als je nu op een plaat die onder een hoge statische elektrische lading staat, een lichtgevoelig materiaal legt: fotopapier, kleurenfilm, en daarop leg je je vingertoppen, dan zullen rondom die vingertoppen elektrische ontladingen plaatsvinden. Het zijn die ontladingen die je naderhand op het fotopapier of de film terugziet, in de vorm van vonkerige lichtkringen rondom de vingertoppen. Zo heb ik er destijds honderden gemaakt. En enkele voorbeelden ziet u in dit artikel. Was het kleurenfilm, dan kwamen er allerlei kleurtjes te voorschijn, meestal blauw, maar met varianten vanaf rood tot paars. Het is jammer dat dit blad niet in kleur wordt gedrukt, want dan had ik u indrukwekkende staaltjes kunnen laten zien. Maar hoe het ook zij, van nu af zal het al duidelijk zijn dat het in wezen alleen maar gaat om een elektrische ontlading, i.c. een serie vonkoverslagen, en niet meer dan dat. De intensi- teit van die vonkoverslagen wordt dan bepaald door de hoogte van het voltage èn door de geleidbaarheid van het voorwerp waar de ontlading van af komt. En dan maakt het in de prak- tijk ook niet uit wat voor voorwerp je neemt, zolang het maar geleidt. Welnu, het menselijk lichaam, dat immers voor ca 70% uit water bestaat, geleidt elektriciteit zeer goed. Beter nog is metaal. Vandaar dat je prachtige Kirlianfotografie kunt be- drijven met metalen voorwerpen als armbanden, ringen, ket- tinkjes, munten enz. In wezen heel dode voorwerpen dus! Welnu, dode voorwerpen houden er geen aura op na… Levende voorwerpen, zoals de menselijke hand, of een vers boomblad, bevatten veel vocht, en zijn dus elektrici- teit-geleidend. Geen wonder dan dat je daarmee de mooiste Kirlian-foto’s kunt maken. Een ander voorbeeld: Een vers blad van een plant zal leiden tot een prachtige Kirlian-foto, want het bevat veel water. Hetzelf- de blad, maar dan volledig verdroogd – dus zo dood als een pier – zal niets doen op het Kirlianapparaat. Logisch, zou je denken – het leven is er uit, dus géén aura! Há, niet dus: leg dat dode blad een tijdje in een waterbadje. Laat het een korte tijd drogen en leg het op het Kirlianappa- raat. En ziedaar: een prachtige Kirlianfoto zal het resultaat zijn. Het dode blad uit de dood opgestaan? Neen, alleen maar een kwestie van geleidbaarheid, dankzij het vocht dat zich tus- sen de dode bladcellen bevindt. Conclusie: Kirlianfotografie heeft alles met vocht en ge- leidbaarheid te maken, en niets met de echte aura. Maar…die mooie kleuren dan? Dat goud, dat rood, en, vooral, de toch wel aparte Kirlianfoto’s die mediums kunnen produceren? Welnu, kleurenfilms zijn opgebouwd uit laagjes die elk ge- voelig zijn voor een primaire kleur (rood, geel, blauw) Als je een kleurenfilm met de gevoelige laag naar boven op de plaat van het Kirlian-apparaat legt, en een Kirlianfoto van een ving- ertop, een munt, een blaadje, etc maakt, dan zal de blauwe kleur overheersen. De bovenste gevoelige laag is voor het vastleggen van het blauwe licht. Geef je maar een heel korte