Reflectie15-winter2007.vp

Kerstcolumn: Licht en kleur ervaren Lambèrt de Kwant Er wordt in deze tijd vaak over die ‘donkere’ dagen voor Kerst gesproken. Goed, de dagen mogen dan donker zijn, maar wat je ziet, is dat veel mensen tegen deze ‘donkerte”opzien en die haast lijken te cultiveren. Een donkerte die ze proberen te ver- drijven door het thuis maar zo gezellig mogelijk te maken. En niet alleen in huis, ook daarbuiten. In november waren er al verlichte gevels en tuinen te zien en het lijkt ieder jaar meer te worden. Met gezelligheid thuis, kaarsen en een kerst- boom, is natuurlijk op zich niets mis. Alleen lijken velen ver- geten te zijn dat ze zelf lichtwezens zijn, ook licht in deze wereld kunnen zijn. Onze kennis over licht en kleur neemt steeds meer toe en er zijn kleurenbehandelingen die ook meer kleur in het leven brengen. Daar gaat deze wat langere kerst- column over. Over onze re-connection met het Licht om zo weer kleur te brengen in ons leven. Veel mensen met een bijna-doodervaring (ik spreek liever van een Bijzondere Licht Ervaring (BLE) ervaren na hun terug- keer het leven niet altijd als aangenaam. Hoewel velen van hen de zin inzien van hun terugkeer, er- varen ze momenten van vervreemding en eenzaamheid en wie kent dit eigenlijk niet? Hoe kan het ook anders, na die overweldigende ervaring met het Licht. En velen van ons ervaren hun verblijf hier soms als een barre tocht door een lange, donkere tunnel waarvan de wanden hun kreten spottend weerkaatsen. En dan, is daar die krachtige hand die je meevoert naar dat wenkende licht aan het eind van de tunnel. Een hand die er eigenlijk altijd al was, maar niet opgemerkt wordt. De vader staat zijn (verloren) zoon allang op te wachten en denkt allang niet meer aan de manier waarop deze de erfenis er doorheen gejast heeft. En denk aan dat ge- dicht over die droom, in dit nummer, waarin de dromer droomt dat hij op de moeilijkste ogenblikken gedragen werd. Niet dat ik zelf het leven alleen maar zie als een tranendal. Ik kan van dit leven intens genieten, maar er zijn momenten in ieders leven dat we door diepe dalen gaan en er de nodige tranen zijn, ook als we door de nacht van de ziel gaan, maar het donkerste uur is het uur vlak voor de dageraad. Op zulke momenten mag je weten dat het Licht weer zal komen. Geestelijke groei gaat nu eenmaal gepaard met groeipijnen; daar weet ik op 64-jarige leeftijd nog steeds van mee te praten! IJzer omsmeden in goud Wat beleven we vaak van die momenten van vervreemding en eenzaamheid. Nee, niet de eenzaamheid van het alleen zijn, maar de moeite om hier en nu te zijn en altijd weer die con- frontaties en strijd, ook innerlijke strijd. De man met de hamer blijft langskomen, ook na overwel- digende, spirituele ervaringen. Juist dan, lijkt het wel. Wie in staat is tot zelfreflectie, wordt zich pijnlijk bewust van de eigen donkere kanten. Ook al heb je een ingrijpende, spiri- tuele ervaring van welke aard dan ook gehad, je blijft oplopen tegen bepaalde aspecten van je ego en ervaart lessen in de leerschool van het leven. In zijn pas verschenen boek “Gods kanalen” (4) wijst Johan. Pameijer er terecht op dat het onder onze bewustzijnsdrempel kookt en borrelt. “Onophoudelijk is het onbewuste bezig om ijzer om te smelten in goud. Wij mer- ken er weinig van. Alleen in onze dromen, in de visioenen van zieners en in de mythen van de oude beschavingen, vangen we glimpen op van de innerlijke beroering.” IJzer omsmeden in goud, je zou ook kunnen zeggen, dat het Licht constant probeert onze innerlijke donkerte te verdrij- ven. Johannes van het Kruis sprak in dit verband van het “donkere licht”. Waar we ook mee te maken krijgen, is de illusie van het af- gesneden zijn, zoals Vasalis al treffend verwoordde: Zoveel soorten van verdriet Ik noem ze niet Maar èèn, het afstand doen en scheiden En niet het snijden doet zo’n pijn Maar het afgesneden zijn. Of zoals iemand dichtte: (1) Daar waar ik thuis hoor Niet zover hier vandaan Kan ik niet zijn Mijn ziel liet ik achter Leef nu vanuit gemis Maar, het verlangen naar het Licht is sterk, overweldigend sterk en biedt tegelijkertijd weer veel perspectief en hoop om door te gaan. We weten innerlijk eigenlijk van het licht en het feit dat we gedragen worden. In tal van gesprekken en door publicaties, ontdek ik hoe ook veel mensen verlangen naar het licht, naar daar waar ze vandaan komen. Komend vanuit de heelheid, vanuit het Licht. In dit weerbarstige bestaan dat zoveel leermomenten bevat en waarin we weer moeten leren Lichtwezens te zijn. Mensen met een bijna-doodervaring of andere ervaringen, vertellen van die haast onuitsprekelijke confrontatie met dat licht. Een licht dat niet anders is dan het licht in hun zelf, hun eigen ziel. Het Lichtwezen dat ze ontmoetten, zijn zijzelf! Het is een vergeten aspect van ons dat zich op zo’n mo- ment manifesteert. Yogananda wees er eens op dat net achter het donker van gesloten ogen het licht van God schijnt. ‘Als je in meditatie dat licht ziet, hou er dan met devote ijver aan vast. Voel jezelf erin: dat is waar God woont. Als je daarentegen geen licht ziet in meditatie, concentreer je dan op het punt van je wenkbrauwen en staar diep in het donker dat je met gesloten ogen ziet. Probeer door je devotie die dikke sluier te doordringen. Mettertijd zul je zeker het innerlijke licht zien, want het is er, stralend in je voorhoofd. Net als alle mensen ogen hebben, heeft ook iedereen een geestesoog in zijn voorhoofd. Het wacht alleen op ontdekking in diepe innerlijke concentratie.” Om onze innerlijke werelden te kunnen bereizen, hoeven we niet te wachten tot de fysieke dood of een ongeluk dat een bijna-doodervaring veroorzaakt. Je hoeft ook niet zo per se te wachten op een spirituele ervaring. Door middel van onder an- dere meditatie of gewoon stiltemomenten kunnen we leren hoe we door deze innerlijke deur naar believen in en uit kunnen gaan en ik heb ervaren hoe kleurentherapie je daar behulp- zaam bij kan zijn.