Reflectie 5(2).vp

Je zielentoon ontdekken “Wie vraagt wat klank nu eigenlijk is, moet zich ook afvragen wat stem nu eigenlijk is’, zegt Marius Engelbrecht. “Het eerste wat wij doen als we geboren worden, is klinken. Je merkt het later al bij kinderen als ze zich moeten inhouden; ze klinken dan doffer. Er zit een soort lading achter de stem en als ex-stotteraar ken ik dat natuurlijk heel goed. Het is daarom heel mooi met mensen te werken. Of je nu professioneel ac- teur bent of een verlegen prater, maakt eigenlijk niets uit. Ik werk met ze, maar het principe blijft hetzelfde.” Engelbrecht beleeft klank ook heel sterk als kleur. De vrijere klank die mensen op den duur krijgen, is vaak ook wat lichter. Vaak zitten er nog allemaal andere of donkere kleu- ren, vlekken doorheen. In die zin zitten klank en kleur dus dicht bij elkaar.” Loucas van den Berg gaat in zijn opleidingen verder dan het werken met de helende stem. Hij geeft deelnemers ook haar of zijn zielentoon, een toon die het diepst resoneert met het openen van je allerliefste levensweg. Als mensen met hem spre- ken, kan hij ook de zielentoon horen. De zielentoon heeft hij ont- wikkeld door jarenlang zelf met de stem te werken. Door naar mensen te luisteren kun je al heel snel die zielentoon horen, die resoneert met alles in je leven: Verdrongen angsten of de meest verheven gevoelens. Het gaat erom die op één lijn te krijgen, zo- dat ze veel meer in lijn komen met hun eigen bestemming en le- venskracht. Deze manier van werken met de stem, de zielentoon in de stem, zorgt ervoor dat je niet meer bang bent voor dat grote potentieel dat in je zit en om bevrijding vraagt.” Een sjamanistische reis Marius Engelbrecht is ook met wat hij noemt, nieuwe benade- ringen van klank bezig. “Er wordt dan een heel weekend ge- pland om met onze stem te experimenteren. Wat we bijvoor- beeld tegenwoordig doen, is een heel weekend of drie dagen al- leen maar communiceren in klanken. Dus geen enkel woord, al- leen maar klank. Ook als je vraagt of iemand nog koffie wil. En zo begeleid ik ook de groep. Tijdens zo´n “jabbertalk”weekend gebeurt er iets unieks; je komt in een gebied terecht, in oerlagen, waar ik, ondanks allerlei therapieën, workshops en trainingen, nog nooit geweest ben. Inderdaad, een soort sjamanistische reis. De wereld van vóór de taal, de wereld van het kleine kind, maar meer nog de oertijd. Met je lichaam als klankkast gaan diepe la- gen van jezelf resoneren en meeklinken.” Eric Guns heeft het doorgaans niet zo op engelen, maar muziek heeft volgens hem wel zo zijn eigen engelen. Guns: “Al vanaf de oertijd hebben mensen elkaar opgezocht om sa- men klanken voort te brengen, te zingen en te spelen om zo ook de helende kracht van klank te ontdekken. Steeds is er ge- probeerd de vermogende kostbare kracht te musikaliseren. Ri- tuelen waarin overal ter wereld mensen proberen zichzelf te verheffen, zijn dan ook een voortdurend opduikend refrein in dit leven. Samen zingen en samen klinken, is ook helend. Van stam- ceremonies tot gregoriaanse gezangen in kloosters. Van hindoestaanse bahjans tot sjamanen en genezers. Van Ohm tot Amen en van klassieke muziek tot klankschalen en dans. Mu- ziek zegt: “Welkom in mijn Universum en in mijn huis voor onderweg...Is dat niet muziek als transformerend vermogen? Ik zing, dus ik ben. Spontane ervaring en respect voor de “hei- lige” kracht van geluid dat samenvalt met de melodie van ons leven zijn het verbluffende gevolg.” * * * Wij leven met zo velen op de aarde dit moment Als wij niet leren delen staat ons dat zeer verwend Delen met de ander maakt samen heel erg blij Zorg dat je ‘t verander naar een gevoel van wij Maar als ons eigen ego de overhand blijft spelen blijft dualiteit gehandhaafd en leren wij nooit delen Overvloed versus armoe is dat dan wat wij willen? De een die hongert uit en de ander is aan ‘t verspillen Vrede versus oorlog is dat een nobel streven? De een zeer in angst en de ander een veilig leven Word dan toch eens wakker! herinner dat je ‘t wel wist Moeder aarde wil geen stakker maar ook geen egoíst Evenveel voor allemaal is dan ons dagelijks brood Maar wie wil gaan voor alsmaar meer die wenst een ander dood. Marjolein Wielenga Delen Kost niets