Reflectie 6(4) winter 2009.vp

sommige helemaal niet zo aantrekkelijk. Wij moeten aanvaar- den dat die er zijn. Juist ook door onze schaduwkanten onder ogen te zien, zoals jaloezie, woede, enzovoort, kunnen we er- voor zorgen dat die ons niet onopgemerkt beheersen. Hono- reer alle energieën in jezelf, niet alleen de serieuze, verant- woordelijke, volwassen stemmen. Kinderboeken maken dit soms heel duidelijk. Een kinderboek dat ik graag aan onze dochters voorlas, was Malle Job, geschreven door Karen Wag- ner. Een gek varkentje dat altijd grapjes maakt, ter plekke rare liedjes improviseert en zingt, speelt de hoofdrol. Als een norse bever hem bekritiseert, is hij een tijd lang van slag. Dan her- vindt Job zichzelf en is hij weer even vrolijk als altijd. Aanvankelijk identificeerde ik me met Malle Job; zo’n vrolijke Frans ben ik ook, dacht ik. Maar toen ik eerlijk naar mezelf keek, realiseerde ik me dat ik ook een norse, zure be- ver in me heb. En dat gaf grappig genoeg een gevoel van opluchting, van ruimte. Aha, dit ben ik óók… Het is nuttig om je minder prettige kanten te zien en te ac- cepteren, want als je dat niet doet, gaan ze niet vanzelf weg. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en als je niet oppast, projecteer je kanten van jezelf die je liever niet ziet op je part- ner, of op collega’s van je werk. Niet jíj bent die zure moppe- raar, zeg je tegen jezelf – maar wat heb je toch een hoop mop- perkonten om je heen… Onder ogen zien dat je, net als ieder- een, ook je donkere kanten hebt, dat je zelf ook zuur en ver- oordelend kunt zijn, geeft kracht. In het kinderboek Mio mijn Mio van Astrid Lindgren reist de hoofdpersoon Mio naar Het land in de Verte. Daar moet hij het opnemen tegen de wrede ridder Kato. Als Mio de ridder verslagen heeft, rest van deze niets meer dan zijn ijzeren klauw en een hoop stenen op de vloer. En… een klein vogeltje dat ein- delijk naar buiten kan. Het schiet kwetterend en blij de lucht in. “Het had zeker lang gevangen gezeten.” Mio’s reis is ten einde en hij kan nu voor altijd bij zijn vader de koning blijven. De wrede ridder Kato is dus eigenlijk een gevangene van zichzelf. Zijn eigen beweeglijkheid, kwetsbaarheid, muzikali- teit heeft hij op slot gedaan. Hij heeft zichzelf klem gezet. Alle gevaarlijke en kwalijke spelletjes die hij speelt, speelt hij in eerste instantie met de verschillende delen van zichzelf. Maar iedereen om hem heen lijdt mee, want iedereen wordt in zijn project betrokken. Dat gebeurt in partnerrelaties ook voortdurend. Wij herha- len scenario’s met de stemmen van onze vaders, moeders en anderen uit ons verleden. En we proberen onze partners te dwingen mee te dansen. Om alsnog die waardering te krijgen. Of onze boosheid te uiten. Eigenlijk mogen we blij zijn, wan- neer de stilte van onze partner ons een spiegel voorhoudt. Dan kunnen we het verleden het verleden laten. De volgende keer dat je woede voelt opkomen, vraag je dan eerst eens af: welk deel van mezelf wijs ik nu af. Besluit vervolgens geen enkel deel van jezelf af te wijzen, en kijk wat er gebeurt. Voice Dialogue is dus ook een heel mooie meditatieve be- nadering om de eenheid tussen jou en je partner (opnieuw) zichtbaar te maken. Alles wat je in jezelf (h)erkent, hoef je niet op hem of haar te projecteren. Je vormt samen een een- heid, ook al zie je dat misschien (nog) niet. Juist het gevoel van ‘afzonderlijk zijn’ is eigenlijk de fictie. In een relatie kun je beter elkaar willen aanvullen dan wedstrijdjes spelen tegen elkaar. Ben je ervan overtuigd dat je partner jou niet de waar- dering geeft die je toekomt? Draai het dan om en probeer hem of haar te geven wat je zelf meent tekort te komen. Pas dan kan het bij jou zelf naar binnen gaan stromen. Want alles wat je je partner probeert af te dwingen, kan nooit bij jou aanko- men. Juist die houding maakt dat onmogelijk. Mensen hebben vaak het gevoel dat ze te weinig krijgen. Te weinig waarde- ring, erkenning, aandacht, liefde. Het is een spirituele oefening om juist dat te geven wat je voor je gevoel te weinig ontvangt. Dat kan in eerste instantie heel gekunsteld of tegennatuurlijk aanvoelen. Maar daarmee open je jezelf, of iets in jezelf, waardoor dat wat je verlangt ook bij jou naar binnen kan stro- men. Door te zegenen, door het goede te wensen, door te wil- len helpen, word je zelf gezegend en word je zelf geholpen, zo laat St.Franciscus zien. En zo leer je ontvangen door te geven. Eigenlijk is alles je al gegeven, maar door het aan anderen te geven, kun je dit ook zelf ervaren. Als je ontvankelijkheid ont- wikkelt, leer je de leegte in jezelf door God te laten opvullen. * * * De redactie van Reflectie wenst al haar lezers een gezegend Kerstfeest, een gezellige jaarwisseling, en een voorspoedig en zegenrijk 2010