Reflectie 8(1) voorjaar 2011.vp

die nieuwe omgeving, heeft men dat hogere bewustzijn, waarvan voor die tijd geen sprake was. Het feit dat je ontwaakt zeg nog niets, want je moet wel kunnen aangeven waarin je ontwaakt. Ontwaak je in een hel, een hemel? Door aangeleerde patronen en de boeken die we lezen, gaan we ervan uit dat ontwaken iets is wat wij graag willen en dat dit allemaal prachtig zal zijn, maar dat is nog maar de vraag, omdat we niet weten waarin we ontwaken. Mensen worden hiermee in slaap ge- sust en zijn dus niet ontwaakt, want zelfs het bewustzijn dat men heeft, is niet anders dan de vermeende kennis die men denkt te hebben en waardoor men in zichzelf die kalmte kan geven.” Waarvan acte! Guido van Mierlo: Anders denken over water. Een bijzonder fenomeen. Succesboeken 2011 www.succesboeken.nl Hoewel in deze rubriek zelden boeken over ge- zondheid ter sprake komen, maak ik een uitzon- dering voor het recent verschenen boek “Anders denken over water.” Hieruit blijkt dat wij veel te weinig drinken, met alle gevolgen van dien. Zo hebben o.a. maagzuur, astma, diabetes, hoge bloeddruk en overgewicht één ding met elkaar gemeen: een tekort aan water. De Iraanse arts Dr. Batmanghelidj heeft ontdekt dat deze kwalen een gevolg kunnen zijn van uitdroging. Het zijn de noodkreten van ons lichaam om aan te geven een tekort aan water te hebben. Meestal worden deze kwalen bestreden met medicij- nen die de verschijnselen weliswaar onderdrukken, maar geen gene- zing bieden. Eenvoudig voldoende water drinken kan deze ziekten en vele andere kwalen, volgens Van Mierlo, wel genezen. Ook opmerke- lijk is wat er in het boek over zout wordt gezegd. Na vele jaren door onwetendheid als ‘slecht” te zijn afgeschilderd, wordt zout nu weer als wezenlijk onderdeel van het dieet erkend. Batmanghelidj was een van de voorvechters die daar verandering in heeft gebracht. Water, zout en het element Kalium regelen samen het watergehalte van het lichaam. Als vuistregel hebben we drie tot vier gram ongeraffineerd zeezout per dag nodig voor elke tien glazen die we drinken. In het boek wordt aan- gegeven hoe zout te gebruiken als ‘sole,” een verzadigde oplossing van Keltisch zeezout in water. Het mooie van deze tijd is dat we ons steeds meer bewust worden van ons lichaam en er over ons lichaamsbewustzijn wordt geschreven. Het lichaam dat steeds signalen stuurt waarop we helaas niet altijd reage- ren. Geloof maar in de oprechtheid van het lichaam en de non-verbale ex- pressiemogelijkheden ervan. Het lichaam liegt niet. Het vertelt ons wat we spannend of prettig vinden of waar we bang voor zij, als je er tenminste naar wilt luisteren! luisteren naar de signalen die ons lijf afgeeft. Marie D. Jones/ Larry Flaxman: Resonantie als universeel en verbindend principe. Ankh-Hermes 2011 Soms krijg ik boeken toegestuurd, waarin de au- teurs alles lijken te willen verklaren en gaat het me duizelen door de grote hoeveelheid en “alles- verklarende” informatie. Pfff! Zo ook in dit typisch Amerikaans getoonzette boek van Jones en Flaxman. Hun stelling is dat alles trilt, resoneert, zoals hotelbedden, nee niet door een aardbeving, maar door resonantie. Ik ben blij met de vele publicaties waardoor de moderne fysica zorgt voor een paradigmaverschuiving naar een an- der, niet materialistisch wereldbeeld, die door materialistische weten- schappers fel wordt bestreden. Helaas zit er ook nogal eens wat kaf tussen het koren. Ik doel op schrijvers die op de semi-wetenschappelijke toer gaan. Het gaat te ver om uitvoerig op dit boek in te gaan, maar zij gaan m.i. de mist in als zij schijven over de Schumannresonanties, die ontstaan tussen het aard- oppervlak (negatief geladen) en de ionensfeer (positief geladen). Omdat dit Schumann-golfpatroon lijkt op het menselijke hersengolfpa- troon (EEG), worden de Schumann-resonanties in het alternatieve we- reldje heel enthousiast omarmd, omdat je via cursussen en workshops er je geluk mee kunt vinden. Opmerkelijk overigens, we zoeken het ge- luk vaak in de toekomst in plaats van in het nu. Hoe dan ook, Jones en Flaxman beweren doodleuk dat Schumann-resonanties verbonden zijn met de “Egyptische piramiden, heilige geometrie, leylijnen en andere heilige en in paranormaal opzicht heel interessante plaatsen. Ook wordt Tesla – de man van de wisselstroom en de dodelijke straal – van stal gehaald (scoor je altijd mee!) en die volgens hen door een experi- ment de Schumann-resonantie zwaar verstoorde en de ‘nucleaire‘ ex- plosie in het Siberische Toengoeska heeft veroorzaakt. Dat allang dui- delijk is dat de oorzaak door een grote meteoriet werd veroorzaakt, paste kennelijk niet in hun theorieën. De achterflap van het boek is verre van bescheiden en belooft een allesomvattende theorie, vooral op paranormaal gebied, een belofte die helaas niet wordt waargemaakt. Wat ook stoort is hun kritiekloze belangstelling voor tal van omstre- den theorieën over paranormale ervaringen. Het boek heeft een groot “wat the bleep do we know”- gehalte, een film waarover ik enthousiast zou moeten zijn, maar dat niet ben. Het positieve effect van dergelijke boeken en films zou kunnen zijn, dat mensen zich bewust gaan worden dat de huidige materialisti- sche dogma’s geen antwoord geven op vele vragen, maar dit boek biedt ook geen antwoorden en een allesomvattende theorie heb ik er niet uit kunnen distilleren. Wijn en Rozen: Soefipoëzie van Rabi’a, Hallaj, Attar, Al’Arabi, Rumi, Shabistari en Hafez. Verzameld en vertaald door Wim van der Zwan. Sufi Publications, Den Haag/Londen. ISBN: 978908618013-4. Recensie: Rachel Sonius Voor wie meer wil weten over soefisme en haar poëzie, is dit overzicht van de werken van klassieke soefi-mystici een goed begin. In de inleiding van het boek vinden we een overzicht van symbolen die in de soefi-mystiek veelvuldig voorkomen. De uitleg van deze sym- bolen is van belang, omdat die het beeld van het soefisme aanvult en de typische soefi-atmosfeer aangeeft en intensiveert. Wim van der Zwan heeft zich veel moeite getroost zo dicht moge- lijk bij de originele tekst te blijven en toch de werken in een heldere, toegankelijke taal te vertalen, wat niet eenvoudig is. Daarnaast was het voor hem van groot belang, dat deze gedichten gereciteerd konden worden. “Het tot klank brengen van deze gedichten doet recht aan hun oorspronkelijke functie binnen de cultuur waarin ze gecreëerd zijn”. Wim (Wali) van der Zwan volgt al jaren het soefi-pad van Hazrat Inayat Khan. Hij is gespecialiseerd in soefi-poëzie, vertaalde vele soe- fi-verhalen en schreef een boek met verhalen van Nasroeddin. Daarbij schrijft hij al meer dan tien jaar regelmatig over soefisme in Prana. De eerste soefimysticus waar we kennis mee maken is Rabi’a al ‘Adawiyya . Zij is de eerst bekende, vrouwelijke soefimysticus die leef- de in de 8ste eeuw n.C. Al moet er bij gezegd worden dat het woord soefisme in die tijd nog geen opgang deed. Dan volgen bekende en minder bekende soefi-mystici als Hallaj, Attar (ook bekend van de “Sa- menspreking der Vogels”), Al’Arabi, Rumi, Shabistari en Hafez. Zo neemt Wim ons mee in vogelvlucht door een periode van de 8ste tot de 14de eeuw, die zich voornamelijk afspeelt in het oude Per- zië. Daarbij geeft hij in het kort het leven van elk van de eerder ge- noemde soefi-dichters weer. We zullen zien dat de soefi’s vaak ver- volgd en bedreigd werden, door hun eigen wijze van het bereiken van Godsrealisatie, die vaak als godslasterlijk werd gezien door de toen- malige Islamitische ‘clerezij’. Het is niet eenvoudig in kort bestek het gevoel weer te geven dat een lezer krijgt bij het lezen van deze gedichten. Maar wat wel gezegd kan en mag worden is, dat Wim van der Zwan duidelijk met (innerlijke) kennis en liefde de taak op zich heeft genomen ons in de gelegenheid te stellen het voor de “Vriend” kloppende soefihart te leren waarderen en liefhebben. Voor wie belang hecht aan de bronvermeldingen: deze zijn uitge- breid achter in het boek te vinden. Het is eenvoudig: Je dacht dat je stof was en ontdekt dat je adem bent. Eerder was je onwetend, Nu weet je beter. Degene die je tot hier heeft gebracht Zal je ook verder leiden. (uit:” In de deuropening” van Djelal ad-din Mohammed Rumi) . 32 Reflectie 8(1), voorjaar 2011