reflectie zomer 2013.vp

Verlangen naar eenheid In oecumenische zin zijn gnostiek, boeddhisme, hindoeïsme en vele andere spirituele tradities slechts variaties op hetzelfde thema over de vereniging van de twee naturen van de mens. Al deze tradities kunnen elkaar aanvullen en verrijken. In een volgend artikel wil ik hier graag met u nader op ingaan. Noten (1) The Nag Hammadi Library: ‘www.nag-hammadi.com’ . Zie hiervoor vooral het Evangelie van Philippus, het Evang- elie van Thomas, De wijsheid van Jezus Christus en het Evangelie van Maria Magdalena. (2) In 376 CE had de kerkvader Athanasius een brief laten rondgaan met een lijst van de geautoriseerde, door God ge- ïnspireerde boeken: de canon van het Nieuwe Testament. In dezelfde brief had Athanasius ook gesteld dat alle ander christelijke teksten door ‘misleiders’ waren geschreven en niet meer mochten worden gelezen of bewaard. Omdat de kerk toen staatsgodsdienst was, had zij ook de macht dit af te dwingen. (3) Marcus Borg e.a., Q, het verloren Evangelie , Meinema, 1997. (4) Johan Pameijer, De vergeten Waarheid, over christelijke mythen in gnostisch perspectief , Symbolon, 2006. (5) Reflectie, voorjaar 2013, p. 22. (6) Zie (3). (7) Bram Moerland, Schatgraven in Thomas, de oorspronkelij- ke betekenis van het Thomas-evangelie, Bert Bakker, 2009. De boeken werden ontdekt ten noord-westen van Luxor, tussen Denderah en Panapolis. Het materiaal was zorgvuldig geplaatst in een tombe op de Pacomian begraafplaats aan de voet van de Djebel el Tarif berg. Boekeninfo Eben Alexander Na dit leven Een neuroloog over zijn reis naar het hiernamaals A.W. Bruna 2013 De Amerikaanse Neurochirurg Eben Alexan- der had niet zoveel met bijna dood ervaring- en totdat hij zelf zo’n ervaring had. Het op- merkelijke van zijn verhaal is dat hij vijftien jaar les gaf in neurochirurgie voordat hij een BDE kreeg. Hij kon dus goed zelf beoordelen of hij had te maken had met een fantasie, hallucinatie, droom, psychose. Volgens Alexander was het dat allemaal niet. Het was ‘echter dan echt’. Vergeleken met wat hij meemaakte lijkt het gewone leven volgens hem eerder een droom. NB - in het volgende nummer zal dit boeiende boek uitgebreid bespro- ken worden door Rudolf Smit, hoofdredacteur van Terugkeer, het kwar- taalorgaan van Stichting Merkawah, stichting voor en door bijna-dood- ervaarders. Thich Nhat Hahn Angst - Wijsheid om stormen te doorstaan . Ten Have 2013 Thich Nhat Hanh wil in dit boek een gids zijn om angst te overwinnen, (h)erkennen en loslaten. Angst beheerst het leven van ve- len: angst voor eenzaamheid, voor verlies, voor ziekte of dood. Vaak is niet eens duide- lijk waar de angst vandaan komt. Angst ver- lamt, en daarom duwen we deze emotie het liefst ver weg. Hij laat zien dat erkenning angst han- teerbaar maakt. Zijn aanpak: spoor de oor- sprong van deze negatieve emotie op, en leer los te laten. Zo kun je alle vormen van angst het hoofd bieden, op weg naar bevrijding en geluk. Mindfulnes- soefeningen helpen daarbij. In zijn nieuwste boek laat Thich Nhat Hanh zien hoe we angst hanteerbaar kunnen maken door er met aandacht mee om te gaan. In plaats van te vluchten voor angst, leert hij om juist helder en be- wust naar deze emotie te kijken. Als we volledig leven in het huidige moment, zo zegt hij kunnen we onze angsten onder ogen zien en hoeven we er niet langer door be- heerst te worden. Mijn ware zelf, zegt hij, is mijn ware thuis, is het hier-en-nu. Het verleden is niet mijn ware thuis. “Je wilt misschien tegen het kleine kind in je zeggen dat het verle- den niet ons thuis is, ons thuis is hier, waar we echt ons leven kunnen leven. We kunnen alle voeding en heling die we nodig hebben, hier in het huidige moment vinden. Veel van de angst, ongerustheid en verd- riet die we ervaren is nog steeds in ons omdat het innerlijke kind nog niet bevrijd is. Dat kind is bang om in het huidige moment te stappen, en dus kunnen jouw aandacht en jouw adem dit kind helpen om zich te realiseren dat het veilig is en dat het vrij kan zijn.” Dit spreekt me vooral aan omdat ik zelf ook mijn innerlijke kind moest leren ontdekken. Later ben ik lezingen gaan geven over ‘De he- ling van jouw innerlijk verwonde kind’. Mooi is ook deze tekst: “Ik ben deze ogen niet. Ik ben niet gevangen in deze ogen. Ik ben dit lichaam niet. Ik ben niet gevangen in dit lichaam. Ik ben het leven, zonder grenzen. Het verval van dit lichaam betekent voor mij niet het einde. Mijn zijn is niet beperkt tot dit lichaam.” Ik zou eraan toe willen voegen: ik ben mijn innerlijke verwondingen niet … Voor meer boekrecensies, zie elders in dit nummer. 8 Reflectie 10(2), zomer 2013