reflectie zomer 2013.vp

Mysterie van Pasen De Kloosterdagen beleefd Mianne Bakker Als ik, Mianne, terugkijk op deze dagen waarbij ik de diensten volgde, dan voel ik intens geluk. Lopend door de bossen van dit prachtig spirituele centrum ervaar ik rust en kracht. Is het zo dat een plek zo duidelijk voelbaar een sterke geestelijke la- ding kan hebben? Ik noem dat kloosterenergie, het is verstil- lende energie die je terug brengt naar je eigen innerlijke. Er was een groep van ruim twintig deelnemers die op het centrum sliepen. Samen met verdiepende teksten bezig zijn, openden poorten naar het eigen innerlijke en beroerden stuk- ken die al lange tijd niet meer beroerd waren en waarbij ik door reacties uit de groep verder geraakt werd. De diensten in de kapel waren terugkerende diensten door de hele dag heen, die de innerlijke beleving en verdieping op gang bleef houden. Zo vaak als het mogelijk was, was ik aan- wezig bij het programma en volgde biddend de teksten van het rituaal. Centraal stonden de gebeurtenissen rond het sterven en opstanding van Jezus. Ook nu weer herkende ik dat door het leven heen er steeds een sterven en opstanding is en dat dit niet los staat van de persoonlijke ontwikkeling. Ik hoorde en zag hoe de deelnemers met elkaar ervaringen deelden en ik vroeg aan José Versteeg om haar ervaringen op te schrijven, omdat ik voelde hoe zij geraakt was tijdens deze da- gen. Zij beschrijft wat haar heeft beroerd en zij laat aan ons haar achtergrond zien en hoe zij deze kloosterdagen heeft ervaren. De achtergrond van José is Rooms-katholiek en op het mo- ment dat zij het H. Vormsel ontvangt als kind, gebeurt er iets in haar… zij ervaart een kracht die heel diep binnen komt. Tij- dens de middelbare school is er een zoektocht om dat gevoel terug te vinden. In de vele protestante kerken waar zij naar toe gaat, wordt dit gevoel niet terug gevonden. Een kerk op de Oude Gracht in Utrecht, die ze tijdens haar studententijd be- zoekt, heeft prachtige gregoriaanse gezang en dat brengt haar veel rust. Haar kinderen worden grootgebracht in de katholie- ke traditie en José neemt actief deel in de vormselgroep, de pastoraatsgroep en ook in het bestuur van haar parochie. Door het wegvallen van de priester en de moeilijke communicatie met de bisschop, gaat ze toch weer verder op zoek. Zo komt ze via internet op de site van de Vrij-Katholieke Kerk. Het spreekt haar zo aan dat ze de diensten gaat bezoeken en daarna is ze eigenlijk nooit meer weg gegaan. In deze diensten ervaart ze weer die bijzondere kracht die ze heeft ervaren als kind bij het H. Vormsel en het is die kracht waar ze haar hele le- ven naar op zoek is geweest. De vrijheid van denken en de af- wezigheid van dogma’s zijn voor haar een verrijking. Onlangs heeft José de stap gezet om lid te worden van de VKK en zij wil de weg gaan om altaardienaar te worden, hier in de kapel van Naarden. Zij beleeft intens de verdiepende gang van deze speciale Weg die ze aan het gaan is, heel bewust. Zo ook haar ervaring tijdens de kloosterdagen. Eigenlijk noodgedwongen, omdat ze door een breuk in haar arm niet kon autorijden, heeft zij tijdens deze dagen op het terrein geslapen. Achteraf was dit heel speciaal en was ze daar heel dankbaar voor. Haar eigen woorden beschrijven dit het allermooist: “Het terrein rondom het theosofisch centrum is zo mooi en er hangt zo’n prachtige energie dat het een voorrecht is om daar de hele dag en nacht in te vertoeven. Bij het opstaan zette ik het raam wijd open en liet alle schone vibrerende energie binnenstromen. Enkele ochtenden sneeuwde het met heel kleine vlokjes alsof het bloesem was. Heel zachtjes dwarrelden de vlokjes neer, gecombineerd met het vogel- gezang, een geweldige verstillende manier van opstaan. De kloosterdagen begonnen en een paar dingen zijn mij vooral heel erg bijgebleven. Het waren vooral de tegenstellingen van Witte Donderdag. De eucharistie was prachtig met de bisschoppen en de wijding van de oliën. Zoveel betekenis zit er in alle kledij, namen en handelingen. Mgr. Baaij had de dag tevoren uitgelegd dat we de twee delen van een mijter zouden kunnen zien als mannelijk en vrouwelijk, samen in één, kortom dualisme wordt één. Ook het woord chrisma kan gezien worden als een samentrekking van Christus en Maria, weer mannelijk en vrouwelijk in één. Witte Donderdag is ook de herdenking van de instelling van de eucharistie, iets wat het hele jaar door gevierd wordt. Het is wat je in Roomska- tholieke woorden zou zeggen een Pontificale Hoogmis en daarna volgde s’ avonds de vespers met prachtige gezangen. Na afloop werd het altaar ontluisterd. Wat mij heel erg trof, was dat zelfs de gods- lamp werd weggehaald. Het tabernakel was met donkerblauw be- kleed en met het duister worden van de avond werd het tabernakel een donkere doorgang naar de donkere nacht daar achter. Wat was het ongenadig leeg! De lampen uit, op één spot na, die op het taber- nakel gericht was en doodse stilte. Leeg, donker en ontvankelijk. Want juist door die leegte en de afwezigheid van alles, is er ruimte om te ontvangen, kan er ruimte komen voor het licht van Pasen. Goede Vrijdag was vooral een ingetogen dag. Het ‘wandelend’ gesprek ‘s middags (we waren door loting aan iemand gekoppeld) was heel waardevol en de kruisverering in de avond was vol eerbied. Stille Zaterdag begon met een stille meditatie in de kapel met de hele groep. Wat een fijn gevoel om zo saamhorig te zijn. Buiten was de zon gaan schijnen en Pars had met het zonlicht een kaars ontstoken. Dat Licht werd s’ avonds binnengebracht met de driearmige kaars en daarmee werd de paaskaars ontstoken. Tijdens de Benedictie was het of er een warme gloed door de kapel ging. Het Christuslicht was weer aanwezig, de kapel was weer bezield. Met onze kleine kaarsjes bran- dend, liepen we na afloop door het donkere bos terug naar de Crystal Hall en daar hebben we met dit Licht alle kaarsjes aangestoken. Zo werd Pasen een werkelijke dag van opstaan, een op- staan in mijzelf, een heel bijzondere Weg, die ontroerd en de stilte van het woord in mijzelf laat klinken…. een ervaring die ik altijd mee zal blijven dragen. ¨ 12 Reflectie 10(2), zomer 2013