reflectie zomer 2013.vp

Leer alleen te zijn … nieuwe zaden van contemplatie Rachel Sonius Thomas Merton (1913-1968) “Vanaf het moment dat Christus de woestijn in trok, werden de eenzaam- heid, de bekoring en de honger van iedere mens de eenzaamheid, de bekoring en de honger van Christus. Maar in ruil hiervoor kan de gave van waarheid waarmee Christus de beko- ring (de illusie van zeker- heid, faam en macht) verd- reef, onze eigen waarheid worden, als we haar maar willen aanvaarden.” (Uit: Thomas Merton, Raids of the Unspeakable) De huidige onrust over heel de wereld, laat zich ook zien in onze eigen omgeving en toch ook wel in onze kerk. De kerk waarvan ieder lid een onderdeel is.. de kerk waarmee wij ons verbonden voelen… Het is van wezenlijk belang ons af te vragen waarom wij ons hiermee verbonden voelen. Zijn wij gewend aan onze we- kelijkse gang? Zijn wij verbonden in vriendschap met elkaar vanuit een zelfde overtuiging? Gaan wij naar de kerk vanuit een bepaald verwachtingspatroon? Gaan wij naar de kerk om- dat het toch ‘moet’? Hebben we een werk opgenomen in die kerk als een manier om onszelf uit te drukken, en zijn we bang dat onze eigen uitdrukking daarvan in het geding komt? Heb- ben we een werk opgenomen in de kerk met de hoop ooit toe te komen aan onze eigen uitwerking of hebben we de doctri- nes van de kerk als opstap genomen? Zijn we bang afgewezen te worden en er buiten geplaatst te worden? Verlangen wij naar spirituele ontwikkeling en komen wij te kort, zodat wij gaan kijken bij andere genootschappen, of waren wij al aang- esloten bij andere genootschappen en kwamen de kerk binnen met een behoefte aan ’kerk’? En willen we de kennis die wij ‘buitenkerks’ opdeden terugvinden in de rituelen, uitlegging- en, gebeden, teksten of doctrines van onze kerk? Verlieten wij een andere kerk, omdat zij niet meer appelleerde aan het zich in ons ontwikkelend bewustzijn of verlieten wij een kerk, om- dat we de oude riten, met hun inwezelijke betekenis er niet meer terug vonden? Wat doen veranderingen met ons? Durven wij in oprecht- heid ons eigen hart te onderzoeken, zonder menen te begrijpen wat er leeft in het hart van een ander? Ons uit te spreken zon- der bijval te verwachten? Is het angst het oude, onze basis te verliezen, of juist angst te blijven in een verengd bewustzijn? Dit alles vraagt om een innerlijke herijking. Een herijking waarmee wij allen te maken hebben, omdat het gegeven zich aan ons voordoet. Wij ontkomen er niet aan. En herijking die een verrijking kan betekenen of wij nu met veranderingen meegaan of niet. Het verdiept op z’n minst onze eigen bele- ving, maakt bepaalde zaken duidelijk. Mits wij eens even ‘alleen’ durven te zijn zonder dat loyaliteit aan de regionaris, kerk, priester, kerkgemeente, onze eigen conventies, ‘meespreken’ en de wellicht daaruit voortvloeiende, persoon- lijke, consequenties. Een herijking die wij allen op dit moment ondergaan….en daarin zijn wij één. Gaat het dan om de veranderingen in de marge, of gaat het om een veranderend bewustzijn? Gaat het om voor- of tegen- standers, of gaat het om medestanders die wij allen zijn, ook al kunnen we dat nu misschien zo nog niet zien of ervaren…me- destanders in een pogen onszelf blijvend te verbinden en het wezen van onze kerk levend te houden. Het is de Liefde die voortgang moet vinden en die voel- en hoorbaar zou moeten zijn in vernieuwingen. Diezelfde Liefde van waaruit de kerk eens ontstond, met haar liturgieën en haar ceremoniën. Een uitsluitend persoonlijk nastreven van eigen overtuigingen binnen een kerk past niet. Wel kunnen de per- soonlijke ervaringen iets toevoegen…heel veel zelfs. Daarbij zijn ervaringen niet voorbehouden aan een kerkelijk leven, zij vinden religieus net zo goed plaats buiten de kerk. Door het volgen van lezingen, cursussen, een wandeling of het lezen van een boek, en misschien vooral in het ‘alleen zijn’. Leer alleen te zijn Leren alleen te zijn, juist nu alles richting eenheid wil gaan? Ja, juist nu…maar dan moeten we wel begrijpen wat wordt be- doeld met ‘alleen zijn’. De behoefte aan ‘alleen-zijn’ is ons allen aangeboren, maar door de kwalijke effecten van social-media, televisie, die wor- den uitgebuit in naam van ‘collectiviteit’, kunnen we haast niet meer ‘alleen-zijn’. Want alles wat op ons wordt afge- vuurd, vraagt om een standpunt, een keuze. En zo is het ook gesteld binnen onze kerk. Nieuwe zaden van contemplatie Nieuwe zaden van comtemplatie zijn nodig… ándere zaden van contemplatie zijn nodig… We leven en bewegen ons in een ‘spiritueel land’ waar geen centrum is… en waarvan de omtrek onduidelijk is. En dat land kunnen we niet ervaren door erin rond te trekken, maar door ‘stil te staan’. In juist ‘alleen-zijn door erbij stilstaan’ te ontwikkelen. Onnodig te zeggen dat juist in stil- staan een ‘alleen-zijn’ervaren kan worden, dat ons ook beangstigen kan. Maar al te vaak haasten we ons terug in de periferie om ons, ogenschijnlijk, opnieuw te verbinden… zonder een inner- lijke ruggespraak… De mysticus Thomas Merton Thomas Merton zegt: “Doe alles om het lawaai van de we- reldse zaken te vermijden. Blijf zo ver mogelijk weg van de plaatsen van samenkomst waar ze liegen en bedriegen en el- kaar schofferen, om de ander te exploiteren, waar ze lachen om een ander, of de spot drijven met de ander onder het mom van vriendschap. Wees blij dat je buiten het bereik van radio’s 13 Reflectie 10(2), zomer 2013