reflectie zomer 2013.vp

kunt blijven. Lees hun advertenties niet. Het contemplatieve leven vraagt geen zelfingenomen afkeer van de gewoonten en omwegen van de mens. Maar evengoed, geen mens die bevrij- ding en licht zoekt in alleen-zijn, geen mens, zoekend naar spi- rituele vrijheid, kan het zich veroorloven te verlangen naar al- les wat zich voordoet in de gemeenschap van de zakenmens, adverteerders en consumenten. Er is geen twijfel over het feit dat het leven op menselijk niveau niet geleefd kan worden zon- der bepaalde legitieme genoegens, maar om nu te zeggen dat alle genoegens noodzakelijk zijn en daarom legitiem, is een ander verhaal. Houd je ogen rein en je oren stil en je geest sereen. Adem Gods Adem, en werk, als je kunt, onder Zijn Hemel. Maar als je in de drukte leven moet, tussen machines en in de treinen moet zitten om op je werk te komen, en je eet in plaatsen waarvan het voedsel je vernietigt in plaats van te je voeden en het geluid van de muziekinstallaties je doof maken en de ge- voelens van degene om je heen je hart vergiftigen door verve- ling, wees dan niet ongeduldig, maar accepteer dat met de Liefde van God en als een zaad van alleen-zijn in je ziel. Als je ontzet bent door deze dingen, zal je het verlangen naar heling in de stilte van de herinnering behouden. Maar intussen – behoud je compassie voor degenen die het concept van alleen-zijn verloren hebben. Jij weet dat het bestaat en dat het een bron voor Vrede en Vreugde is. Jij mag hopen op deze vreugde. De anderen hopen er niet meer op. Als je zoekt te vluchten en weg te rennen van de wereld, al- leen omdat het (en dat moet het zijn) soms zo moeilijk is, zal je geen vreugde en vrede vinden in alleen-zijn. Als je alleen-zijn zoekt, omdat je dat prefereert, zal je nooit van de wereld en haar zelfzucht kunnen vluchten. Je zult nooit die innerlijke vrede kennen die ‘alleen –zijn’ je geeft. Immers: “We gaan niet de woestijn in om weg te vluchten van de mensen, maar om te leren hoe we ze kunnen vinden; we verlaten de mensen niet om niets meer met ze te maken te wil- len hebben, maar om de weg te vinden die voor hen (en ons zelf) de beste is. Het meest ware alleen-zijn is niet iets wat buiten je te vinden is, maar een afwezigheid van mensen en geluid om je heen; het is een afgrond, een bodemloze put, die zich opent in de diepte van je eigen ziel. En het is deze afgrond van innerlijk alleen-zijn dat nooit tevreden kan zijn met enig geschapen ding.” Deze, door mij vrij uit het Engels vertaalde, woorden uit het boek van Thomas Merton, New Seeds of Contemplation , gingen niet speciaal over de situatie in onze kerk, maar zijn wel degelijk toepasselijk, daar wij allen zoeken naar een ge- meenschap waarbinnen wij ons thuis voelen. Dat wij daarvoor ‘alleen-zijn’ zullen moeten leren ervaren, om niemand alleen te laten… en verantwoordelijkheid te nemen daarvoor en te werken onder Gods Hemel. Herijking is voor deze tijd van het allergrootste belang. Herijking van het leven dat we leiden en ons (on)genoegen daarmee. Het is immers nooit goed? En dat het nooit goed is, komt doordat we het ‘alleen-zijn’ vergeten zijn. Omdat we ons bewegen in allerlei stromingen, uitlatingen, bevragingen waar- op we antwoorden moeten, vaak ten gunste of juist ten ongun- ste van de ander. Hierdoor worden de dingen op de man ge- speeld en verliezen we dat wat ons verbond: Liefde voor de Kerk, de Gemeenschap, ons werk, de Broeder/Zusterschap der Mensheid en bovenal Liefde voor God en Meester Jezus. Een liefde die zich kan uitstrekken naar allen, gezien en ongezien, bekend en onbekend. In het ‘alleen-zijn’ zijn ze allen aanwezig. De vorm waarin Erediensten worden gehouden getuigen van devotie en liefde… maar het is een vorm. Het is aan ons om ‘alleen-zijn’ te leren, waarin we elkaar kunnen ontmoeten. Voor die opdracht staan we vandaag de dag… zij het in onze eigen, directe, (kerkelijke) omgeving of in het grote Geheel. In het ‘alleen-zijn’ kunnen we dit alles omvatten. De af- grond (‘abyss’) waarover Thomas Merton spreekt, als het meest ware ‘allen-zijn’ die zich opent in de diepte van je ziel, is niet die van het tuimelen in het niets of de stilte… het is die afgrond waarin Vrede en Vreugde gevonden kunnen wor- den… waarin je alles wordt en alles bent, en niets is buitenge- sloten, een herijking van wie je bent… en dat is meer dan ‘veranderingen in de marge’, meer dan veranderingen in de periferie van het leven, dat is een volledige verandering vanuit een verengd bewustzijn naar een wijd bewustzijn… en pas dan gaat elke vorm voor je leven, als een mogelijkheid… als een behoefte tot samenzijn, samen ‘alleen-zijn’. Als een vorm, ge- bruikt door en voor de enige ‘alleen-zijnde’ Al-Ene God, als mogelijkheid aan ons te verschijnen, ons aan te raken, en ons te herinneren wie wij zijn. Zodat wij van Hem kunnen houden. Een vorm als wegwijzer, terug naar Hem… wij allemaal! Bronnen: 1 - Thomas Merton, New Seeds of Contemplation, New Directions, New York, 1961. 2 - Website ‘www. thomasmerton.nl ’ 3 - Website: Technology of the Heart, URL ‘www.mysticsaint.info Sculptuur in de beeldentuin van Gees - Zuidoost Drenthe Foto: Rudolf H. Smit 14 Reflectie 10(2), zomer 2013