reflectie zomer 2013.vp

Een woord vooraf… Paul van Rooijen, eindredacteur. Onlangs las ik in het lokale krantje van de wijk waar ik woon dat de secretaris van de wijkvereniging alhier gaat stoppen met haar werkzaamheden. Na een meer dan ruime inzet gedurende jaren werd niet alleen de wijkvereniging ondersteund, maar is ook haar eigen inburgering officieel geslaagd. Haar wieg stond namelijk in het buitenland. Dat was niet aan haar te zien, wel aan haar accent te horen. Het was verder ook niet te merken aan hoe zij in het leven in Nederland stond en staat, maar te- genwoordig moet officieel ingeburgerd worden. Dan weten we het zeker. Dat we medeburgers zijn. Hier in Nederland. Wat eigenlijk van alle tijden is en voorkomend binnen alle culturen is het menselijk vermogen een inwijdingsweg te gaan. Een opnieuw inburgeren in ons geestelijk thuis, zou je kunnen zeggen. Nieuwe wegen, min of meer gebaande paden, nieuwe pleisterplaatsen en soms misschien de weg even kwijt. Nieuwe beelden, nieuwe perspectieven, nieuwe taal. Een nieuwe erva- ringswereld waar inzichten plotseling kunnen doorbreken of soms jaren nodig hebben voordat de betekenis helder gewor- den is. Ruimte maken voor een innerlijke weg is nodig, zonder ruimte is er geen plek. Een steun voor het creëren van die ruimte wordt bijvoorbeeld gevormd door de gebruikelijke kerk- diensten binnen de VKK op met name de zondag. Daarnaast worden dit jaar twee meerdaagse retraites aangeboden, waar tijd en ruimte is voor gerichte focus op het gaan van de innerlij- ke weg. Helaas is een van deze mogelijkheden al verstreken. De- salniettemin biedt de redactie graag de gelegenheid aan de le- zer indrukken op te doen aan de hand van twee artikelen over de Kloosterdagen rond Het Mysterie van Pasen. Het ene artikel gaat nader in op het programma dat aangeboden werd en is een compilatie van bijdragen van diverse leden van de geeste- lijkheid, die op deze Kloosterdagen actief waren. Het andere artikel geeft een indruk van de ervaringen van twee deelne- mers, en licht andere facetten uit van de ervaringen. Aanstaand najaar zal eind september in Naarden een twee- de retraite worden georganiseerd. Hierover is een bijdrage op- genomen. U kunt lezen over het thema, het programma, kosten en de mogelijkheden om u aan te melden voor deze Engelen- retraite. Op onze innerlijke weg is het gezamenlijk ervaren en uitwisselen van thematiek een steun. Onontbeerlijk echter blijft ook de etappe op onze innerlijke weg: in vrede zijn met ‘alleen zijn’. De redactie ervaart het dan ook als boeiend dat juist in dit nummer van Reflectie dit aspect, naast de gezamenlijkheid van de retraites, wordt uitgelicht. Dit gebeurt in het artikel ‘Leer al- leen te zijn … nieuwe zaden van contemplatie’, waarbij Tho- mas Merton één van de inspiratiebronnen is. Een andere Thomas wordt uitgelicht in een bijdrage door een van onze vaste auteurs. Ojas Th. de Ronde gaat in op het Tho- mas evangelie. Dit is een onderdeel van de Nag Hammadi bi- bliotheek. Na eeuwen begraven te zijn geweest onder woestijn- zand, biedt dit materiaal onveranderlijk stof tot nadenken en in- spiratie en blijft daardoor de moeite waard om bij stil te staan. Wat daarentegen veel van een persoon in beweging kan brengen is het hebben van een bijna-doodervaring. In dit num- mer van Reflectie wordt aandacht besteed aan, ook elders in de media uitgelicht, de BDE van Eben Alexander, neurochirurg. Zijn wetenschappelijke paradigma’s en inzichten werden uitge- daagd. De redactie wenst u in ieder geval mooie en vernieuwende uit- dagingen en inzichten. Maar vooral: veel leesplezier! * * * In Memoriam - Willem van Hoogenhuijze Regionaris Mgr. Peter Baaij Na vele jaren als Diaken te hebben gefunctioneerd werd Willem van Hoogenhuijze op 29 januari 1978 in Amsterdam tot priester gewijd. Dat priesterschap heeft hij op eigen wijze ingevuld. Wat hem kenmerkte was werken met Liefde voor zijn medeschepsel: broeder dier of broeder mens. Een zacht mens, trouw, loyaal, at- tent, belangstellend en betrokken. De gezelligheid van de ge- meenschap, het samenzijn, trok hem altijd. Als er wat te vieren was dan was hij er bij samen met zijn vrouw Han(neke). Zijn predicatie was gericht op het altruïstisch gedachte- goed. “Als je de wereld wilt verbeteren, dan moet je je handen uit de mouwen steken. Geven wat je hebt.” De mens helpen om uiteindelijk zijn innerlijk licht weer te vinden. In het pastoraat was hij er in eenvoud. Hij doorkruiste Amsterdam op z’n fiets. Zo ging hij op ziekenbezoek. Daarbij konden vooral de mensen in de verpleeghuizen rekenen op zijn bezoek. Willem van Hoogenhuijze was de jongste uit een gezin van de generatie die James I. Wedgwood en Charles W. Leadbea- ter, stichters van de Vrij-Katholieke Kerk, persoonlijk hebben gekend. Willem werd opgevoed in het ideaal wat de kerk voor de wereld betekent. Niet alleen vanuit de kerk, maar ook vanuit de Theosofische Vereniging en de Maconnieke traditie, want deze tradities waren in de begintijd van onze kerk nauw met el- kaar verweven. Willem heeft hij zijn eigen vorm gekozen om het ideaal te vertalen. Vanuit de altruïstische benadering kon de wereld worden geholpen, kon de mens worden geholpen zijn innerlijk licht weer te vinden. Het altaar en koor in het kerkgebouw fungeerden als een symbool voor hem. Het was voor hem ook een magische plaats. In het koor, als symbool voor de innerlijke wereld, verd- wenen de spraakbelemmeringen. Hijzelf fungeerde als symbool tijdens zijn predicatie, trad buiten zichzelf en liet hij zich leiden door de geest. Zijn intuïtie leidde hem te spreken vanuit zijn binnenwereld. Hij was een symbool van vertrouwen, voor ieder- een die twijfelt aan de kracht, waarde en de werkelijkheid van de innerlijke wereld. Ook kenmerkte hem zijn ongekende uitda- gende en riskante kant en liefde voor de echte bergsport, wan- delen door de bergen gezekerd door middel van touwen bij las- tige traverses. Na 35 jaar priesterschap is priester Willem van Hoogenhuijze op 5 april 2013 overgegaan naar het hoger leven. Hij was er klaar voor zoals hij zelf in februari 2013 aangaf. Zijn vrouw Han(neke) overleed 11 dagen later. “De wijsheid is beweeglijker dan alles wat beweegt, ze doord- ringt en doorstroomt alles met haar zuiverheid. Ze is de adem van Gods kracht, de zuivere straling van de luister van de Almachtige; niets dat onrein is kan haar binnendringen. In haar schittert het eeuwig Licht, in haar wordt Gods kracht feilloos weerspiegeld en zijn goedheid afgebeeld. Haar macht omvat de wereld van het ene uiteinde tot het ande- re, alles bestuurt ze even voortreffelijk.” * * * 1 Reflectie 10(2), zomer 2013