Reflectie 10(4) 2013 winter.vp

Leven: ideaalbeelden In het leven brengen compassie, mededogen en barmhartig- heid een stroom van compenserende energie op gang. Zolang een organisme onvolledig is, is er het Kruis. “Neem op uw kruis”, door bewustwording van de onvolko- menheid kan er helende kracht in gang gezet worden. Heilige Mis Bij de Mariawijding voorafgaande aan de Heilige Mis plaatsen de aanwezigen zich met hun bewustzijn in het compenserend werk van de Moeder. Tijdens de Heilige Mis werken verschillende groepen eng- elen compenserend mee. Dat gebeurt bijvoorbeeld in het Asperges, de Absolutie, de Wierokingen, het Kyrië, de Collec- tegebeden, de Prefatie, het Consecratiegebed en de Tweede Offerande. Het ontvangen van de geconsecreerde hostie is we- derzijdse compensatie: ‘wij in Hem en Hij in ons’. Het orga- nisme wordt hersteld, broederschap van mens en God; iteinde- lijk de vervulde eenheid van Universum en Logos. Het zuiveren met wierook en wijwater, het zegenen en hei- ligen zijn handelingen van compensatie. Het eigen karakter wordt teruggegeven zodat het ten volle op eigen, unieke ma- nier kan bijdragen aan de hogere ontwikkeling van een orga- nisme en een voertuig kan worden van Goddelijke kracht. Conclusies Veel symbolen in de Heilige Mis, als woord, beeld of hande- ling zijn te duiden als vrouwelijk. De drie symbolen van de Heilige Drievuldigheid, Vader, Zoon en Heilige Geest worden in de Heilige Mis veelvuldig genoemd, de Moeder veel minder; maar zij is in vele symbo- len en handelingen wél aanwezig. Vooral wanneer het gaat om de vorming, ontwikkeling en instandhouding van organismen en de compensatie die daarvoor nodig is. Dat pleit er voor dat Zij niet alleen vóór, maar ook tijdens de Heilige Mis meer expliciet genoemd en aangeroepen wordt. Mgr dr ir Gert Jan van der Steen is wijbisschop van de Vrij-Katholie- ke Kerk. Hij werkte als taaltechno- loog en is oud-hoogleraar Uitwis- selingstalen. Daarnaast was hij yoga docent. Hij houdt zich nu bezig met de inte- gratie van oude en nieuwe vormen van spiritualiteit. Email: gert@palstar.nl * * * * 13 Reflectie 10(4), winter 2013 Boekrecensie, door Aat de Kwant (3) Francis Spufford Dit is geen verdediging. Waarom het christelijk geloof ondanks alles emotionele diepgang heeft Ten Have 2013 De Britse schrijver Francis Spufford is chris- ten en schaamt zich daar niet voor. Dat zou misschien wel moeten, als je het beeld dat Richard Dawkins en andere nieuwe athe- ïsten van christenen schetsen, serieus neemt. Toch is dit is een karikatuur, want christenen zijn meer dan wereldvreemde fi- guren, die midden in de zomer lelijke regen- jacks dragen en dwepen met ellende en vooral zondigheid. Hun geloof geeft een diepe betekenis aan liefde, het omgaan met menselijk falen en aan andere oermenselijke emoties. Dit is dan ook niet het zoveelste apologetische boek dat de waar- heid van het christelijke geloof wil bewijzen en de argumenten van reli- gie-bashers weerlegt, maar een vlot leesbaar en vooral geestig essay. Wie het boek heeft gelezen moet toegeven dat deze achterflaptekst overeen komt met de inhoud van dit boek. Ja, de Britse schrijver Spuf- ford is christen en schaamt zich daar niet voor. “Christenen zijn niet achterlijk, zoals Richard ‘bloody’ Dawkins meent. Modern geloof is niet overbodig, ook al hebben wij mensen geen ‘godvormige holte’ in ons hoofd. Gelovigen zoeken echte troost die niet als een zeepbel uit elkaar spat als hij in aanraking komt met de harde werkelijkheid, met de barst in alle dingen. Troost die de MNoDtV niet ontkent, de Menselijke Neiging om Dingen te Verkloten. God, de grote baas, is verdwenen. De rotzak bestaat niet. Je vraagt en er ge- beurt niets. Ineens ontdek je dat er al iets gaande is, zonder dat ie- mand het in de gaten had. Het internationale verbond van schuldigen (de kerk) heeft daartoe overal in het land gebouwen neergezet als te- ken van een veelvuldige onmetelijkheid die ‘niet-mij’ is en toch echt.” Met dit populariserende taalgebruik geeft de schrijver, ondanks de titel, een verdediging van het Anglicaanse christelijke geloof tegen de Nieuwe Atheïsten in, want het geloof is zo gek nog niet. Spufford zegt rake dingen. “We nemen wel verder alles heel seri- eus, maar zien niet in dat de magie in Harry Potter, de ringen en zwaarden en elven in Fantasylectuur, de power-ups in video-games, de monsters en geesten van Halloween, gewoon geinig zijn. We halen de dingen door elkaar en denken dat onze geesten, draken en Flying Spaghettimonsters echt zijn en los van papier en de computerpro- gramma’s van de animatiestudio’s bestaan. Wij gaan op de knieën en vereren de lege ruimte waar ons Spaghettimonster zich bevindt. Geen wonder dat we zo ons best doen om het gezonde verstand te negeren. We houden onze vingers voortdurend in de oren- - la-la-la, ik kan je niet horen – om het geluid van de echte wereld buiten te houden. Het gekke is dat het voor mij precies andersom. Naar mijn beleving is ge- loof de meest intense vorm van aandacht waartoe we als mensen in staat zijn. Het geloof vraagt om illusie na illusie op te geven, terwijl het gezonde verstand tegenwoordig voortdurend van ons lijkt te vragen te doen alsof. Een schijnvertoning die structurele vormen begint aan te nemen en sterk wordt aangewakkerd door onze cultuur.” Spufford wijst in dit verband op de slogan op de Londense bussen. Die luidt: “God bestaat waarschijnlijk niet. Dus, maak je niet ongerust en geniet van het leven.” Het boek ‘Dit is geen verdediging’ heb ik met veel plezier gelezen. Wellicht iets voor bespreking op gemeenteavonden? * * * winters landschap omgeving Zwolle - foto: Rudolf H. Smit