Reflectie 11(1) voorjaar 2014.vp

In juli 1943 verloor ze haar uitzonderingspositie en op 7 sep- tember 1943 werd zij met haar ouders en broer Mischa door de nazi’s getransporteerd naar Auschwitz, waar ze op 30 no- vember 1943 op 29-jarige leeftijd omkwam. Haar andere broer, Jaap, zal overlijden tijdens een gevangenentransport. “(Maandag 28 Sept. 1942.) ‘Men zegt: je bent te vroeg ge- storven. Welnu, dan zal er een psychologieboek minder ge- schreven worden, maar er is een beetje liefde meer gekomen in de wereld.’” (28) Noten 1 - De titel is afgeleid van deze dagboeknotitie: “27 Juni 1942, Zaterdagmorgen half 9. ‘Met meerderen in één benauwde cel. En is het dan niet onze taak temidden der bedorven uitwasemingen onzer lichamen onze ziel geurig te houden?’” Klaas A.D. Smelik (red.), Etty Hillesum – Het werk 1941 – 1943. Amsterdam, Uitgeverij Balans, 2012 (1986). p. 473. 2 – zie 1. p. 488. 3- Marije van Beek, Hillesum wekte bewondering bij de gro- ten der aarde. In: Trouw, 15 januari 2014. 4 – Diverse auteurs, Men zou een pleister op vele wonden wil- len zijn, reacties op de dagboeken en brieven van Etty Hille- sum. Amsterdam, Uitgeverij Balans, 1989. 5 – zie 3. 6 – zie 1. 7 – de verdere biografische gegevens in dit artikel zijn ont- leend aan de pagina ‘Etty Hillesum’ op wikipedia. ( ‘www.nl.wikipedia.org/wiki/Etty_Hillesum ’). 8 – zie 3. 9 – zie 3. 10 – zie 1. p. 447. 11 – zie 1. p. (397), 402. 12 – zie 1. p. 448. 13 – zie 1. p. 143. 14 – zie 1. p. 246. 15- zie 1. p. 561. 16 – J-J Suurmond, Altijd Etty. In: Trouw, 10 september 2013. 17 – zie 1. p. 284, 285. Vrij vertaald door mij, PR: De bladeren vallen, als van ver/ alsof ver weg tuinen verwel- ken in de hemelen/ ze vallen met een ontkennend gebaar; En in de nachten valt de zware aarde/ tussen alle sterren uit de eenzaamheid in; Wij vallen allemaal. Deze hand daar valt./ En kijk naar de an- deren: het is in hen allen aanwezig; En toch is er Eén, die dit vallen/ met oneindige zachtheid in zijn handen draagt. 18 – zie 1. p. 100. 19 – zie 1. p. 126. 20 – zie 19. 21 – zie 1. p. 87. 22 - zie 1. p. 532. 23 – zie 1. p. 484. 24 – zie 1. p. 508. 25 – zie 1. p. 523. 26 – zie 1. p. 254. 27 – zie 1. p. 480. 28 – zie 1. p. 567. * * * Boekeninfo (6) Omraam Mikhael Aivanhov Op weg naar een zonnebeschaving Prosveta 2013 Bij Prosveta verschijnen in de Izvor reeks van tijd tot tijd boeiende boekjes van de Bulgaarse filosoof en Pedagoog Omraam Mikhael Ai- vanhov. (Geen omslag beschikbaar - wel zijn portretfoto). Aïvanhov (1900-1986) werd geboren in Bul- garije. Sinds 1937 verbleef hij in Frankrijk. Hij gaf er tal van voordrachten, waarin de- mens-en-zijn-vervolmaking centraal staat. Volgens Omraam Mikhaël Aïvanhov drukt de meest wezenlijke spiritualiteit zich uit in de wijze waarop de mens leeft. Dit boekje bevat de zonnefilosofie van Aïvanhov en kwam tot stand ter gelegenheid van de tentoonstelling ‘De Zon en het Helio- centrisch Gezichtspunt’. Hoewel we het heliocentrische gezichts- punt kennen vanuit de astronomie, zijn haar mogelijkheden op biologisch, psychologisch, cultureel en spiritueel gebied volgens Aivanhov nog lang niet uitgeput. We zijn voortdurend op zoek naar doeltreffender manieren om zon- ne-energie aan te wenden: waarom zoeken we niet naar sporen van de zon? De zon bestaat, zo zegt hij in ieder van ons en kan, als zij daar- toe de kans krijgt, haar aanwezigheid manifesteren door een universe- le visie op menselijke problemen. Een citaat: “Indien je een heilzame invloed op de mensen wilt heb- ben, maak dan iedere dag contact met de zon om iets van haar licht, haar warmte en haar leven te ontvangen; deze kun je doorgeven aan de anderen. Zolang we ons niet bewust doordringen met de aanwezig- heid van de zon, met haar stralen, is de neiging groot ons te laten gaan in lagere uitingen.” Holkje van der Veer Verlangen als antwoord Mijn weg met de Dominicaanse traditie Ten Have 2013 Holkje van der Veer, een vrijgevochten Amsterdamse, studeert in de jaren tachtig aan de sociale academie in Kampen. Ze loopt stage in het dominicanenklooster in Zwolle, waar ze veel inspiratie vindt. Ze wil graag deel uitmaken van de Dominicaanse gemeenschap. In 1996 treedt ze toe als do- minicanes. In dit boek vertelt ze over ver- langen naar God en verbinding met ande- ren, haar strijd met een ernstige aandoe- ning én over het gedachtegoed van Domini- cus, dat ook in deze tijd heel goed past. Wat zij belangrijk vindt, is dat de spiritualiteit van Dominicus tegen- woordig nog velen inspireert. Via kleine inkijkjes in haar eigen, per- soonlijk, leven maakt ze duidelijk hoe deze spiritualiteit in haar leven vorm en inhoud krijgt. Dit boek is van belang voor mensen die tot nu toe onbekend zijn gebleven met de Dominicaanse spiritualiteit. Het beschrijft de grote thema’s als contemplatie, waarheid, leren, gemeenschapsleven, bid- den en prediken. Het informeert over het leven van Dominicus en op welke vragen de eerste dominicanen en dominicanessen een antwoord probeerden te geven. Van der Veer vertelt ook over de orde, de cong- regatie en hoe je zuster kunt worden, zoals zij dat zelf heeft gedaan. Van der Veer wil de lezers aanmoedigen om ook zelf tijd te maken voor stilte en bezinning en stelt aan het einde van elk hoofdstuk een aantal reflectievragen. Vragen die je uitnodigen om de thema’s uit het betreffende hoofdstuk alleen of samen met anderen te overdenken”. Het boek liet me niet onberoerd. Van der Veer reikt thema’s aan die op gemeenteavonden in onze VKK besproken zouden kunnen wor- den. Wellicht dat zij ook kan worden uitgenodigd. * * * * 28 Reflectie 11(1), voorjaar 2014