Reflectie 11(1) voorjaar 2014.vp

Dimensiewissel – Wat er gebeurt als jouw haakje aan de vierdimensionale wereld loslaat (deel 2) Jim van der Heijden U kijkt naar een speelfilm. Het bevalt u niet hoe het verhaal zich ontwikkelt. Gelukkig is het een interactieve film, u grijpt in en geeft het verhaal een wending waardoor het naar het door u gewenste resultaat gaat. In de reeks van tweedimensio- nale beelden die u nu gaat zien zal de hoofdpersoon uit het verhaal doen en denken wat u hebt gewild dat zou gebeuren. Natuurlijk lijkt dit maar zo, er is geen denkende en acterende hoofdpersoon, er zijn alleen beelden die al bestonden en waar- uit u een keuze heeft gemaakt. Net zo kiest de vrij kiezende ziel voor een verloop en vervolgt dan zijn weg door een beel- denreeks waarin zich tegelijk de processen van fysieke actie en besef van die actie ontwikkelen. Aan het einde van deze reeks bereikt de ziel een beeld waarin actie en besef beide aan- wezig zijn. Eerst is er de door de ziel gekozen actie, daarna het beeld in het blokuniversum waarin de actie en het besef daarvan vierdimensionaal zijn geconcretiseerd. Dit beeld is niet ontstaan, het was er al. De vijfdimensionale ziel heeft er alleen een weg naar gekozen waarbij het bij zijn gang door de stof geconfronteerd wordt met de traagheid die in het vierdi- mensionale blokuniversum geldt. Wie het bestaan van de ziel ontkent en naar de zwarte dozen ‘onderbewustzijn’ en ‘voorbewustzijn’ grijpt, sluit de ogen voor de implicaties van het werk van Einstein, Minkowski en vele anderen en neemt daarmee zichzelf en anderen bij de neus. En begrijpt niet wat Einstein lang geleden begreep toen hij in een troostbrief aan de familie van de overleden Michele Besso, met wie Einstein een levenslange vriendschap had onderhouden, schreef: “Now he has departed from this strange world a little ahead of me. That means nothing. People like us, who believe in physics, know that the distinction between past, present, and fu- ture is only a stubbornly persistent illusion.” Bde-elementen Wanneer de elektromagnetische velden van de beide dipolen te zwak zijn geworden of ten opzichte van elkaar teveel zijn verschoven verbreekt de binding van de ziel met de stof ( 7) . De reis van de ziel door het blokuniversum wordt nu onderbroken of eindigt definitief. Dit gebeurt bijvoorbeeld als bij beelden wordt gekomen die ziekte, letsel of de invloed van bepaalde stoffen inhouden waarbij ernstige afwijkingen van het elektro- magnetische systeem van de stof horen. Ontkoppeling kan ook een bewust besluit van de ziel zijn, bijvoorbeeld om een einde te maken aan het vervolgen van beelden die fysieke of emotio- nele pijn inhouden. Tijdelijke ontkoppeling leidt tot een bij- zondere bewustzijnsstaat die het feitelijke verlaten door de ziel van de vierde dimensie betreft. Definitieve dissociatie volgt als aan het einde van de reis van de vijfdimensionale ziel door het vierdimensionale blokuniversum het elektromagnetische sys- teem ermee ophoudt. Als het haakje los heeft gelaten waarmee de ziel zich van- uit de vijfdimensionale wereld heeft verbonden aan de stoffe- lijke wereld van het vierdimensionale blokuniversum dan kan de ziel van buitenaf het blokuniversum in zijn volledigheid zien. De bewandelde wereldlijn is zichtbaar zoals een op tafel liggende afgerolde speelfilm voor het oog zichtbaar is. En dat niet alleen, ook beeldenreeksen die niet werden gekozen en wereldlijnen van anderen worden gezien. Als ware het andere afgerolde speelfilms waarvan de projectie niet werd bekeken. Op dit punt aangekomen vinden een aantal elementen uit bijna-dood- en buitenlichamelijke ervaringen hun verklaring. Daarvoor is het nodig om te begrijpen wat een dimensiewissel teweeg brengt en dat gaat het beste als we ons een voorstelling maken van een wereld met een dimensie minder. Dat lukt nu eenmaal beter dan het ons vormen van een beeld van een we- reld die een dimensie meer heeft. Platland Platland is een wereld die wel lengte en breedte, maar geen hoogte heeft. Het is zo plat als een pannenkoek of een blad pa- pier of wat u ook maar nodig heeft om zich deze tweedimensi- onale wereld voor te kunnen stellen. In deze platheid wonen platte figuren; lijnstukken, driehoeken, vierkanten, cirkels, en- zovoort. Die bewegen zich plat, geen arm gaat omhoog, geen sprongetje wordt gemaakt en als Platlanders elkaar tegenk- omen gaan ze om en niet over elkaar heen wat wel zo netjes is. Dat er hoogte zou kunnen bestaan komt niet in ze op. Als het vermoeden van het bestaan van een dimensie meer dan de twee hun bekende al bij hen zou rijzen – rijzen is ook een be- grip is dat ze niet kennen – dan zou een Platlander zich er niets bij kunnen voorstellen. En wat Platlanders ook niet kunnen weten is dat hun wereld samen met andere platte werelden deel uitmaakt van een hogere – driedimensionale – werkelijk- heid. Een kubus waarbinnen allerlei platte vlakken bestaan. Ook parallelle en elkaar snijdende waarbij de platte vlakken een lijn delen. Die behoort dan bij twee Platland-werelden. Zo’n lager dimensionale wereld kunnen wij ons wel voor- stellen. Denkt u maar aan een doolhof, waarin u zich als het ware door een tweedimensionale wereld worstelt. Tot u het hart van het doolhof bereikt, de daar aanwezige uitkijktoren beklimt, het gehele doolhof overziet en de wereld weer hele- maal als meerdimensionaal ervaart. Bij het beklimmen van de toren die van de vijfdimensiona- le wereld uitkijkt naar de vierdimensionale wereld blijkt dat we dezelfde beperkingen hebben. Ook wij kunnen ons dimen- sies boven de onze niet goed voorstellen. Wat we echter door 6 Reflectie 11(1), voorjaar 2014 Einstein Minkowski