13(4)16

Reflectie jaargang 13nummer 4, winter 2016 27 Boeddha en de uil Auteur: Jaap Hiddinga Uitgever: Bres/Edicola Publishing, 2016 Een bijzonder mooi boekje van slechts zestig pagina’s. Een juweeltje waarin Hiddinga in zijn tuin in ‘gesprek’ raakt met een uil die hem mooie en wijze lessen leert. En hem vertelt over een vorig leven als uil waarin hij in gesprek raakte met een jongeman onder een boom. Een jongeman die verdrietig is en zich afvraagt waarom mensen ziek worden, er dood is, er armoede is en de rijkdom zo oneerlijk verdeeld is. Samen met hem gaat de uil terug naar de oorsprong van alle dingen. Ze krijgen het beeld te zien dat alle aardse levens- vormen slechts van tijdelijke aard zijn en ook elke staat van zijn vluchtig is en voorbijgaand. Ze zijn een illusie en het zogenaamde paradijs, dat op Aarde is geprojecteerd, is ook een illusie. De uil laat de jongeman (Boeddha) vier beel- den c.q. inzichten zien, die bekend werden als ‘ de vier nobele waarheden ’. De jongeman probeerde dit uit te dragen aan de mensen om hem heen, maar door de eeuwen heen zijn deze vier nobele waarheden verdraaid. Verdraaid door steeds maar als doel te stellen dat men op Aarde het geluk, het nirwana , kan vinden. ‘ Maar dat kan niet, ’ zegt de uil die verder vertelt dat hij niet zomaar in de tuin is en dat hij een incarnatie is van een andere uil, de uil van Boeddha. De uil vertelt op indringende wijze over de werkelijke zin van het leven op Aarde. ‘Op een gegeven moment leek het alsof een grote verandering over de uil kwam. Het leek of hij steeds groter werd, ’ en na enige seconden zag Hiddinga voor zijn ogen een groots wezen als een lichten- de gestalte die hem op een liefdevol manier aankeek. ‘ Ik herkende vele gezich- ten zoals Vishnu, Vahoemanu, maar ook de Christus en andere bekende wezens die stuk voor stuk het leven op Aarde vertegenwoordigd hadden. Het lichtwezen sprak: Ik ben geen van die wezens die je meent te herkennen, maar ik ben tegelij- kertijd alles en iedereen en dus ook in deze kleine uil en elke andere levensvorm die je kent. Je hebt de inzichten van de Boeddha mogen zien en beleven en nu kun je verder met je rol op Aarde totdat het moment komt dat je de stof definitief mag verlaten. Geef liefde en licht aan hen die het vragen en nodig hebben maar tracht geen paradijs op aarde te creëren want dat sta ik niet toe. Het echte paradijs is in het bestaan in de goddelijke bron. Het enige echte nirwana dat je op Aarde kunt en mag ervaren is de vrede en het paradijs in je eigen ziel. ’ De uil van Boeddha vertelt ons over een leven zonder illusie en lijden. Boeddha en de uil is een schitterend boekje van Jaap Hiddinga die een elftal boeken schreef over de reizen die hij tijdens zijn uittredingen maakte. ▪ Oyen een rol speelt (wat niet anders kan in commentaar) leent zich er prima toe om het hoofdstuk voor hoofdstuk in alle rust door te lezen en te herlezen, waardoor je duidelijk gaat zien hoe actu- eel en eigentijds de Bhagavad Gita is. Het is de verdienste van Van Oyen dat hij deze oude teksten toegankelijk maakt en tot leven brengt. Contact met dierbaren na zelfdoding Een troostrijk boek voor nabestaanden Auteur: Steffany Barton Uitgever: Ankh-Hermes, 2016 Over het leven na de dood en het contact tussen overleden dierbaren en hun nabestaanden zijn vrij veel boeken verschenen. Nog niet zo lang geleden was het een taboe; je durfde er niet over te praten als je man of vrouw vlak na het overlijden op de rand van je bed zag zitten. Het dit jaar verschenen boek Contact met dierbaren na zelfdoding van Steffany Barton is vooral een troostrijk boek voor nabestaanden en helpt nabestaanden zoeken naar antwoorden. Nabestaanden blijven achter met een groot gemis en worstelen bijna altijd met de vraag of de dood voorkomen had kunnen worden en de ‘waarom’- vraag. Door overleden dierbaren een stem te geven en te kunnen vertellen dat ze aan de andere kant van de dood rust en lichtheid gevonden hebben, biedt Barton nabestaanden troost en erkenning voor hun verdriet en verwar- ring. Steffany Barton legt als medium contact met mensen die ervoor kozen hun leven te beëindigen en geeft hen de kans om de motivatie voor hun keuze verwoorden. In dit opzicht is ook haar boek taboedoorbrekend. Er is immers een grote drempel om te schrij- ven dat een overleden dierbare contact met je legt en openlijk vertelt over het waarom voor haar of zijn keuze voor een zelfgekozen dood. Zelfdoding is uitge- groeid tot een beschamende en verbor- gen epidemie. In de VS staat zelfdoding tiende op de lijst van belangrijkste doodsoorzaken. ‘ Het is, ’ zo zegt Steffany Barton, ‘ niet gepast om de dierbaren aan de andere kant te beschouwen als vol- maakte hemelse wezens. Evenmin is het juist om ze op een negatieve manier te bekijken. ’ In haar boek probeert ze duidelijk te maken dat we allemaal te maken krijgen met goed en kwaad, liefde en angst, triomf en strijd, goede en slechter tijden, dat zoiets als een ‘perfect leven’ helemaal niet bestaat en dat we altijd zullen blijven leren, groei- en en veranderen.