14(3)17

Het bergdorp Rennes-le-Château in het Franse Pyreneeëngebergte 15 Reflectie jaargang ı4 nummer 3, najaar 20ı7 de of ik wel degene was die ze verwachtte. Daarna zei ze: ‘ Als ik MU-energie zeg, wat denk je dan? ’ De vraag bleef hangen in de stilte tussen ons. Er flitsten allerlei gedachten door me heen. Mu-energie . Het klonk bekend, maar ik had niet het gevoel dat ik haar direct een bevredigend antwoord kon geven. Was het een test? ‘ Nou, dat kan wel wachten ,’ zei ze, terwijl haar blik de kreu- pele resten van mijn verdedigingssysteem doorboorde. ‘ Maar misschien wil je wel weten hoe lang geleden ik in het bezit van die Maria Magdalena ben gekomen .’ Ik knikte gretig. ‘ Als jonge vrouw ben ik door een Nederlandse hogepriesteres uitgenodigd om naar Montségur in de Pyreneeën te komen. Ik heb begrepen dat jij daar ook een pittige opleiding hebt genoten .’ Ik knikte en ze vervolgde: ‘ In die tijd wist ik niets van de streek en zijn kracht. We waren met zijn twaalven, allemaal vrouwen die gevraagd waren naar het kasteel van Montségur te komen. Daar ontvingen we een inwijding waarover ik je door mijn zwijgplicht niets kan vertellen. Nog niet althans. Later wel misschien, we zullen zien .’ Ze zweeg even alsof ze naar de juiste woorden zocht. ‘ De inwijding duurde drie dagen en nachten en daarna kregen de pas gewijde priesteressen ieder een Katharenkasteel in de omgeving toegewezen. Toen de hogepriesteres erachter kwam dat er geen kasteel was voor mij, brachten ze me naar de kerk van Rennes-le-Château. Die kwam vervolgens onder mijn gezag .’ Ze zweeg weer even om haar woorden te laten bezinken en keek me recht aan voordat ze verderging. ‘ Ik ga ervan uit dat je weet dat ik het over de kerk van Maria Magdalena heb .’ Ik knikte. Dit was te mooi om waar te zijn. ‘ Toen we het dorpje binnenreden, voelde ik direct de aan­ wezigheid van een sterke energie die ik toen echter niet kon verklaren. Maar toen ik de kerk van Maria Magdalena betrad, ging ik bijna van mijn stokje, zo raakte die me. De kerk was er in die tijd belabberd aan toe. Het was nog voordat ze de restau- ratie, die door de beroemde priester Saunière was uitgevoerd, hadden opgefrist. Waardoor er opnieuw een aantal aanwijzin- gen van het geheim, waar talloze avonturiers sindsdien in en om Rennes-le-Château vergeefs naar hebben gezocht, aan het oog werden onttrokken .’ ‘ Wat voor aanwijzingen? ’ Ze gaf geen antwoord, maar glimlachte schalks en keek me aan met ogen die sferen doorboorden en in onbeken- de universums leken te schouwen. Ze werd omringd door een licht dat afwisselend goud en paars was. Boven haar hoofd hing een witte, pulserende kroon van kristal. ‘ Momenteel is er veel belangstelling voor Rennes-le-Château, voornamelijk om de verkeerde redenen. De behoefte aan spiri- tueel amusement is het gevolg van een diepgewortelde luiheid en een neurotische afhankelijkheid van materie en angst die de behoefte aan snelle ontlading oproept, die eenvoudige oplossin- gen aanmoedigt en rechtstreeks tot astrale waandenkbeelden leidt. Op die manier kun je in feite tot in alle eeuwigheid aan de oppervlakte van het spirituele pretpark blijven dobberen. Intuïtie maakt plaats voor illusie, creatieve verbeelding voor gebazel, visionaire scheppingen voor hallucinaties. Met het verlangen naar transformatie is niets mis, maar je moet de moed opbrengen om je eigen drijfveren te onderzoe- ken om te begrijpen wat voortkomt uit oude kwetsuren, angst, minderwaardigheid en banden met dingen en andere mensen, en wat gebaseerd is op waarachtig zelfonderzoek, erkenning en zekerheid .’ Haar oceanische blik omhelsde me teder toen ze haar uiteenzetting vervolgde: ‘ Uiteindelijk komt het allemaal neer op gebrek aan liefde en aan inzicht in de werkelijke kracht van de ziel. Dat klinkt nog- al afgezaagd, maar toch is het waar .’ Ze gebaarde naar de keuken. ‘ Nog een stuk? ’ Ik schudde van nee. Het was opvallend hoe makkelijk ze schakelde van de wijze, helderziende hogepriesteres naar de vriendelijke bejaarde die zich druk maakte om mijn welzijn. ‘ Ik ben blij met je komst. Jij en ik hebben veel te doen, maar de tijd dringt. ’ Ondanks haar klaarblijkelijke zorgzaamheid, had ik het gevoel dat er nog iets was, wat de stroom van commu- nicatie tussen ons blokkeerde. Ze had mijn gedachten kennelijk gelezen, want even later zei ze: ‘ Laat de moed niet zakken, maar ik moet zeker weten dat jij de nodige kwali- ficaties hebt voordat ik de kennis doorgeef die achter veertig jaar stilte is schuilgegaan .’ Ze had de laatste zin amper uitgesproken, of ik werd overspoeld door een onuitsprekelijk gevoel van vrede. Het wezen tegenover me, dat er tot dan toe had uitge- zien als een bejaarde dame, leek wel op te lossen. In plaats daarvan keek ik nu in een constellatie van ster- ren die alleen met ‘engelachtig’ kan worden omschre- ven. Daarna werd ik als door een reuzenhand zacht maar kordaat opgetild en door de zwevende wand van kristallen getrokken, via etherisch licht naar astrale sferen, als een eindeloos ademen, van het ene niveau naar het volgende, tot ik door de laatste sluier van beperking in een soort vloeiend-zijn werd meegenomen dat alleen met vrijheid kan worden omschreven, alleen maar om weer door de werelden te worden teruggezo- gen naar de huiskamer, waar ik met een zucht tegen- over Sylvia met haar warme glimlach weer bij mijn positieven kwam. Over de auteur Lars Muhl (Denemarken, 1950) was een suc- cesvolle ‘singer/songwriter’ toen hij in 1996 geveld werd door een vreemde ziekte, waar- door hij drie jaar in bed lag zonder zich te kunnen bewegen of helder te kunnen denken. Door de tussenkomst van een vriendin werd Lars in contact gebracht met een ziener, die hem door de telefoon weer tot leven bracht. Dat was de start van een compleet nieuw bestaan en het begin van zijn queeste. Die hij op zo’n aangrijpende wijze beschrijft in zijn trilogie Het ‘O’-Manuscript , in Denemarken een bestseller. Lars werkt nu als een visionair en mysticus, spreker en schrijver.