Reflectie2(1).vp

Wetenswaardigheden uit de kerkgemeenten Hendrik S. de Bruin Aangezien de verschijningsdata van de Maandberichten niet voldoende met elkaar ‘sporen’ (wat geenszins als een tekort- koming mag overkomen), zal in deze rubriek te hooi en te gras wel eens een uittreksel van een minder recente kerkblad-editie staan. Dit is niet altijd te voorkomen, doordat de redactie te- recht van mij verlangt, dat de kopij op tijd bij haar ‘op de deurmat valt’! Aan de inhoud van elk Maandbericht tracht ik evenveel aandacht te schenken. Desondanks is er zo nu en dan wel sprake van enig verschil in de lengte van de besprekingen. Enerzijds heeft dat te maken met de grootte van het nieuws- aanbod in elke Maandbericht-editie, en anderzijds met de in- houd van de edities. Met name wanneer er in de artikelen sprake is van hoogkerkelijke vieringen, bisschoppelijke beslui- ten, priester- en/of diakenwijdingen, boeiende theologische beschouwingen, bijzondere intenties etc., zal aan die aspecten van het kerkelijk leven extra aandacht worden geschonken. Van de kerkgemeenten Utrecht en ‘s Gravenhage ontving ik deze keer helaas geen Maandberichten. Liturgische vreugde in Bloemendaal * ‘Raphaël’ opent in de februari/maart-editie zijn kolom- men met uitgebreide informatie over de vieringen in de Goede Week en met Pasen. * In het artikel ‘Samen in de dienst’ belicht priester Parci- val van Gessel enkele kernpunten van de H. Mis. Vooral het ge- zamenlijk ‘grondvesten van de Tempel’ is belangrijk. Door de wierook en de besprenkeling met het wijwater vinden zuivering- en van de gewijde ruimte plaats, waarbij alle kwade gedachten worden verdreven. In het Confiteor komen wij tot bezin- ning, waarin we alles belijden wat fout gegaan is, maar ook alles wat goed is gegaan. De Absolutie geeft ons vrede met God en met de mensen om ons heen. Vergeving krijgen werkt dan alleen, wanneer wij ook vergeving schenken. Uiteindelijk ontstaat er na de Absolutie een groot samenwerkend geheel van mensen, die gezamenlijk gezuiverd en verlicht verder kunnen gaan naar de Consecratie. Tijdens de H. Communie ontstaat dan een zeer grote verbondenheid met God en de mensen om Hem heen, die ook te communie gaan. Want het ontvangen van de H. Commu- nie en de innerlijke vrede die dat oproept, zorgen ervoor dat wij God ook in elkaar herkennen. In Zwolle begint de Victorie! * Deze variant op de beroemde Alkmaarse wapenspreuk mag de Sint-Michaëlgemeente van Zwolle hoog in haar kerk- vaandel zetten, want op zondag 20 februari zal bisschop Frank den Outer in de Michaëlkerk te Zwolle aan subdiaken Wies Kuiper de diakenwijding toedienen. * In het februari/maartnummer 2005 van het ‘Maandbe- richt’ wordt daar gewag van gemaakt, maar Wies ging in het december-januarinummer nader in op de subdiakenwijding die op zondag 3 oktober 2004 haar diakenwijding van 20 februari 2005 in feite al inluidde. Teneinde haar met u allen kennis te laten maken meen ik er goed aan te doen u het artikel, dat zij in het voornoemde Kerstnummer onder de kop ‘Wijding tot subdiaken’ vanuit haar hart geschreven heeft, in zijn geheel voor te leggen: “Hoewel alle wijdingen hun sporen hebben nagelaten in mijn ziel, waren zij allemaal anders en de ervaring tijdens de wijding tot subdiaken was ook weer héél anders. Je kunt je daar van te voren niet op voorbereiden. Je moet het gewoon onbevangen over je heen laten komen. De zondag ervoor hadden we de Sint-Michaëlkerk klaargemaakt, een middenpad gemaakt, omdat dit nu nodig was. geoefend waar en hoe te liggen, enzovoort. Maar als je daar dan ligt, en de litanie wordt gezongen is dat een heel indringend gebeuren. Natuurlijk had ik die litanie in de dagen voorafgaand aan de wijding meerdere malen gelezen, maar toen ik daar lag leek het wel of alleen de eindregel van elk couplet tot mij door- drong. Die eindregel was in verreweg de meeste coupletten gericht tot de H. Geest en maar enkele malen tot de H. Drievuldigheid, en dat viel me toen pas op. Ik was er verheugd over. Het was mij bekend, dat aan het einde de bisschop drie coupletten alleen zingt en dan de kandidaat zegent, maar hoewel ik dat niet zien kon, gingen die zegeningen als messen door me heen. Het belangrijkste moment was wel het moment waarop de bisschop zijn handen op mijn hoofd legde en mij, in naam van Christus onze Heer en de H. Vrouwe Maria, toeliet tot de orde van het subdiaconaat. Daarna volgde de bekleding met manipel en tuniek en kreeg ik een aantal zaken aangereikt, die ik mocht aanraken. Enkele daarvan, zoals de ampullen en ook het Evangelieboek, waren ook al bij de voorgaande wijdingen aangereikt, maar het leek of zij nu een andere waarde hadden. Nieuw voor deze wijding was het aanraken van de kelk en de pateen. Wat ik tijdens en na deze wijding vooral heb ervaren is, dat de tot dan toe nog redelijke vrijblijvendheid verdwenen was. Dat werd me hierbij heel erg duidelijk. Dat gevoel van redelijke vrijblijvendheid kwam natuurlijk ook door het feit dat het tot kort voor die tijd nog niet helemaal duidelijk was, of de hogere wijdingen voor vrouwen doorgang zouden vinden. Hoewel dit was toegezegd, duurde het toch nog tot na de bisschoppelijke synode, voordat het besluit echt door een daad werd gevolgd. Bij dezen dank ik allen die mij felicitaties hebben gestuurd. Ook van velen buiten onze kerkgemeente ontving ik gelukwen- sen. Ik ben mij er terdege van bewust, dat deze felicitaties niet alleen voor mij als persoon bedoeld zijn, maar voor een groot deel bestemd zijn voor de mogelijkheden die alle vrouwen in onze Kerk nu gekregen hebben”. * In dit Kerstnummer wordt Leo Silié herdacht, die op 13 oktober 2004 onverwachts is overleden. De Zwolse kerkge- meente zal Leo blijven gedenken als een goede, trouwe en eer- lijke vriend. * In het al eerder genoemde februari/maartnummer be- steedt priester Jules Herbrink veel aandacht aan de verschrikkelij- ke rampspoed van de zeebeving op Tweede Kerstdag, beschrijft 29 Reflectie 2(1), maart 2005