Reflectie2(3&4).vp

Van gereformeerd theologe tot auralezeres Bij Uitgeverij Sigma verschenen twee, wel heel persoonlijk getinte boeken, die mij diep raakten. Mieke Heijerman schreef in de ikvorm haar ontwikkeling van een aanvankelijk zeer gelovig gereformeerd meisje (1961) uit de Achterhoek, dat zich door haar studie theologie ge- dwongen zag Kerk en christendom te verlaten. In haar boek “ Gezicht gevonden, van gereformeerde theologe tot auraleze- res” schrijft ze over de ontdekking van haar intuïtie, die haar op een nieuw spoor zet. Ze zorgt ervoor dat haar gevoeligheid haar kracht wordt en leert aura’s te lezen, met positieve gevol- gen voor haar dagelijkse leven en haar spiritualiteit. Ik vind het een heel openhartig, maar ook moedig boek. Moedig, want het is niet mis wat ze over haar veelbewogen leven schrijft. Ze schetst haar persoonlijke ontwikkeling aan de hand van gebeurtenissen uit haar veelbewogen leven, zoals ziekte en postnatale depressies, de dood van haar psychoanalyticus, haar echtscheiding en het afscheid van haar latere vriend. Ik herken veel in dit boek. Opgegroeid in een zwaar bevin- delijk gereformeerd milieu ervaar ik evenals de schrijfster, haast fysiek, als zij het benauwende, geformeerde klimaat be- schrijft. Ze weet, dat ze in die kring niet goed is zoals ze is. Je mag niet zijn wie je bent, maar moet zijn zoals anderen dat graag zien. Nu gebeurt dat niet bepaald alleen in gereformeer- de kring. Je ziet het ook daarbuiten, ook in het spirituele we- reldje, zoals ik als spirituele zwabberaar ervaar. Je eigen weg gaan en niet die van een alom geprezen goeroe of een “echt verlicht persoon” wordt niet altijd in dank afgenomen. Mieke Heijermans trekt de conclusie dat wat zij echt voelt, eigenlijk ook niet goed is. Ook heel herkenbaar. Wat jij voelt of ervaart, is niet relevant. Het gaat erom wat de Bijbel, de gereformeerde geloofsbelijdenis en de Kerk zegt. Zoals ook vele gereformeerden depressief werden en bij de psychoanalyticus terechtkwamen, zo kwam ook Mieke daar terecht. Ik zeg “vele”, omdat even zovele gereformeerden heel goed terecht zijn gekomen en maatschappelijke en politieke posities bekleden. Onze minister-president is daar een voor- beeld van, maar echt heel gevoelige gereformeerde zielen, zo- als Mieke, hadden het heel moeilijk. Mieke Heijermans gaat eveneens haar eigen weg; haar zoektocht brengt haar bij de fe- ministische theologie. Later besluit ze echt de intuïtieve weg te volgen en auralezeres te worden. In het leven van Mieke Heijermans lijkt afscheid nemen als een rode draad door haar leven te lopen. Afscheid van haar gereformeerde milieu, afscheid van gereformeerde vrienden, en later ook van vrienden met wie ze zich nauw verbonden wist. Afscheid van haar man en haar vriend. Steeds weer af- scheid nemen, zoals ook van een boezemvriend met wie ze vele jaren lang heel veel kon delen. Het was genoeg. Ook af- scheid van haar psychoanalyticus, die komt te overlijden. Ze vraagt zich af of ze in spiritueel opzicht helemaal ner- gens bij hoort, ook niet bij New Age. Ze is niet zo bezig met bijvoorbeeld het Aquariustijdperk, met nieuwe tijden die al dan niet aanbreken, het wordt haar al gauw te leerstellig en daar heeft ze vanuit haar gereformeerde verleden een broertje aan dood. Ook heel herkenbaar. Ze leert leven met onzekerhe- den, maar werkt wel met vorige levens en geestelijke begelei- ders. Gidsen zijn voor haar wezens uit een andere werkelijk- heid waarmee ze contact kan maken en van wie ze iets kan le- ren en die, door bij haar te zijn, mogelijk iets van haar leren. “Gezicht gevonden ” is een ontroerend boek, dat voor velen her- kenbaar zal zijn. Het laat ook zien hoe een orthodox geloof in- nerlijke verwondingen kan veroorzaken. Mieke was een van die vele innerlijk verwonde kinderen, die door diepe dalen ging, maar ook leerde dat je veel in het leven gratis, maar niet voor niets krijgt, ook niet een gereformeerd orthodoxe opvoeding… Bij Sigma verscheen ook “ Uit de put naar de top! Hoe ik mijn depressie overwon . Katy Castanõn-Reglero, een kind van Spaanse ouders, schreef een eveneens moedig boek over haar depressie. Zij beschrijft aan de hand van haar eigen erva- ringen hoe zij in een uitzichtloze put dreigde te verzinken en moeizaam worstelend zichzelf daaruit bevrijdde. In het volgende nummer meer over dit aangrijpende boek. Vuur uit de hemel . Nadat Kiara Windrider soefisme, boeddhisme, hindoeïsme, christendom, taoïsme en zen- boeddhisme had onderzocht, ging hij naar Amerika om te studeren. Hij werd gefasci- neerd door de vele ‘new age’-aspecten die hij ontdekte in Californië, maar werd net zo gedesillusioneerd door de op- pervlakkigheid die hij daarin tegenkwam. Hij schreef een fascinerend boek: Poort naar de eeuwigheid . In zijn nieuwe boek Vuur uit de hemel. De dageraad van een gouden tijdperk , beschrijft hij zijn ervaringen in India, en hoe hijzelf en anderen daar tot ver- lichting kwamen. Net als de speurtocht van Prometheus, naar vuur uit de he- mel, is het zoeken naar verlichting voor de mens altijd iets my- thisch geweest. Verlichting werd altijd verondersteld het toppunt van menselijke volmaaktheid te zijn, maar lag nooit helemaal binnen het bereik van de gewone sterveling. Maar na een leven lang dit ongrijpbare te hebben gezocht, ontdekte Ki- ara Windrider ten slotte dat wat hij zocht in een kleine ge- meenschap in Zuid-India, die onder leiding staat van een avatar, genaamd Bhagavan. In het boek is een interview met Bhagavan opgenomen. Verlichting kan eenvoudig omschreven worden als ‘in de eenheid komen’. Bhagavan zegt, dat verlichting niet iets is wat door jaren van meditatie en inspanning moet worden verdiend, maar veeleer als een geschenk ontvangen kan worden door een eenvoudige neurobiologische verandering in de hersenen. Ie- dereen kan dit ervaren, benadrukt hij. Hij noemt zichzelf een ‘technicus’ die weet hoe hij dat doen moet en die het ook aan anderen kan leren. Hij zegt dat het zijn missie is om verlich- ting te brengen aan de hele wereld. De neurobiologie van de verlichte staat is een ‘morfogenetisch veld’ en als er voldoen- de mensen verlicht worden, zal het zich snel over de hele we- reld verspreiden, zo verklaart hij. Kiara Windrider:”Stel je een wereld voor waar iedereen verlicht is. Hoe kunnen we oorlog voeren, als we onze mede- mens zien als een deel van onszelf? Hoe kunnen we aanzien dat iemand honger heeft, als we erkennen dat we allemaal ver- wanten zijn? Hoe kunnen we doorgaan de aarde te vernietigen, als we eenmaal zien dat we levende cellen in haar lichaam 42 Reflectie 2(3&4), december 2005