Reflectie3(1).vp

Een schatkamer èn een restaurant voor fijnproevers column Lambèrt de Kwant Het was inspirerend om aan dit speciale jubi- leumnummer te werken. Ik belde met mensen die ik anders niet sprak en met wie ik veel kon delen. De meesten van hen zijn al veel langer betrokken bij of lid van een van de kerkge- meentes, soms een leven lang. Bij de voorbereiding van dit jubileumnum- mer viel het me opnieuw op: mensen zetten zich met hart en ziel voor de VKK in. Ze voe- len zich tot deze Kerk aangetrokken, en vaak een leven lang. De een wordt priester, een an- der kiest voor een lagere wijding, een derde wordt organist, en weer een ander voelt zich het prettigst als voorzitter van het bestuur van de “plaatselijke” kerkgemeente. Zelf had en heb ik niet de ambitie om voor het altaar te gaan staan. Met mijn adhd-gehalte zou dat ook niets geworden zijn. Ik vergeet nooit dat ik heel lang geleden lid was van een groot koor. We mochten optreden voor de televisie. Ik kwam veel te laat en als laatste binnen. Koor en dirigent stonden op het punt te beginnen. En ja hoor, al struikelend over de kabels kwam ik vlak voor de dirigent terecht. Hij keek me even on- verstoorbaar aan en zei, wijzend op de rij bassen: ‘Je moet hier niet zijn hoor, maar daar.’ Nee, als priester was ik vast gestruikeld over mijn toga, of anders had ik wel het wierookvat laten vallen. Het is maar goed, dat ik dat de Kerk niet heb aangedaan! Mijn inspiratie vind ik eerder in het organiseren van symposia en congressen, het geven van lezingen, het schrijven van artikelen en het hoofdredacteurschap van Reflectie . Het is goed te weten waar je kracht ligt. En waar je beper- kingen liggen. Wat mij de laatste jaren opvalt, is dat veel men- sen het zoeken in het bijzondere. Velen willen na een paar reikcursussen of een weekendcursus “masseren” zelf ook thera- peut worden of een eigen centrum beginnen. Het scheelt niet veel of de ene helft van Nederland is bij de andere helft in thera- pie. Voor de goede orde: ik doel niet op mensen die een gede- gen opleiding genoten hebben of echt bijzondere gaven hebben. Ik heb het over de instant-therapeuten en de snelle spirituele ge- nezers. Loop de paranormaalbeurzen maar eens af en je ziet het kaf lustig omhoog schieten tussen het spaarzame koren. Moet je dan per sé therapeut of spiritueel genezer worden? Iemand die ik goed ken, heeft na een teleurstellende periode als healer– er kwamen te weinig cliënten – besloten om de draad van zijn oude beroep weer op te nemen, maar nu als zelfstandig adviseur. Hij heeft het drukker dan ooit en stelt zijn expertise ook beschikbaar aan een spirituele organisatie. Schatkamer van kennis Aan de andere kant besef ik ook, dat we in een bijzondere tijd leven waarin niet alleen de dominee of de priester een direct lijntje met de Eeuwige heeft. Mensen ontdek- ken het goddelijke in zichzelf, ontdekken ook, dat ze over onvermoede gaven en talenten be- schikken. Je komt ze vooral in de VKK tegen. Ze zijn, niet langer afhankelijk van een geeste- lijke die in ruil voor onvoorwaardelijk geloof in zijn dogma’s een enkele reis paradijs aanbiedt. Ze zien hemel en hel eerder als bewustzijns- plaatsen die we zelf creëren. Ze nemen geen ge- noegen meer met het leven dat ze tot dusverre geleid hebben en ontdekken nieuwe mogelijk- heden die hun meer bevrediging schenken. Het is mij, sinds ik VKK’er ben, opgevallen dat de VKK eigenlijk een schatkamer van kennis biedt! Het is opmerkelijk, dat veel mensen bin- nen de VKK een heleboel bagage op het gebied van spirituali- teit, mystiek en esoterie in huis hebben. Het zijn ook kritisch ingestelde mensen die niet de hele zondagse boodschap voor zoete koek slikken. Voor de priesters is dit niet altijd gemak- kelijk maar het houdt ze scherp. Ik merkte dit ook bij het samenstellen van dit jubileum- nummer. Blader het eens rustig door en verwonder je over de kwaliteit van de artikelen. Eigenlijk zouden deze VKK’ers meer gehoord kunnen worden, op gemeenteavonden bijvoor- beeld, om maar iets te noemen. Vraag ze maar eens om een le- zing te komen geven! Als Vrij-Katholieke Kerk mogen we dankbaar zijn voor zoveel getalenteerde mensen. Wat mij in de VKK aanspreekt, is dat priesters en bis- schoppen naast hun kerkelijke werk midden in de samenleving staan en vaak een baan hebben. Het houdt je – als het goed is! – alert en voorkomt dat je ego zich uitbreidt van Amsterdam tot Timboektoe. Vroeger riepen mensen die tot geloof kwamen dit blijde nieuws meteen van de daken. Vaak werden ze domi- nee of kozen ze voor het priesterschap. Wie midden in het le- ven staat, zich aangetrokken voelt tot de VKK, en later priester of bisschop wordt, weet dat dit geen sinecure is: het is een leven met weinig vrije tijd. Wie met pensioen gaat, krijgt het zo mogelijk nog drukker, want in onze kleine VKK is veel werk te doen. Ik noem onze eindredacteur Frits Moers, die naast zijn priesterschap onder andere ook het eindredacteur- schap van Reflectie erbij doet en zoveel meer. Ook priester Rien van Geet maakt deel uit van de redactie. En wat te denk- en van onze regionaris, bisschop Frank den Outer, die zich eveneens inzet voor Reflectie. Ik ben overigens de enige ‘niet-geestelijke’ in dit illustere gezelschap: een gedreven journalist tussen drie geestelijken… Een bredere visie Wat mij ook aanspreekt in de VKK, is dat zij niet afhankelijk is van dogma’s. De oprichters van de VKK zagen negentig 3 Reflectie 3(1) voorjaar 2006