Reflectie 3(4).vp

dat oost en west lang niet zover uit elkaar liggen als de Kerken ons hebben doen geloven. Christus leeft hier en nu in het hart en in het hart zal hij op- staan. Het hart is immers de plaats op het kruis waar twee bal- ken elkaar snijden. De hangende heiland is de roos op dat kruis ofwel de opgebloeide hartchakra. Kaarsenvlammen als chakrasymbolen Toen ik die nacht, op een Amsterdamse brug staande, een torenklok hoorde slaan, opende mijn hart zich. Dat gebeurde echt! Terwijl de klokkengalm over de stad zweefde, voelde ik een warme energie op de plaats van mijn hart. Noem het een manifestatie van Liefde, een hartverwarmende trilling, voort- gebracht door enkele bronzen klokken. Onmiddellijk was mij duidelijk hoe intens deze kerstnacht beleefd kan worden. Net als iedereen was ik gewend aan de traditionele symbolen, kerstboom, ballen, lichtjes, slingers. Ongetwijfeld wekken deze symbolen een zachtmoedige intimiteit tot leven. Nu ik daarop terugkijk en verder zie dan de familiaire gezel- ligheid, weet ik waar die kerstboom werkelijk voor staat. Het is niet alleen de vruchtbaarheid van de komende lente die ermee wordt uitgedrukt, maar ook de zomer der volwassenheid van de menselijke ziel. Waar de stam een beeld is van de ruggestreng, daar symboliseren de kaarsenvlammen de zeven geopende chakra’s, geheel gericht op het ontvangen van de goddelijke ze- gen, die vanuit de kruin neerstroomt tot in het hart. Op achttienjarige leeftijd twijfelde ik ernstig aan het be- staan van Jezus. Kopschuw van de oude bijbelse verhalen ging ik op zoek naar diepere waarden en langs deze omweg vond ik de innerlijke Christus terug. Yeshua ben Joseph, een van de honderden rondreizende predikers gaf de verstrooide Joodse stammen hun unieke identiteit door ze het Koninkrijk van God te beloven. Triomfantelijk begonnen ze de anonieme profeet te vergoddelijken en de latere auteurs van de evangeliën recon- strueerden zijn leven aan de hand van Griekse, Joodse en Egyptische motieven. Daardoor transformeerde Yeshua ben Joseph in Jezus de Christus, het beeld van de Sol Invictus, de Onoverwinnelijke Zon, jarig op de dag van de winterzonne- wende, evenals Mithras. Zo werd de zwervende prediker, wiens etensnap gevuld werd door zijn toehoorders langs de weg, de grondlegger van de westerse beschaving, inspirator van majestueuze kathedra- len, schitterende muziek, magnifieke beelden en betoverende schilderijen. Deze Yeshua, Jezus Christus, slaagde erin het volledige westen te betoveren. Generatie op generatie opende het hart voor de meester, wiens ziel zich boven alle theologische haarkloverijen verhief. Het levende brood uit het broodhuis Pas na de Tweede Wereldoorlog, na de spectaculaire vondst van Nag Hammadi, kwam de ware Christus tevoorschijn achter de icoon van de Kerken, een Christus die het hart van ieder indivi- du wilde bewonen. Die Christus was het die ter wereld kwam in het huis van het brood, want dat is de ware betekenis van de plaatsnaam Bethlehem. Nergens anders kon de profeet het le- venslicht zien, die zichzelf “het levende brood” noemde en die in het hart van zijn gebed het “Onze Vader” de bede “Geef ons heden ons dagelijks brood” plaatste. Voor hem was de brood- metafoor ons geestelijke voedsel, toebereid in Bethlehem, waar de mens de spirituele inspiratie ontving die hem van deze mate- riële wereld de geestelijke wereld zou binnenleiden. In de kerk symboliseert de hostie dit eeuwige brood van wijsheid. De harde, radicale en op winst beluste maatschappij waar- van wij deel uitmaken, is geworteld in de betovering van dit brood, de magie van het leven, de werkelijkheid van een onver- gankelijke mythe. Aan deze mythe is het te danken dat geeste- lijk vuur onze aderen doorstroomt en een diepe onberedeneer- bare liefde ons hart verwarmt. Zonder deze mythe zal de maat- schappij verstenen tot een harteloze, hebzuchtige, haatdragende hel, waarin voor goddelijke betovering geen enkele ruimte is. En dat mogen we met ons allen toch niet willen. Kerstmis, feest van de winterzonnewende, houdt de belofte van volwassenheid in. Tijdens die stille, heilige midwinter- nacht wordt de vervoering geboren op de wieken waarvan wij onze vleugels kunnen uitslaan naar een hoger leven. Dat was wat ik op die Amsterdamse brug ervoer zonder te beseffen wat het was. Er gebeurde iets met mij, in mij en door mij. Onge- merkt onderging mijn wezen een verandering die heel mijn verdere leven heeft getekend. Op de vlucht van de nachtelijke klokkengalm ondernam ik de zoektocht naar de Christus in mij. Hopelijk ben ik hem op het spoor. Stoffelijke lichamen zijn opgebouwd vanuit kosmische krachtvelden. Mentale, astrale en etherische velden selecteer- den de nodige elementen voor onze individuele levensgang en drukten die af in de genen. Zo werd Jezus voorbereid op zijn unieke zending en krijgt ieder van ons de kans om de zin van ons leven te vinden en waar te maken. Daar op die brug voel- de ik mij al omhuld door mysterieuze krachten, hoewel ik ze niet kon benoemen. Nu besef ik terdege de zin en betekenis van een kerstviering. De energie van de winterzonnewende Omlijst door dennengroen en kaarslicht doen wij voor enkele ogenblikken alsof de boze buitenwereld niet bestaat. Werel- dwijd stellen mensen zich open voor de energie van de winter- zonnewende, die ook in hun eigen ziel werkzaam is. Gewoonlijk hult ons zielenleven zich in een bescheiden zwijgen. Wachtend op onze aandacht gaat het pas tot actie over zodra wij willen luisteren, ons hart willen openen voor krachten, die ons als de geuren van bloesems omzweven. Zo’n gelegenheid doet zich voor in de kerstnacht, die juist om die reden als stil en heilig wordt bezongen. De sluier tus- sen het fysieke en de ziel is transparanter dan ooit. Het aroma van de ziel doorgeurt ons. Even staan wij los van wat de me- dia melden. In stilte worden wij onze potentiële heelheid ge- waar. De herdenking van de geboorte is tegelijk de gewaar- wording van de verborgen eenheid met de uiteindelijke werke- lijkheid, die wij God noemen, diep verscholen in de domeinen van het onbewuste. Daaruit putten wij de kracht om verder te gaan op het pad van dienen. Daaraan ontlenen wij onze motivatie en daardoor hervinden wij de balans in ons leven, het broodnodige tegen- wicht aan de maatschappelijke onrust. Met ons allen staan wij op een brug in een oude binnenstad. Aan onze linkerhand de turbulente wereld en rechts de spirituele inkeer. Uit de verte komen de klanken van klokken aanwaaien, teken van godde- lijke aanwezigheid. Laten we dat nooit vergeten, ook niet als het leven na de kerstnacht zijn onstuimige ritme herneemt. * * * 3 Reflectie 3(4) winter 2006