Reflectie 3(4).vp

6 Reflectie 3(4) winter 2006 Duisternis belicht Voorwoord en Inleiding uit “Duisternis belicht” *) Voorwoord. Millennia lang hebben mystici en wijzen de duisternis gebruikt als spiritueel instrument om met hun verleden, oude conditioneringen en de beperkte werkelijkheid van hun samenleving te breken. Spirituele zoekers uit veel oude tradities – Keltisch, oosters, indiaans, Tibetaans en Afrikaans – hebben de duisternis gehanteerd als een instrument voor spirituele verlichting. De auteurs laten zien hoe de ervaring van totale duisternis, zelfs al is het maar voor een paar uur, een opmerke- lijke helderheid en mentale stilte brengt, en op die manier een spring- plank verschaft voor creativiteit, intuïtie en spirituele ontwikkeling. Een ceremoniële beleving van duisternis is een manier om verborgen as- pecten van het onbewuste en bovenbewuste te ontdekken en kennis te maken met de diepere spelonken van het zelf. Wat is in een tijdperk in de westerse wereld waarin een vrijwel on- verzadigbaar verlangen bestaat naar ‘verlichting’ beter op zijn plaats dan een uitnodiging om opnieuw een heilige relatie met de duisternis aan te gaan? Inderdaad kan het herdefiniëren van duisternis ons een opening bieden tot een krachtige transformerende ervaring die ons kan helpen de aard vanzowel de werkelijkheid als genezing opnieuw te bezien. Wat zouden we over onszelf en de krachten van de ‘andere wereld’ kunnen leren door ons over te geven aan de schoonheid en mogelijkheid van een bredere visie die ons in de duisternis wordt geboden? Overal op deze planeet worden de eerste negen maanden van de zwangerschap in de rijke, beschermende duisternis van de baar- moeder doorgebracht. Daar maakt het wezen de overgang van de geestelijke wereld naar deze wereld, en het is in de afwezigheid van licht dat de geesten hun grootste wonderen verrichten. Het is in de van licht verstoken baarmoeder dat ze het nodige werk doen om de ziel voor te bereiden op zijn reis naar het leven op planeet aarde. In de moderne wereld wordt de pasgeborene uit de vredige baarmoederlijke omgeving verdreven en komt terecht in kil fluoresce- rend licht, en het lijkt of iemand de rest van zijn leven probeert de ban- den met dat koesterende, sensuele landschap te verbreken. In onze steeds meer verlichte huizen, straten en steden lijken we te zijn ver- dwaald; we zijn blind geworden. We zijn de voordelen van de duisternis vergeten; we weten niet meer hoe we de weg naar huis moeten vinden. Maar de duisternis is uiteindelijk onontkoombaar en aan het einde van elke dag, als de verleiding van de slaap ons overvalt, worden we weder- om overgebracht naar een andere baarmoederlijke ervaring, een nieuwe kans om te worden herboren. Vanuit het standpunt van in stamverband levende volkeren is de duisternis het licht van de voorouders. Alleen in de duisternis kunnen bepaalde krachtige aspecten van de inheemse technologie worden geopenbaard. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat in een Afrikaans dorp vrijwel alle inwijdingsrituelen worden uitgevoerd nadat de zon plaats heeft gemaaktvoor de diepe duisternis van de nacht. De voort- durende aanwezigheid van duisternis biedt een beschermende paraplu tegen afleiding en waanbeelden. Daar wordt de psyche uitgenodigd om zich over te geven aan dat wat in het daglicht niet beschikbaar is. Daar leren de ogen te zien wat schuil gaat achter het licht van de zon. Ross Heaven en Simon Buxton dagen de populariteit van de schel verlichte moderne wereld op een krachtige manier uit en hebben de meest fundamentele basis ontdekt en gevoed voor de ontwikkeling van het ware spirituele zien. In hun work- shops, onderzoekingen, persoonlijke ervaringen en publicaties hebben ze de rijke bronnen blootgelegd die ons alleen in de duisternis ter beschikking staan. Ze zijn inderdaad zo ver gegaan dat ze de klinische voordelen van de duisternis hebben gestaafd zonder afbreuk te doen aan het mysterie – het onbekende – dat in harmonie met het meetbare verblijft. Wij voelen ons vaak slecht op ons gemak in de moderne samenleving, verstrikt in terugkerende cycli van ziekte en depressiviteit. We kunnen ons afvragen of ons ongemak voortkomt uit het roekeloos omspringen met het heilige en evenwichtige verbond tussen licht en donker. Wie kan zeggen wat voor genezing lichaam en ziel ter beschikking staan als we het licht uitdoen en de krachten van de nacht in ons leven uitnodigen? In het Westen bestaat een grotendeels onontdekt potentieel dat alleen in de duisternis werkelijkheid kan worden. Wat voor een inheemse in de nacht vertrouwd en heilig is, lijkt voor de moderne mens in het gunstigste geval een ongemakkelijke irritatie. Iemand die in stamverband leeft, weet dat er bepaalde soorten wonden zijn die alleen kunnen genezen in de nacht en alleen in de handen van de voorouders die verschijnen om hun werk te doen nadat de laatste kaars is gedoofd. Wij zouden er goed aan doen een oudste te omschrijven als een poortwachter van de duisternis. Het zijn de ouderen die uiteindelijk gedesillusioneerd zijn geraakt in het felle licht van de kunstmatige wereld en die de verlokkelijke fluistering van de duisternis voelen die hen uitnodigt in hun eerdere overgangshuis, de plaats waar ze in de eerste maanden van hun leven werden omhuld, de diepe, vloeibare intimiteit van de voorouderlijke baarmoeder. Het is de zoete kracht van de duisternis die de opmerkzame luisteraar uitnodigt aandacht te schenken aan de fluisteringen van de geestelijke wereld. In de duisternis doet zich een ware verbinding voor en afleiding is niet meer dan een ver, onduidelijk gezoem. Duisternis belicht nodigt ons uit ons magische visioen te herwinnen. Doe het licht uit; treedt de schoonheid van de duisternis binnen. Foto: Rinus van Warven