Reflectie 6(2).vp

In deze rubriek vertellen mensen over hun eigen ervaringen. Religie en spiritualiteit zijn heel persoonlijk en beleeft ieder op de eigen manier. Het beschrijven daarvan kan anderen treffen en inspireren. Wij nodigen u uit om uw ervaring met de lezers van Reflectie te delen. Ziehier een nieuwe bijdrage . Hoe heet jouw God? Yvonne Marée Deze week werd mij, geheel onverwacht, deze vraag gesteld: “Hoe heet jouw God?” En hoe ik ook zocht in mijzelf, ik moest op dat moment het ant- woord op die vraag schuldig blijven. Ik wist het ge- woon niet. De afgelopen dagen heeft deze vraag mij echter niet losgelaten. “Hoe heet mijn God? Waar geloof ik eigenlijk in?” Geboren in een gematigd katholiek gezin, ben ik na- tuurlijk wel opgegroeid met God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. De Bijbelse verhalen op school spraken enorm tot mijn verbeelding en de zacht- moedige Jezus raakte altijd wel een bepaalde snaar in mij. Maar naarmate ik ouder werd en mijn leven gecompliceerder, voelde ik steeds meer dat de reli- gie uit mijn jeugd niet de antwoorden bood waar- naar ik zocht. Er is in mij altijd wel een weten ge- weest dat er ‘iets’ is wat groter is dan wij ons kun- nen voorstellen. Maar niet een God als persoon bui- ten mij, een man met een witte baard die alles bepalend is. Een onbereikbare God, ver weg en hoog verheven boven ons mensen. Deze afstand voelde onoverkomelijk en daarmee als onwaar. Maar hemel, hel, vagevuur, schuld, boete en andere dogma’s zaten diep in mijn wezen verankerd. Ze benauwden mij en ik voelde steeds meer de behoef- te om mij los te rukken uit dit systeem. Mijn ziel hongerde naar groei, naar verdieping en naar waar- heid. Ik wilde mijzelf bevrijden van alle plaatjes en denkbeelden die in mij zaten en waardoor ik mijn leven liet bepalen. En dat heb ik gedaan. Eindelijk voelde ik de vrijheid om op onderzoek te gaan. Van God los. Wat ervaart mijn ziel als waar- heid? Ik wilde alles onderzoeken, als God maar niet genoemd werd. Ik had de tijdgeest aan mijn kant. Het was begin jaren ‘80 en de hele New Agebewe- ging was op gang aan het komen. Ik las alles wat los en vast zat in de hoop ‘mijn waarheid’ te vinden in een van die boeken. Ik kon soms een heel eind meegaan, maar altijd kwam er een punt waarop de waarheid van de schrijver niet meer strookte met de waarheid in mij. Hetzelfde gold voor de cursussen en therapieën die ik in de afgelopen 25 jaar gevolgd heb. Ik heb mijzelf daarmee goed kunnen ontwik- kelen en datgene kunnen opruimen wat mijn vrij- heid in de weg stond. Maar nooit vond ik een vorm of een visie die helemaal paste en waar ik mij hele- maal mee kon verbinden. Dat maakte dat ik mij vaak zo verloren voelde, als een vreemdeling op de Aarde en soms zo wanhopig dat ik het wilde opge- ven. Maar de vastberadenheid van mijn ziel was sterker. En gaandeweg groeide er iets, bloeide op in alle stilte. Iets wat volledig samensmolt met mijn waarheid. En dat was de Liefde. De Onvoorwaarde- lijke Liefde. Voor mijzelf, voor anderen, voor alles. Dàt voelde waar, tot in de diepste diepten van mijn ziel. Geen vorm, geen beeld, geen visie, geen plaat- jes, geen oordeel. Alleen maar Liefde. En als ik deze Onvoorwaardelijke Liefde in mijn hart voel stromen, op deze kostbare momenten, dan voel ik mij in éénheid met alles. Niet verbonden, want ver- bondenheid suggereert altijd nog een tweeheid. Ik voel me één; in onvoorwaardelijke Liefde één met de hele schepping. Dit is geen geloof, dit is een on- wankelbaar weten. En als ik iets God moet noemen, dan is het dat. Onvoorwaardelijke Liefde en Een- heid. Daarin vindt mijn ziel haar waarheid en rust. Daaraan geef ik mijn leven over. Daaraan ben ik trouw tot in de eeuwigheid. Dat is mijn God. * * * * * * * * * Yvonne Marée is een vrouw die altijd de weg volgt die haar hart haar ingeeft. Dit doet ze in haar persoonlijke leven, maar ook in haar werk met vluchtelingen en haar werk als healer. Binnen niet al te lange tijd zal haar hartenwens om een Reiki- centrum te openen in het Afrikaanse Mali in vervulling gaan. ... O V E R H E T L E V E N V A N ...