Reflectie 6(3) herfst 09.vp

In deze rubriek vertellen mensen over hun eigen ervaringen. Religie en spiritualiteit zijn heel persoonlijk en beleeft ieder op de eigen manier. Het beschrijven daarvan kan anderen treffen en inspireren. Wij nodigen u uit om uw ervaring met de lezers van Reflectie te delen. Hier een nieuwe bijdrage Oude Woorden, Nieuwe Spiritualiteit Els de Clercq Tijdens mijn vakantie in Castricum werd ik erheen getrokken, naar de Adelbertabdij in Egmond-Binnen. Ik had zin om met de monniken mee te bidden en psalmen mee te zingen op me- ditatieve toon. Als ik op een dag aan de vespers meedoe in de grote abdijkerk, voel ik hoe ik geraakt word. Niet dat de ves- pers nou zo sprankelend zijn of dat de liturgie zo’n bijzondere vorm heeft. Ik weet niet wat het was, maar het deed me goed aanwezig te zijn, stil te worden en mee te doen. Wat was het dat me raakte en waar sta ik nu eigenlijk in spiritueel opzicht, vraag ik me af. Afkomstig uit een vrijzinnig protestants tehuis werd ik ooit aangesproken door de woorden van een predikant. De man bracht in zijn preek en in zijn hele manier van doen iets over van een diepe bevrijding, van heelheid, van een geborgenheid in dat wat groter is dan wij. Dat raakte me, daar wilde ik meer van weten en dieper van doordrongen worden. Ik besloot theologie te gaan studeren. Mijn behoefte meer te weten werd vervuld, wat ontbrak en wat ik miste was geestelijke begeleiding en vor- ming. Die vorming heb ik in de loop van de tijd opgedaan in al- lerlei cursussen op spiritueel gebied (meditatie, psychosynthese, bibliodrama etc.). Heel belangrijk was het doen van de oplei- ding aan het Instituut voor Toegepaste Integrale Psychologie (ITIP). In die cursussen en opleidingen kwam ik in aanraking met een spiritualiteit die aansloot bij mijn beleving. Blij was ik met het kennismaken met teksten uit boeddhisme en hindoeïsme en uit andere religieuze tradities. Mijn spiritualiteit was er altijd al een die ruimer was dan die van de Kerk of het christendom. Bovendien kon ik me, naast een verbondenheid die ik voelde met de Kerk, heel goed verplaatsen in mijn generatiegenoten die geen behoefte meer voelen om naar de kerk te gaan. Er was steeds een dubbelheid in mijn betrokkenheid. Sterk aangesproken werd ik, toen ik kennismaakte met ad- vaita vedanta. De overtuiging dat alles eigenlijk één is en dat de tweeheid die wij ervaren eigenlijk een illusie is. Ik las boeken van Alexander Smit, van Ramana Maharsji, Nissargatta Maha- raj. Ook het boek dat zojuist is uitgegeven van Gangaji vond ik inspirerend. Ik bezocht satsangs, bijeenkomsten met een advai- taleraar, waarin je met elkaar in ‘waarheid’ bijeen bent. Door toeval kwam ik in de ahsram van Sai Baba terecht. Ik kon daar prima meevoelen en meedenken met een groot aantal mensen die ik daar ontmoette, hoewel ik zelf niet de aandrang voelde een devotee van Baba te worden. De hele sfeer in India, ook bij- voorbeeld bij de ashram van Ramana Maharsji in Tiruvannama- lai, doet me goed en ik voel me er thuis. Je zou kunnen zeggen dat ik de Kerk voorbij gegroeid ben en in zekere zin is dat ook zo. Toch ben ik predikant, maar ik kan mijn werk alleen maar doen vanuit de diepte en de ruimte van de verbinding met het grotere Geheel. Hoe dieper je door- dringt in jezelf en in een religieuze traditie, des te ruimer word je. Je gaat dan de betekenis horen achter de woorden. Het zijn de mensen met een groot gevoel voor de religieuze dimensie van de taal die me aanspreken. Kees Waaijman, Carmeliet en pionier op het gebied van een bredere kijk op spiritualiteit. Maar ook liefhebber en groot kenner van de chassisch Joodse traditie. Zijn speelse uitleg van teksten vind ik prachtig. Een andere man die me raakt, is Ton Lathouwers. Hij ver- bindt Oost en West doordat hij als christen tegelijk Zenleraar is. Ook hij is een kenner en liefhebber van teksten. Daarbij speelt zijn achtergrond als slavist ook een rol. In het werk van Lathouwers en Waaijman klinken de ruim- te en diepte en grote bewogenheid mee. Hun woorden raken diepe vreugde. In kerkdiensten probeer ik nieuwe vormen van spiritualiteit een plaats te geven. Dat lukt lang niet altijd even goed. Bovendien moet ik ook rekening houden met mensen, die gehecht zijn aan de oude, vertrouwde vormen van vieren. Soms kan een traditionele dienst of viering toch ook aanspre- ken. Soms is het een woord of een vertrouwde zin die je raakt. Dat merkte ik in de Adelbertabdij. Daar werd ik getroffen door de woorden “altijd is hij zijn volk nog trouw gebleven”. Dat raakte me. Misschien omdat het verwijst naar een continu- ïteit, een rode draad in alle zoeken op spiritueel gebied. Naast de woorden die kunnen raken, is er de gezamenlijk- heid van het vieren. Ik ben blij dat er nog plaatsen zijn waar je gewoon kunt binnenlopen en kunt meevieren. Voorlopig voel ik mij inwoner van twee werelden. Ik voel me thuis in oude woorden en in nieuwe spiritualiteit. Els de Clercq is predikante in de Doopsgezinde en Remonstrantse ge- meente, te Nijmegen. Daarnaast werkt zij graag met groepen, waarin op speelse wijze spirituele verdieping gezocht wordt. Zij geeft weekenden en retraites. Ook geeft zij persoonlij- ke consulten en coaching op het ge- bied van zingeving en levensvragen. Contact met haar is mogelijk via E-mail: elsdeclercq@hetnet.nl. * * * ... O V E R H E T L E V E N V A N ...