Reflectie 8(1) voorjaar 2011.vp

Overgave aan de Verborgen Schat Levende ervaring van De Almachtige in het Hart Lydia Schaap Overgave… In spirituele kring een vaak gebruikt woord. Zo platgetreden dat ik er makkelijk ongemerkt overheen stap. Wat ligt er echter een oceaan tussen schrijven, spreken, lezen en horen óver…en “Overgave” erváren. Overgave, als begrip, waar ik over kan nadenken en schrijven, naar kan streven, mijn best voor kan doen, is juist de muur waarachter de ervaring zelf zich verbor - gen houdt. De muur, die ik zelf optrek, is het beperkte verstandelijke ik-denken en identificatie met een afgescheiden zelfbeeld dat nooit goed genoeg is, zich schuldig denkt en “moet” veranderen en streven om, als ik geluk heb, “iets” van Het Onuitsprekelijke te mogen ervaren. In de mystieke, innerlijk verborgen ervaring van “Overgave” verstommen alle woorden, alle vragen, alle concepten, alle hoop op antwoorden, willen begrijpen en vergeving, al het streven en grijpen naar verbetering en vervulling van de eigen wens en wil. De ervaring ontsluiert de bewust waarneembare “Grote Ene Stille Liefde”, die er innerlijk al in Volmaaktheid Was, Is en eeuwig Zijn zal. Zij was alleen niet bewust waarneembaar. Gedachten, het denkende brein in mij, overschreeuwt Deze Schat, stil verbor- gen in mijn eigen hart. Dat wat Waarachtig is, valt niet te begrijpen. Het valt al- leen te leven in de ervaring. De Alchemie stooft in de grote kookpot van het leven, voordat “Overgave” ervaren wordt, diep gevoeld verzet, weer- stand, angst, pijn en ten slotte hopeloosheid. In dit proces van omzetting van onedel metaal in goud, dat een mens pas aang- aat als vaak de uitzichtloosheid hem/haar ertoe aanvuurt, is er geen garantie wanneer “Overgave” ooit zal plaatsvinden. Het is onverbiddelijk verbonden met Goddelijke Timing en Goddelijke Wil. Toch is het de mens zelf die, hoe paradoxaal, door actief te ontwaken uit de roes van de denkwereld en be- wust te zijn van zichzelf, door Overgave, De Liefde bevrijdt in zichzelf.. De Grote Vol-Ledigheid…die zich vanzelf voltrekt in het Stille Zelf. Alleen de mens, als soort, kent de worsteling en weerstand, die de grond bewerkt waarin Overgave kan groeien en bloeien. Het zaad van de boom valt in de Aarde Moeder en geeft zich on-middellijk over aan de duisternis, aan de ontzagwekkende alchemistische natuurkrachten die op het zaad, volgens natuur- lijke timing, inwerken. Het krokusbolletje, in de lente, die haar bloem laat zien. De rups, die zich door stille overgave, bevrijdt uit zijn cocon. Er is geen worsteling, slechts Overgave aan ontkieming, ontpopping of … sterven. In het Volmaakte zal het zaad uit- groeien tot een reusachtige stam, tak, vrucht, blad of bloem. De kleurige vlinder vliegt uit. In de eeuwige cyclus zal het zichzelf in stand houden, door Overgave aan geboorte en dood, in- en uitademing, eb en vloed van de seizoenen. Of het zaad, de bol, de rups zal sterven en terugkeren naar het Volmaakte om zich, verrijkt door de aarde-ervaring, op- nieuw over te geven aan de Opstanding van Nieuw Leven. De Volmaakt Almachtige is aan het roer en brengt Vrucht voort. Ook Jezus onderging de menselijke worsteling en gaf zich over aan De Liefde. De Liefde die Volmaakt het plan van ge- boorte, dood en opstanding in Haar Hand houdt. Christus wist…en leefde de mens voor. Niet om mij te ont- slaan van Zelf Opstanding. Maar om mij te inspireren, te bea- demen en de Verborgen Schat van Overgave te ontsluieren. Hij gaf zich, door de Ultieme Liefdesdaad, in vol vertrou- wen over aan De Ene, Het Onnoembare Mysterie. En het won- der voltrok zich stil in Hem Zelf. Het wonder van de Overgave aan de levende ervaring van een sterfelijk lichaam, dat zich vrijwel on-middellijk (zonder middel) herstelde van de slagen van de wereld. Hij Is God, God is Hij, Ik Ben God, God Is Mij, God Is Alles….Het Ene Levende Zelf. Door de onweerstaanbare Overgave aan dát Bewustzijn, wist Hij zeker dat de mens, die in waarheid ÉÉN is met Het Ene Al-Machtige, alle beperking overwint. 21 Reflectie 8(1) voorjaar 2011