Reflectie herfst 2012.vp

Een geboren en gelovige femiste Annemiek van Dorp Ik ben opgegroeid in een groot rooms-katholiek gezin. Vader, moeder, acht broers en zes zussen. We woonden naast de Kerk en het was gebruikelijk om elke ochtend eerst naar de H.Mis te gaan, daarna ontbijt en dan naar school toe, een straat verd- erop. Als meisje van ongeveer 8 jaar beschouwde ik de och- tenddiensten (nog in het Latijn) als een soort van poppenkast die mij totaal onverschillig liet. Ik begreep niets van wat er daar op het altaar gebeurde en droomde langzaam weg in mijn eigen wereldje. Een dagelijks ritueel. Ik zal ongeveer 8 à 10 jaar oud zijn geweest toen de dogma’s van de Roomse leer mij duidelijk gemaakt werden: a) – De man was het hoofd van het gezin, zijn vrouw en kinde- ren diende hem te gehoorzamen. b) – De mens was maar een half persoon, door in het Huwelijk te treden werd je een volledig mens. c) – De jongens in het gezin waren iets belangrijker dan de meisjes. d) – Als je zondags niet naar de Kerk ging beging je een dood- zonde, als je iemand vermoordde ook. Discussie gesloten. Eén van de voordelen van dit grote gezin was dat ik al op jonge leeftijd op mijzelf teruggeworpen werd en er verder niet zo op mij werd gelet. Er waren wel collectieve waarden en normen, maar wat er in jouw hoofd omging was jouw domein. (Er waren zeker ook nadelen om op te groeien in dat grote ge- zin, maar die zijn voor mij nu niet zo relevant meer.) Ik werd dus door bovenstaande dogma’s gestimuleerd om mijn intuïtie te gebruiken en deze zei mij, dat er hier “iets” niet klopte.” Op ongeveer 17- jarige leeftijd was ik wanhopig, levens- vragen dienden zich aan: • Wie ben ik? • Welke opleiding ga ik volgen? • Wat wil ik later worden? Het ideaalbeeld dat veel van mijn leeftijdgenootjes hadden was vroeg trouwen en kinderen krijgen. Deze idealen deelde ik niet, ik wilde eerst weten ‘wie ik zelf was’, daar de tijd en ruimte voor nemen. Kijken wat er verder op mijn pad zou ko- men. Dat pad heb ik inmiddels voor een groot deel afgelegd. Ik denk nu te weten wie ik ben! Nog niet wie ik zal wor- den! Maar dat maakt het leven voor mij ook zo boeiend, ik raak nooit uitgeleerd. Ik ben de mannen in mijn leven dankbaar die, onbewust, mij een spiegel voorhielden als ik mijn eigen dogma’s ging koeste- ren. Met één van hen creëerde ik onze prachtige dochter. Na de Rooms-katholieke Kerk verlaten te hebben, op on- geveer 18-jarige leeftijd, ben ik lang niet meer naar de Kerk geweest. Ik had het wel zo’n beetje gehad met instituten. Mijn religieuze gevoelens bleven, temeer daar ik op gezet- te tijden in mijn leven heb mogen ervaren dat er meer is tussen “Hemel en Aarde”. Dit sterkte mij in de overtuiging dat, als je je hiervoor open stelt, je gestuurd wordt op je levenspad. Door Hogere Machten en Krachten. Ontvankelijk wachtend op innerlijk weten Dit ondervond ik ook als ik het moeilijk had en het Universum om hulp vroeg, ik voelde dan de Helende werking die ik mocht ontvangen. Ik stuur dan ook regelmatig bedankjes naar boven als dat zo uitkomt. Ik vind de VKK Na heel veel omzwervingen en een paar Goeroes (Bhagwan en Krishnamurti) verder kwam ik in contact met de Vrij-Katho- lieke Kerk, via een Workshop over Engelen, in het Kerkje St. Albaan in Den Haag. Ik had nog niet eerder van De Vrij-Katholieke Kerk ge- hoord, maar door een gebeurtenis in mijn leven, die mij emoti- oneel onderuit haalde, moest ik blijkbaar hier zijn. (2001) Deze voor mij totaal nieuwe Kerk sloot aan bij mijn behoefte van dat moment. Alhoewel vrouwenwijdingen nog geen reali- teit waren, begreep ik dat er wel gewerkt werd aan het realise- ren daarvan. Deze vernieuwende Kerk die het aandurfde de vrouwelijke uiterlijke manifestatie te versterken door middel van vrouwen toe te laten tot het Priesterschap en zo het even- wicht te brengen in de innerlijke manifestatie van “de Godde- lijke Godinnenkracht” in ieder van ons heeft voor mij de door- slag gegeven om mij met deze Kerk ‘in vernieuwing’ te ver- binden. >>> 9 Reflectie 9(3), herfst 2012