Reflectie herfst 2012.vp

Een woord vooraf Ons leven bestaat uit inspanning en rust. Wat nog niet bereikt is doet ons reiken naar voleinding. Zet ons aan tot actie. In die zin is ons leven een reis van doel naar doel. In interactie met de wereld is ons leven ook een reis in onze binnenwereld. We kunnen ons ontwikkelen, reiken naar het beëindigen van spanningen rondom levensthema’s of ook oprijzen naar transpersoonlijke ervaringen en, van daaruit, getransformeerde interactie met de wereld. In die zin is onze reis eerder een zich ontvouwen van tot dan toe onbekende dimensies in onszelf. We veroorzaken de dingen niet, ze dienen zich aan in ons gewaarzijn. Tijdens rust, tijdens inspanning. Ooit, fietsend, van west naar oost, over die markante brug over de Elbe welt een onmetelijke rust in me op. Vergeten het krakend zere achterwerk, de zure polsen en het getrek van het verbandgaas in m’n nek. Het was relatief vroeg in het jaar dat we, mijn man en ik, hadden besloten, als training voor onze a.s. fietstrektocht op IJsland later in de zomer, nu even in een week naar Berlijn te fietsen. Training, dus ieder met zo’n dertig kilo bagage op de fiets. IJsland kent veel natuurlijke schoonheid, fikse kou in de zomer kan daar een deel van zijn. En met bijvoorbeeld uiterst geschikt terrein voor het oefenen van maanlandingen bevatten die lege, majestueuze landschappen weinig straathoeken met eventuele fietsenmakers. Heel veel zal meegenomen en meegefietst moeten worden. Maar eerst dan naar Berlijn en de ironie wil dat eind april, na fietsdag één, West-Europa wordt gefêteerd op een hittegolf. Fietsend van west naar oost staat overdag de zon dan door- gaans zuid, waardoor de zonnebrandcrème op de rechter- zijde van mijn nek de strijd met de zweetdruppeltjes in rap tempo verliest. Verbandgaas verlicht en voorkomt erger. Maar alle ongemak verdwijnt volledig uit de gevoelservaring door de onmetelijke rust die zowat uit elke porie opwelt, daar, peddelend over de Elbe. En later op de reis, de glycogeendepletie is al aardig onder- weg, een kort middagdutje wat meters verderop van de weg aan de rand van het grote woud waar we al een tijdje langs fietsten. Tijdens het dommelen en verzonken raken dienen zich loepzuivere beelden uit een ver verleden aan. Levens- echt, full colour in een eindeloos ervaren tijd, die achteraf slechts een korte tijdspanne duurde.” Wat ik op mijn verdere levensreis meeneem is een volkomen hernieuwde zekerheid van de bereikbaarheid van een onmetelijk thuisgevoel. Ondermeer deze zekerheid zal een verlangen naar het uitbreiden van deze ervaring blijven voeden. ‘Want ons hart is zonder ruste, tot het vrede vindt in U.’ Die reis hier naar toe loopt ‘onder’ ons denken door. Waarbij ons denken juist uiterst geschikt is ons leven gericht op dit doel in te richten. Opdat het opklimmen langs de hemel- sferen zich in ons kan aandienen en ontvouwen kan. Want ook het Koninkrijk veroorzaken we niet. Vanuit diverse perspectieven wordt, in dit herfstnummer van Reflectie, geraakt aan bestanddelen van onze innerlijke reis. Variërend van het uitlichten van de universaliteit van de bron van elke religie vanuit soefiperspectief tot autobio- grafische schetsen waarin heelwording en eenwording de grondtoon van ontwikkeling is. In ieder geval: veel leesplezier! Paul van Rooijen, eindredacteur 1 Reflectie 9(3), herfst 2012 Hoe de stilte mij bij mijn innerlijke onrust bracht ‘Words cannot capture existence, but Silence can’Sri Ravi Shankar Column van Aat-Lambèrt de Kwant Pas op! Dit stukje kan onrustig maken! Het gaat over confronterende stilte, Stilte die je onrustig maakt. Een paradox. Hoe kan stilte je nu bij je onrust brengen? Medi- tatie, yoga, contemplatie moeten je toch innerlijke rust en vrede brengen? Onlangs zei een kennis dat ze stopte met yoga omdat het haar zo onrustig maakte. “Prima,” zei ik, “Ga er vooral mee door en probeer bij de bron van je onrust te komen .” Y oga is niet alleen bedoeld om je lekker te voelen, maar kan je ook op diepere lagen brengen en dat kan confronterend zijn. Niet iedereen is daaraan toe. Yoga helpt je verbinding te maken met het goddelijke dat wij zijn. Bhakti-yoga betekent dat je door middel van devotie ver- binding zoekt. Tja, het is de makke van veel spirituele zoekers vandaag de dag. We zoeken geluk in deze hectische wereld en als we het daar niet vinden, dan maar via spoedcursussen verlichting of yoga. Maar pas op! Het brengt je, als het goed is, ook op die onver- moede lagen in jezelf. Ook stilte kan je daar brengen, zoals ik ook heb ervaren tijdens een verregende vakantie ergens in Duitsland waar ik, voor een groot deel in m’n uppie, in een fraai houten chalet zat en daar in de stilte, op veel innerlijke onrust stuitte. Er is zoiets als de stilte van de ziel, maar je moet dan wel eerst door de lagen van onrust heen. Tja, die stilte. Het belang daarvan zagen ze ook al in de oudheid in. En ook Eckhart Tolle zegt ergens: ‘Als je het contact met de innerlijke stilte in je verliest, verlies je het contact met jezelf. Wanneer je het contact met jezelf verliest, verlies je jezelf in de wereld. Je diepste besef van jezelf, van wie je bent, hangt nauw samen met innerlijke stilte.’ In korte, indringende teksten liet Eckhart Tolle in zijn boek ‘De stilte spreekt’ druppels waarheid en wijsheid in mijn ziel vallen. >>>