reflectie78(1-2).vp

Suïcide en dan? De geest kan door zelfdoding niet worden beschadigd Lambèrt de Kwant Over de gevolgen van zelfdoding voor het leven na de dood bestaan verschillende opvattingen. Als alle berichten van gene zijde ( via channelings en seances) waarin hierover wordt ge- sproken juist zijn, zou iemand die een einde aan haar of zijn leven maakte, ondraaglijk moeten lijden. Zo zou men als geest net zo lang bij het fysieke lichaam moeten vertoeven tot het tot ontbinding is overgegaan. Talloos zijn de verhalen waarin mensen dergelijke zielen in huizenzien ronddolen, en als het ware de zelfdoding steeds weer herhalen. Van de opvattingen in de meeste religies over zelfmoord word je ook niet altijd vrolijk. Binnen de christelijke tradities gold tot voor kort nog de opvatting dat een “zelfmoordenaar” voor eeuwig verloren was en in het hellevuur zou moeten ver- toeven. Wie een poging tot zelfdoding overleefde, kon zelfs gevangenisstraf riskeren. Degene die een einde aan zijn leven maakte en het geluk had rooms-katholiek te zijn, kon nog gered worden door het gebed van de achtergeblevenen. Deze opvatting is ook terug te vinden in de boeddhistische tradities. Zo hebben degenen die een gewelddadige dood zijn gestorven bijzonder dringend hulp nodig. Slachtoffers van moord, zelfmoord, ongelukken of oorlogen kunnen gemakke- lijk in hun angst, lijden en verwarring verstrikt raken, of in de feitelijke doodservaring blijven steken. Daardoor zijn ze niet bij machte hun reis door de bardo’s naar wedergeboorte te ver- volgen, waarmee tal van zogenaamde spookverhalen verklaard zouden kunnen worden. Het oordelen over zelfdoding is liefdeloos en zinloos. Bovendien kun je met zo’n oordeel iemand die van nabij met een zelfdoding werd geconfronteerd veel verdriet bezorgen. Dit artikel is geen oproep om lichtvaardig te denken over suïcide, maar is een poging om hierop een ander, liefdevoller licht te werpen. Iemand kan zijn lichaam doden, maar niet zijn ziel. Een geest kan door zelfmoord niet worden beschadigd. Velen die besloten het lichaam vroegtijdig te verlaten, ontdekten dat de ziel bleef voortbestaan. Ze zien ook in, dat de problemen die aanleiding waren tot de daad, deel uitmaken van hun mentale en emotionele zelf 1 . Pijnlijk getroffen Niet iedereen die tot zelfdoding overging, maakt hetzelfde mee. Iedere ziel verschilt van de andere; de ene ziel heeft door de vele levens meer geleerd dan de andere en zal eerder naar de hogere sferen overgaan dan de andere. In het algemeen zal iemand die zelfmoord pleegde een en ander moeten ‘leren’ voordat hij naar hogere sferen, ofwel naar het hogere, hemelse rijk kan overgaan. Wie zich eenmaal bewust wordt van zijn of haar zelfdoding, beschikt over de vrije wil om hulp te vragen. Er zijn altijd spirituele gidsen aanwezig om hen bij te staan die in nood verkeren. Er is geen eeuwig oordeel, omdat in de geestelijke wereld iedere individuele ziel voor zichzelf kan uit- maken wat zij van haar fouten wenst te leren, of hoe zij zich verder wenst te ontwikkelen. Zelfmoord is een gecompliceerd iets, waarover op zich wei- nig zinnigs valt te zeggen. De informatie waarover wij beschik- ken, hebben we van “horen en zeggen”, van doorgevingen en van overledenen die zich kenbaar maken, maar dat is niet veri- fieerbaar en is bovendien gekleurd door degene die e.e.a. door- geeft. Bovendien kan er sprake zijn van astrale begoocheling; niet alle informatie die van gene zijde doorkomt, is even zuiver. Vaak delen geesten tijdens readings mee dat zij spijt kre- gen van hun daad. Veel mensen die in dit leven zelfmoord pleegden, zouden ook in een vorig leven al zelfmoord ge- pleegd hebben. Hun zielen keren terug om de neiging tot het plegen van zelfmoord te overwinnen, maar blijken vaak niet in staat hun voornemens uit te voeren en zouden vaker terugke- ren om de kans te krijgen deze les te leren 2 . Tijdens seances melden zich vaak mensen die een einde aan hun leven maakten. Ik vermijd in dit artikel bewust de on- sympathieke benaming van “zelfmoordenaars.” Het is liefde- loos op deze manier te oordelen over mensen die in uiterste nood dit besluit namen, of zich daar niet van bewust waren. In zijn boeken spreekt het Amerikaanse medium James van Praagh terecht van “zelfmoordslachtoffers”, een benaming die mij meer aanspreekt en die wijst op situaties waarin suïcidale mensen terecht kunnen komen. Situaties waarin zij niet of nau- welijks controle hebben op hun daden. Toch vertelden zij vaak dat zij het domste gedaan hadden wat een mens maar kan doen: met de vernietiging van het lichaam legt hij alleen maar het omhulsel af. Ook de “leidende geesten” benadrukten tijdens zulke seances dat bidden voor zulke zielen zo van wezenlijk belang is. Sommigen van hen lieten zich door een directe stem horen en de meesten hadden het ergste achter de rug. Zij vertelden dat zij nog in de sche- mering, of in het duister verbleven. Wat tijdens zulke seances opvalt, is dat zij vertellen vaak opnieuw geprobeerd te hebben zichzelf te doden, en er dan verbaasd over waren dat dit maar niet lukte. Zij geloofden aanvankelijk helemaal niet dat zij dood waren. Anderen zagen ook na hun daad hun lichaam en de pijnlijk getroffen en vertwijfelde familieleden. De pijn die zij daarbij ondervonden, is haast ondraaglijk en zij kunnen vaak moeilijk tot zelfvergeving komen. Liefdevolle en onder- richtende geesten hielpen hen na deze zo pijnlijke fase, waar- door zielen langzamerhand in lichtere streken terechtkwamen, en er een heilzame ontwikkeling op gang kwam. In zijn boek “ In gesprek met de hemel” 3 wijst het Ameri- kaanse medium erop dat “wanneer het leven wordt afgesne- den, ons fysieke lichaam ophoudt te bestaan, maar dat de 15 Reflectie 1 (1-2) september 2004