Reflectie1(3).vp

dat het één, namelijk Almere, goed is maar het andere, Amsterdam, ook’. Almere is nu een stad van 180.000 inwoners. Peter Baaij werkt bij de gemeente. Hij is managementadviseur en houdt zich bezig met personeelszaken ten behoeve van de 1800 ambtenaren die daar werken. Daar gebeurt natuurlijk wel eens wat. Er moet veel geïnvesteerd worden in personeelsontwikkeling en in het idee om samen met veel mensen iets op te bouwen. Peter is ervan overtuigd, dat zijn spirituele ontwikkeling hem helpt in het oplossen van problemen in de intermenselijke sfeer. ‘Je praat er natuurlijk niet over, maar je religieuze instel- ling helpt je wel om mensen de weg te laten zoeken in hun persoonlijke leven en hen te helpen keuzes te maken. Inzicht krijgen, communicatie vorm geven, bemiddelen in conflicten, het is eigenlijk allemaal geestelijk werk. Toch neem ik de pro- blemen in mijn werksituatie niet mee naar huis. Om vijf uur gaat bij wijze van spreken een knop om, afgezien van mis- schien wat voorbereidingen voor zaken die in de komende da- gen geregeld moeten worden. Maar als ik thuis ben, is er mijn gezin en is er natuurlijk de Kerk’. De kerk als Tempel, spreekt je dat aan? Peter Baaij is sinds ongeveer een jaar ook eerstaanwezend priester in Den Haag. Hij zegt: ‘Ik was vandaag blij met de herdenking van de kerkwijding in de St. Albanuskerk in Den Haag. Het bouwproces van die geestelijke tempel in Den Haag is volop aan de gang. We hebben een proces van opbouw. Dat valt niet altijd mee. We moeten soms moeilijke keuzes maken en besluiten nemen. Maar vandaag, zo’n kerkwijding met de ommegang plaatst een kerkgemeente weer bij de oorsprong. Het geeft vertrouwen. We weten dat het goed is waar wij mee bezig zijn. Weet je, een kerkgebouw is de afspiegeling van de mensen, wij immers zijn ook Tempels waarin het goddelijke is gehuisvest. De Haagse kerkgemeente is kleiner geworden in de afgelopen tijd. Het is natuurlijk goed, wanneer je met een grote groep mensen in zo’n dienst bent, maar in de Haagse kerk is zoveel toewijding bij degenen die wél komen en zich in dienst stellen van het werk, dat we samen met veel vertrou- wen verder kunnen gaan.’ Enthousiast spreekt hij verder over de concerten die wor- den georganiseerd in de Sint Gabriëlskerk aan de Amsterdam- se Deurloostraat. Hij kwam er achter dat in deze wijk veel muzikanten wonen. ‘Wij werden benaderd om een soort wijk- concert te organiseren. Dat is nu twee keer gebeurd. Er waren ongeveer 200 mensen. Je moet wel voorzichtig te werk gaan, want voor je het weet staan er mensen klaar om er een spekta- keltheater van te maken. Dat is natuurlijk niet de bedoeling en dat zal het ook niet worden’. Gelooft hij in de toekomst van de Nederlandse Vrij-Katholieke Kerk? Hij is ervan overtuigd, dat voor de Vrij-Katholieke Kerk in Nederland een toekomst is weggelegd. Wereldwijd bestaat de VKK bijna honderd jaar. Zij bevindt zich op een draaipunt in ontwikkelingen. ‘De bewoordingen in de liturgie zijn voornamelijk gericht op de vorm, deze zouden nog meer afgestemd kunnen worden op de geestelijke wereld. Met alle leden in Nederland, en ho- pelijk ook met Vrij-Katholieken buiten onze landsgrenzen, willen wij gaan werken aan een sterke bewustwording van onze plaats in de christelijke wereld. Die speciale plaats die wij innemen, moeten wij behouden, maar ook versterken en er nieuwe inhoud aan geven. In dat proces van transformatie be- vinden wij ons nu. We merken het aan het nieuwe elan in de kerkgemeenten, aan de ideeën die leven in de besturen, in de Clericale Synode en in het Episcopaat’. Van het Episcopaat gaat Peter Baaij in de zomer van 2005 deel uitmaken. Begin 2004 werd hem door bisschop Tom Degenaars en bisschop Frank den Outer de vraag gesteld of hij tot het bisschopsambt zou willen toetreden. Hij moest daar een tijdje over nadenken. Vanaf zijn achttiende jaar is Peter Baaij al werkzaam in het hoogkoor van de Vrij-Katholieke Kerk. In 1983 werd hij tot priester gewijd. Hij is eerstaanwezend pries- ter in Amsterdam en Den Haag, heeft een belangrijke organi- serende rol gespeeld in tal van evenementen, zoals kerkcon- gressen. Hij was voorzitter van de Clericale Synode en heeft namens deze Synode deelgenomen aan de activiteiten tijdens enkele bijeenkomsten van de Bisschoppensynode, onder meer te Sydney, in Australië, en in Engeland. Nadien werd hij be- noemd tot vicaris-generaal voor de Vrij-Katholieke Kerk in Nederland. Kortom: Peter Baaij kon wel inschatten wat hem, als hij bisschop zou worden, te wachten zou staan. ‘Kort voor het congres in 2004 heb ik aan bisschop Tom en bisschop Frank gezegd, dat ik dit zou aanvaarden. Maar we hebben tot ná het congres gewacht om het bekend te maken. In tegenstelling tot wat vroeger gebruikelijk was, zijn álle kerkle- den geïnformeerd over deze keuze en hebben zij hun adhesie kunnen betuigen. Dat is gelukkig ook in overgrote meerder- heid gebeurd. Voor mij persoonlijk betekent dit heel veel. Het is goed om de steun van zovelen te hebben, als je bis- schop-elect bent. Ook nu ondervind ik het: vertrouwen krijgen is vertrouwen uitdragen. In elkaar en in het werk dat wij sa- men op ons nemen’.|| Mens in beweging. Textielschilderij van Madelon van Oyen de La Rive Box 9 Reflectie 1(3), december 2004