Reflectie 10(4) 2013 winter.vp

Armageddon – Roerich Zelf Christus worden Hebben deze ‘politieke evangelicals’ de boodschap van Jezus goed verstaan? In het evangelie van Thomas verkondigt Jezus een totaal andere opvatting over het koninkrijk. Jezus is wars van elke politieke manoeuvre om Gods koninkrijk dichterbij te bren- gen. Gepassioneerd en met krachtige ‘one-liners’ maakt hij duidelijk dat je daar niet aan moet beginnen of op moet wach- ten. Als mens, als individu, kun je nu al het Lichtrijk binnen gaan. Hoe? Door oude denkpatronen los te laten en vanuit een nieuw spiritueel inzicht te gaan leven. Welke verandering van inzicht wordt er van je verwacht? In logion 22 zegt Jezus het duidelijk: ‘Wanneer je de twee één hebt gemaakt, zul je binnengaan in het koninkrijk.’ Wat be- doelt Jezus hier mee? Dat je tot ‘gnosis’, tot waarachtige zelfkennis komt. Dat je de tweespalt tussen je onrijpe, onwetende persoonlijke ik en het diepere, goddelijke Licht opheft. Dat je je herinnert dat je ten diepste een Lichtwezen bent, voortkomend uit de stralende zon die God is. Dat je een ‘Gezalfde’, een ‘Messias’, een ‘Christus’ bent. Dat je je Christusnatuur ontdekt en er naar leeft. Dan heb je de twee één gemaakt. Moeilijk te verstaan? In het artikel van priester Eleonore Kemperink in de vorige Ref- lectie (9) wordt dit helder uiteengezet en de consequentie ervan aangegeven met de woorden van Jezus, zoals opgetekend in het Evangelie van Maria Magdalena: zonde bestaat niet. Ons zwaar met morele oordelen beladen woord ‘zonde’ blijkt een foutieve vertaling van het Aramese woord ‘biesja’, wat geen moreel oor- deel over goed en kwaad in zich draagt. Het is een daad van het onrijpe, onwetende ik dat zich nog niet verbonden weet met de eigen Christusnatuur en nog niet in staat is in de schijnvormen van de wereld het wezenlijke te ontdekken. Als zodanig komt het meer overeen met het boeddhistische ‘mentale verwarring’, het belangrijkste obstakel om te groeien naar zelfrealisatie. En die zelfrealisatie is, volgens het Evangelie van Thomas, het ont- dekken van de eigen Christusnatuur. De neo-gnosticus, componist en zanger John Lennon van de Beatles moet dat begrepen hebben, toen hij in 1969 schreef: ‘Het komt mij voor dat de gnostici de enige ware christenen zijn. Hun hart ligt in zelfkennis. Dat wil zeggen: zelf Christus worden. De Christus in hun binnenste bereiken.’ (10) Dicht bij het vuur In logion 82 komt Jezus daarop terug, als hij zegt: ‘Wie mij nabij is, is dicht bij het vuur. En wie ver van mij is, is ver verwij- derd van het koninkrijk.’ Het is duidelijk: Jezus spreekt hier vanuit zijn Christusnatuur, en na- tuurlijk ook vanuit de Christusnatuur die in ie- der van ons ligt te wach- ten op ontwaken. Daar- mee spreekt Jezus iedere mens aan. Jezus gebruikt hierbij het symbool van het Licht, het Vuur, de Zon. In de tijd dat Jezus leefde was dit symbool wijdver- breid als symbool van het diepste wezen van iedere mens. Het was het sym- bool van de Levens- kracht, de Liefdeskracht, het Bewustzijn, de Oerva- der die alles en iedereen in liefde omvat. In de wereld van het toenmalige Midden-Oosten werd deze Levenskracht vaak met het Sanskriet woord ‘Puru-chottama’ aangeduid, een term waarin ons woord ‘god’ nog gehoord kan worden. Het betekent ‘pure geest’ of ‘zon’ en doordringt alles wat er is zodat – voor wie ogen heeft om te zien – alles gezien kan worden als een ‘emanatie’ , een ‘uitstraling’ van de god- delijke oerkracht. In het artikel van wij-bisschop Gert Jan van der Steen in de vorige Reflectie (11) wordt hierop nader ingegaan en wordt ook verduidelijkt hoe dit sacramenteel gevierd wordt op het moment van de Consecratie, ‘als de Vader liefdeskracht emaneert en deze met de offeranden verbindt.’ Maar ook in het dagelijkse le- ven is het mogelijk deze Liefdeskracht te ervaren: in momenten van bezinning, inkeer en stilte waarin ‘het licht doorbreekt’. Sommigen noemen dit ‘het sacrament van het nu’. Het zijn mo- menten waarin je kijkt ‘met de ogen van je hart’. Zoals Eleonore Kemperink het in haar artikel (9) zo treffend zegt: ‘Als je dat doet, zie je andere dingen, ervaar je andere dingen en zie je in de wereld van verleidingen en misleidingen een andere wereld.’ Thomas Didymus, de Tweeling, maakt het duidelijk: wie ver van zijn Christusnatuur verwijderd is omdat hij totaal ge- ïdentificeerd is met zijn onrijpe, onwetende persoonlijkheid, is ver verwijderd van het Lichtrijk van God. Hij is verdwaald, zichzelf vergeten. Maar wie zichzelf ten diepste nabij is, zich verbonden heeft met zijn Christusnatuur, is dicht bij het heilig vuur, het oerlicht. Zo iemand woont in het Lichtrijk, het eeuwige koninkrijk van vrede. Dit licht en deze vrede wens ik u in deze donkere dagen graag toe. 18 Reflectie 10(4), winter 2013 ‘Inner landscape’- Willeke Hendrikx