Reflectie 10(4) 2013 winter.vp

Ojas Th. de Ronde behaalde in 1970 zijn doctoraal theologie aan de Universiteit van Nijmegen. Daarna verbleef hij enige jaren als spiritueel zoeker in India. Na zijn terug- keer in Nederland begon hij, samen met zijn vrouw, het coaching- en counselingbu- reau Fenix en werd hij docent aan de Hu- manuniversity, een internationaal centrum voor therapie en meditatie. Momenteel geeft hij workshops, schrijft artikelen en verzorgt wekelijkse webradio-uitzendingen ‘De Nieuwe Mens’, www.denieuwemens.eu Noten 1- Awariem Oshri, ‘Where was Jesus born’, in: Archeology, 58, 6, Israëlisch Archeologisch Instituut, 2005. 2- Micha 5:1. 3- Bijvoorbeeld: Tom Harpur, De ‘heidense’ Christus, herontdekking van het verloren licht, Ankh-Hermes, 2004 4- Timothy Freke, The Mystery Experience, Conferentiecentrum Samaya, Werkhoven, 11 – 13 October 2013. 5- Timothy Freke & Peter Gandy, The Jesus Mysteries: Was the ‘Original Jesus’ a Pagan God’ , 1999. 6- Zie de artikelen van Ojas Th. de Ronde over het Thomas evangelie in : Reflectie 10 (2), zomer 2013 en Reflectie 10 (3), herfst 2013 . 7- Daniël 9-12. 8- Guus Valk, Gods belang is belangrijker dan de toekomst van ons land, in: NRC Next, 19 oktober 2013, p.8. 9- Eleonore Kemperink, Zonde bestaat niet, in: Reflectie, 10 (3), herfst 2013, p. 16. 10- John Lennon, Skywriting by a Word of Mouth, 1969 11- Gert Jan van der Steen, De Heilige Mis in kosmologisch perspectief – hoe vrouwelijke en mannelijke symbolen daarin werken, in : Reflectie 10 (3), herfst 2013, p. 13 – 15. Algemene opmerking: meer schilderijen van Willeke Hendrikx kunt u vinden op ‘www.healingart.nl ’ * * * * 19 Reflectie 10(4), winter 2013 Boekrecensie, door Aat de Kwant (4) Catherine G. Lucas Spirituele crisis Herkenning, bewustwording, groei Ankh-Hermes 2013 Een sterfgeval, verlies van je geloof en zelfs het krijgen van een kind kunnen ervoor zor- gen dat je geestelijk in de war raakt. Juist begrepen en behandeld, biedt zo’n crisis een enorm potentieel aan groei en vervul- ling; je kunt er sterker en gelukkiger uitko- men dan ooit tevoren. Helaas biedt de regu- liere gezondheidszorg vaak niet de juiste hulp bij dit soort crises. Ze worden gezien als psychose, depressie of burn-out maar men gaat dan wel voorbij aan het spirituele aspect. In 2003 ging Catherine G. Lucas zelf door een diepe spirituele cri- sis, een turbulente periode die ze liefst als een periode van spirituele noodtoestand omschrijft. Na vijftien jaar geestelijke moeilijkheden erva- ren te hebben, na een huwelijkscrisis en meerdere depressies, kwam in 2003 haar grote crisis die duurde tot 2006. Met de hulp van meerde- re mentoren (een therapeut, geestelijke ‘directeur’) en twee maanden weg op bezinning leerde ze haar pijn en de ‘krachtige energieën waar- mee we te kampen hebben’ te transcenderen, vooral door middel van ‘mindfulness’(gewoon aandachtig zijn…) en ‘kwam eruit aan de andere kant’. Het is een tocht die begon toen ze twintig jaar oud was en een maand in een psychiatrisch hospitaal verbleef. Zo’n geestelijke crisis heeft een enorme impact. In dit boek verkent zij ze zo vér mogelijk het spirituele gebied en wijst erop hoe een crisis eigenlijk het begin is van een spiritueel ontwaken, net op het ogenblik dat de hele mensheid een dergelijk spiritueel ontwaken beleeft. Het is daarmee ook een mooie aanvulling op het boek ‘Spontane evolutie’ van Bruce H. Lipton en Steve Bhaerman. In het hoofdstuk ‘De duistere nacht van de aard’ gaat Lucas in op de invloed van de crisis op het wereldwijde ontwaken. Met angst in het hart en wanhoop in onze geest begint de wereld zoals we die kennen in te storten. Alles valt uiteen of weg. We moeten ons voorbereiden op het loslaten van alles wat we kennen en ons vertrouwd is. Volgens Lu- cas zullen we getuige zijn van de ‘duistere nacht van de aarde’. En dan is wat we geleerd hebben van de spirituele crisis zo waardevol. We kunnen weten dat de kennelijke instorting van de ‘duistere nacht van de aarde’ gevolgd kan worden door de doorbraak naar een compleet nieuw niveau van ontwaakt bewustzijn. Mensen die ooit in een spiritue- le crisis verkeerden, waarderen hun ervaringen achteraf. De beloning is veel groter dan het leed, ook al voelt dat tijdens de crisis niet zo. De mensheid zal deze periode van een spirituele crisis van de hele aarde achteraf waarderen. Emiel Hakkenes: God van de gewone mensen Hoe het geloof uit mijn familie verdween Thomas Rap 2013 Ieder mens is een kraal aan een ketting die ons verbindt met de gene- raties voor ons, aldus een oud gezegde. Als Trouw-journalist Emiel Hakkenes voor het eerst vader wordt, stellen zijn ouders hem een confronterende vraag: zal hij hun kleinzoon laten dopen? Zelf komt Hakkenes hoogstzelden nog in een kerk. De jonge vader staat met zijn mond vol tanden: hoe kan het dat God langzaam uit zijn leven is verdwenen? Om een antwoord op die vraag te vinden duikt Hakkenes in de geschie- denis van zijn eigen familie. Wie waren zijn voorouders en hoe beleefden zij hun geloof? Welke gebruiken en over- tuigingen zijn er in de loop der tijd ver- loren gegaan? Hakkenes stuit op Duit- se huurlingen, arme kleermakers, du- bieuze gebedsgenezers, verzetshel- den, zwartrokken en bastaardkinderen. Hij leert hun dromen, hun worstelingen en hun God kennen, en hij ontdekt tegelijkertijd hoe nauw zijn eigen kleine geschiedenis is verbonden met de grote (religieuze) geschiede- nis van Nederland. De Trouw-journalist heeft een treffend maar vooral ook eerlijk boek geschreven over de geloofsgeschiedenis van zijn familie. In zijn epiloog stelt Hakkenes vast dat het zijn ouders niet zozeer ging om het individu, maar het collectief, de geformeerde groepsidenti- teit. “Je stelt daar geen vragen bij, maar leeft de waarden die je aan- hangt, zonder ze expliciet te benoemen. De rode broek van een kerk- ganger duidt op zùlke andere waarden dan hun eigen dat het bij mijn ouders wrevel oproept.” De conclusie van Hakkenes is dan ook dat zijn ouders en hijzelf te- gelijk in twee verschillende religieuze tijdperken leven. Wel zadelt het hem een licht knagende vraag op: is het dan alleen maar de tijd die zijn werk heeft gedaan? Voltrekt de breuk met de reli- gieuze traditie van zijn ouders zich volledig buiten hem om, of heeft hij daar zelf ook nog invloed op? “Ik hoop het laatste, zegt hij, “want ik zie mezelf niet graag als een willoze badeendje op de golven van de cul- tuur. Maar zeker weten doe ik het niet.” Intrigerende en herkenbare vragen, ook voor iemand als ik afkom- stig uit een bevindelijke gereformeerd milieu, waarmee ik al vrij vroeg brak. Het boek heb ik na het zwoegen op deadlines tijdens een slapelo- ze nacht in één keer uitgelezen. ‘God van de gewone mensen’ is dan ook een prettig leesbaar boek, een stukje geschiedenis, ook van kerke- lijk Nederland, waaruit veel geloof verdween en nogal eens werd ing- eruild door vage ‘feel good’ ik-gerichte spiritualiteit, dat soms net zo dogmatisch beleden wordt als het geloof door die gewone mensen uit de jeugd van Emiel Hakkenes. * * * *