Reflectie 10(4) 2013 winter.vp

De rots van Masada In het jaar 130, onder Hadrianus, stonden er op het terrein van de Joodse Tempel op de Tempelberg twee grote Romeinse af- godsbeelden waar zelfs varkens werden geofferd. Ook was er een Tempel ter ere van Venus. Het besnijden van mannen, een gebod van Mozes, werd verboden. Dit alles leidde tot de twee- de Joodse opstand, onder Simeon Bar Kochba (ook wel de zoon van de Ster genoemd). De opstand mislukte en vanaf toen riskeerden de Joden de doodstraf als ze Jeruzalem binnen gingen. Het Joodse volk werd door deze maatregelen ver- spreid en verstrooid. In 325 bouwde de moeder van keizer Constantijn op de Tempelberg een kleine kerk, gewijd aan Sint Jan, later werd deze vergroot en werd het de kerk van de H. Wijsheid ge- noemd. De kerk werd verwoest door de aardbeving van 363. Het schijnt dat er nog door keizer Julius Apostata aan de Joden toestemming gegeven werd om de tempel te herbouwen, maar na de aardbeving in 363 zagen die daarvan af. Ook de Christenen waren niet meer geïnteresseerd. Ze zagen het als een straf van God (zie ook Matheus 24:2). In 610 veroverden de Sassanieden, afkomstig uit het ge- bied van het huidige Iran, Jeruzalem en gaven de Joden de zeggenschap over de stad en de Tempelberg. Echter in 630 veroverde Omar de stad en kregen de Moslims de zeggen- schap over Jeruzalem en werd er een houten moskee gebouwd. In 681 werd de Rotskoepel gebouwd door Abd al-Malik (in 1920 pas werd deze met goud bedekt). In 715 werd de oude houten moskee vervangen door de Al Aqsa moskee. Bei- de moskeeën hebben meermalen schade opgelopen door aard- bevingen. Jeruzalem werd nu, naast Mekka en Medina, gezien als een heilige plaats voor Moslims. De Joden werden op- nieuw verspreid. Het gevolg was ook de verdere verbreiding van het Christendom langs de oevers van de Middellandse Zee, richting Athene en Rome en via het zuiden richting Egyp- te, vooral naar Alexandrië. Een trek die al vóór het begin van de jaartelling bezig was. In het land zelf bleef het onrustig, er waren steeds machtswisselingen. Die ene Ceder heeft ook de door paus Urbanus II gestarte Kruistochten gezien van 1096 tot 1270 met als doel de nage- noeg volledige opheffing van de bezetting van de Heilige Ste- den door de Moslims. Een onderlinge strijd van de Moslims ging tussen voornamelijk Soennieten, uit o.m. Turkije, en Sji- ieten, uit o.m. Egypte. Het was mede dankzij het ontbreken van een gezamenlijk front aan de kant van de Moslims dat de eerste Kruistocht enig succes had en de orde van de Tempe- liers zich kon vestigen op de Tempelberg. Er ontstond vervol- gens een soort Christelijk gebied. De Al Aqsa moskee werd eventjes de Salomonstempel en de Rotskoepel een kerk. Maar in 1187 veroverde Saladin Jeruzalem en verwijderde elk spoor van de Tempeliers. Later, in 1867 werd bij een archeolo- gisch onderzoek een serie tunnels ontdekt onder Jeruzalem en on- der de Tempelberg waarvan sommigen direct in verbinding leken te staan met het vroegere hoofdverblijf van de Tempeliers. Tot 15 mei 1948 was Israël een Brits mandaat, maar er was door de VN een plan gemaakt om het land Palestina te verde- len tussen Joden en Arabieren. Op 14 mei, dus één dag voor het einde van het Britse mandaat, riepen de Joden de staat Israël uit. Wat daarop volgde was de Arabisch-Israëlische oor- log en Jordanië kreeg de stad Jeruzalem onder zijn beheer. Dus ook de Dode Zee-rollen. Het gebied was vrij kwetsbaar en tijdens de Zesdaagse oorlog in 1967 veroverde Israël een groot deel van de westelijke Jordaanoever, inclusief Jeruza- lem. (Hieronder: de Rotskoepel en de Klaagmuur) 7 Reflectie 10(4), winter 2013 Kaartje van gebied rondom de Dode Zee