14(2)17

Reflectie jaargang 14 nummer 2, zomer 2017 27 die overal en in alles is, in materie, ja: in alles wat ademt. Een God, die ook in ons mensen wil zijn, in ons is en met ons ‘flirt’, fungeert als een liefdevolle vader of moeder met wie wij (zoals de inspirerende Jezus-gestal- te en ook Roemi ooit zeiden) ons één kunnen voelen. Er is kortom tussen het goddelijke en de wereld geen kloof, de grote misvatting van de moderne mens, nee, het hei- lige is in de wereld, we worden erdoor bezield, als we er ontvankelijk voor zijn. En wat Jezus betreft, hij predikte niet zozeer moralisme via geboden, maar zei ons veel meer wie we zijn, en hoe we vriendelijkheid en liefde kunnen uitstralen vanuit de goddelijke vonk. Hij stierf niet voor de ‘zondige’ mens, maar wees ons veeleer de weg naar 1 liefde, 2 vergeven en 3 het ervaren van een- heid met het Universum, door hem Vader en/of koning- schap van God genoemd. En wat de mens aangaat, deze maakt wel fouten/vergissingen, maar is niet per defini- tie slecht of zondig vanaf de geboorte op basis van de omstreden ‘erfzondeleer’; hij hoeft zich evenmin schul- dig te (laten) voelen, bijv. via het twee keer uitspreken van ‘mijn schuld, mijn grote schuld’ op zondag in de diensten. Schuldgevoel maakt klein, terwijl het in het leven veeleer lijkt te gaan om zelfvertrouwen, om jezelf aanvaarden in plaats van afwijzen. Van jeZelf te hou- den? Daar is niets mis mee, is niet ego-gericht, maar helpt juist de liefde in jezelf te ontsluieren, waardoor je (ook) de ander kunt liefhebben. Vergeven, Jezus’ grote geschenk, is een daad van zelfliefde, want heling. Verander de wereld, begin bij jezelf: heb een goede uit- straling c.q. goede energie We zijn en mogen er zijn, zeker als het gaat om onze kern, ons ware wezen , ook wel ziel of sinds Carl Gustav Jung het hogere Zelf genoemd, ‘de transcendentale reali- teit in ons’. Het te veel ‘moeten’ via geboden van boven- af werkt vaak niet en doet bijv. ons consumentisme niet echt stoppen. Andersom geeft het trachten van binnenuit te leven in verbinding met God via en vanuit de ziel ons a.h.w. spontaan compassie en even belang- rijk: een warme aanstekelijke uitstraling. Het unieke van dat laatste is dat we allen als individu daardoor de wereld kunnen helpen veranderen. Dit, omdat alles energie is en dus onze lach, onze liefde- volle woorden en gedachten teruggekaatst worden vanuit een groot energieveld boven ons (Sheldrake) en we zo indirect ook anderen daarin delen. Er zijn zelfs initiatieven om via groepsmeditatie, zoals bij Stadsver- lichting (een initiatief van Tijn Touber) misdaad en an- der negativisme in steden sterk te doen verminderen. Onderzoek lijkt aan te tonen, dat dit in een aantal steden dan met zo’n 20% gebeurt. Werd in oude cultu- ren het hart al gezien als centrum van wijsheid, van- daag begint men in te zien dat we tot veel in staat zijn en met hartenergie en geestkracht o.a. negativisme kunnen transformeren in een meer positieve attitude. Hoe dan ook, waarheidsclaims en dogma’s zijn nogal eens aanleiding tot conflict of oorlog tussen religies, deze spiritualiteit van innerlijk verbonden leven brengt religies en miljoenen individuen, die zich religieus noemen, meer tot elkaar. Mystiek verbindt. Geldt dat ook niet voor innerlijke vrede? Aziatische spiritualiteit of indirect de globalisering van nu speelde bij de opkomst van deze nieuwe vorm van spiritualiteit een grote rol en voorts het baanbrekende werk van Carl Gustav Jung. Jung omschreef spiritualiteit eens als ‘ onze levenshouding veranderen en in plaats van minder religieus juist religieuzer worden ’. Is dit, naast het weer ter hand nemen van of zich meer richten op onze innerlijke reis, mogelijk een uitdaging voor de kerk, ook gezien de identiteitscrisis, waarin ze lijkt te verkeren? Ons helaas (wat) vereenzelvigen met ons ego? En ons masker ( persona ) dan? We hebben inderdaad tevens een ego of ‘ik’-beelden, die nodig zijn in ons beroep, emoties, relaties en geloofsvoorstellingen, maar waarvan we niet beseffen, dat ze slechts een rol zijn, ook al klinkt ons ware wezen er in door. Maar als we ons te veel vereenzelvigen met die ‘ik’-beelden, kan dat ons wel ernstig belemmeren in de ontplooiing van het leven. Spiritualiteit of religiositeit helpt om ons te bevrijden van die vereenzelviging. Trouwens ook van emotionele blokkades, die onze innerlijke groei belem- meren. En van het niet willen erkennen en daardoor op derden projecteren van onze, meestal in de jeugd of tijdens de opvoeding opgelopen (in het onbewuste) verdrongen schaduwen (Carl Jung). Dankbaarheid, zelfvertrouwen en liefde Zelfvertrouwen, dankbaarheid en liefde lijken bij spiri- tualiteit belangrijke dimensies in ons leven, waarbij we acht geven op ons innerlijk, er kortom de wens is de Innerlijke Leiding een grote plaats te geven in ons leven, met als vrucht meestal zielskracht en authenticiteit . Minder in het bij ons veel voorkomende ‘verstandsge- loof’, d.w.z. geloof zien als: de leer en in de jeugd geleer- de overtuigingen voor waar aannemen, te blijven zitten, lijkt van belang. D.w.z. geleid door onze Innerlijke Leiding meer vanuit het hart en de ziel te gaan leven. Innerlijke vrede/harmonie is dan het gevolg. En ook dat ons leven zich als het ware vanzelf leeft , met minder ‘toeval’ dan we denken en we meer in staat zijn tot compassie. Leven is verre van zinloos Zijn wij dan niet ons brein of ons lichaam? Beide zijn zeer functioneel, het brein lijkende op een computer, maar onze ziel is naast het ego het sturende element. Deze is, zoals nu meer en meer wordt ingezien, ook pre-existent. We waren er m.a.w. al voor we in ‘het vlees’ kwamen, in wezen dus onze ouders gekozen hebbend en niet andersom. Mede ook daarom is het leven verre van zinloos. We zijn immers primair spirituele wezens, zij het in ons lichaam als belangrijk voertuig, en allen met een missie of zielsopdracht. Tevens elk met een ons wat in de gaten houdende ‘engel’, ook al zijn we die beide na de incarnatie meestal (lange tijd) vergeten. Als we hier dus primair zijn om leerervaringen op te doen als ziel, waarom het leven dan niet (meer) bewust en vanuit het hart proberen te leven? Al of niet via yoga, geweld- loze communicatie, periodieke meditatie en zo nu en dan in stilte naar binnen gaand, zoals de bekende cha- rismatische Vlaming David Van Reybrouck bepleit in z’n belangrijke net uitgekomen boekje ‘ Vrede kun je leren ’. Vanuit het hart leven is in elk geval een minder veroor- delen van anderen en zeker niet, zoals in de kerk helaas wel eens gebeurde, een wegzetten van mensen met een andere visie op religieus leven. Kortom in dit mooie aardse echt bewust proberen te leven, tevens in het besef dat er een onzichtbare geestelijke lichtwereld is, die – ook volgens vu -theoloog Jan Veenhof in zijn boek ‘ De kracht die Aarde en hemel verbindt ’ uit 2017 – meer met ons bezig is dan we denken, althans ons niet helemaal alleen laat zwemmen op onze reis door het leven, zowel de innerlijke als de uiterlijke. ●