15(1)18

23 Reflectie jaargang ı5 nummer 1, voorjaar 20ı8 Op 28 juni 2017 werd Karel Wellinghoff getroffen door een hartinfarct. In het ziekenhuis onderging hij een hartoperatie, nadat werd vastgesteld dat zijn kransslagaders dermate verstopt waren dat die niet gedot- terd konden worden. Het was daarbij vooral het pijnlijke bijkomen uit de narcose dat grote indruk op hem maakte en hem een ‘ ander soort spirituele bewustwording ’ schonk, zonder de ‘bloemetjes en de bijtjes’. De hartaanval Ik lig op de bank in mijn woonkamer. Opeens is het als- of er binnenin mijn lichaam een pijl wordt afgeschoten die zich dwars door mijn hart boort. In alles dat ik ooit schreef in boeken en artikelen staat het hart centraal : het gevoelshart en het geestelijke hart, de pijn en het geluk dat het ons kan geven, het spirituele uitzicht dat het hart ons biedt. Maar dit is puur fysiek. In die fysieke pijn is er niets dan het ontvlammen van een lichaam in nood wiens hart geen zuurstof meer kan krijgen. De pijn is allesverterend en allesdoordringend. In die pijn zijn geen lichtpuntjes, is er geen afstand, zijn er geen troostende overledenen of heilzame visualisaties. De pijn is ondraaglijk. Ik slaag erin mijn huisdokter te bellen en mijn ex-echtgenote. Zelfs nu nog denk ik dat een ambulance overdreven is. Maar de doktersassisten- te waarschuwt onmiddellijk een ambulance. Na tien helse minuten komt die mijn appartement bin- nenrijden, met twee kloeke ziekenbroeders, waarvan de één een spray’tje onder mijn tong spuit en nog meer professionele handelingen verricht en de ander zijn be- wondering uitspreekt over mijn oudere computer, waar- van de browser helaas niet meer ondersteund wordt door Apple . Ik knap er zowaar van op en denk even dat ‘ dit het dan maar moet zijn en ze wel naar huis kunnen gaan ’, maar ze leggen mij onverbiddelijk op de brancard op hoge wielen en rijden me gezwind het appartement uit. Gelukkig verschijnt mijn dierbare ex, die ik met m'n laatste krachten nog wist te bellen, net op tijd. Ze is verontrust, maar heel beheerst en vol praktische zorg. Ze stopt snel – want de broeders hebben haast – nog wat kleding in een tas en achtervolgt ons in haar autoo tje naar het Medisch Centrum Alkmaar . Onderweg babbel ik aan één stuk door, want ik voel, dankzij de medica- menten en het vrolijke gepraat van de ziekenbroeders, geen pijn meer. Niettemin ben ik een noodgeval en ik word naar de afdeling hartbewaking gebracht. De hart-longafdeling Ik ben nogal springerig van nature. Niet zo handig voor de situatie waarin ik verkeer, pal na een hartaanval. Bij het vertrek van de hartbewaking naar de hart-longafdeling voegt de kordate vrouwelijke verpleegkundige mij dan ook streng toe: ‘ Meneer: denk erom! U ligt hier niet voor uw grote teen , maar voor uw hart ! ’ Voor het eerst van mijn leven in een ziekenhuis; ik kijk mijn ogen uit. Híér vindt de opvang en het herstel van lichamelijke rampen plaats. Niets vermoedend zakken mensen thuis of elders in elkaar, en vinden hier hun opvang door een hiërarchie vol gespecialiseerde verple- gers en artsen die precies weten wat ze moeten doen. Vroeg in de avond rolt de Texelaar Bob op een hoge brancard de zaal binnen. Hij was in de kop van Texel Ziekenhuis ‘deWereld’ Spirituele schrijver krijgt hartaanval, zware operatie en uiteindelijk een onverwachte spirituele bewustwording, maar geen moment zoals het in de boeken staat Over de auteur Karel Wellinghoff (1939) is een schrijver van literaire romans met een spirituele strekking. Het zijn queeste -romans, waarin de hoofdfigu- ren door allerlei omstandigheden losgeslagen raken van de reguliere samenleving en op zoek gaan naar ‘de weg naar huis’. De boeken worden omschreven als spannende en ontroerende esoterische romans. Ook legt Karel zich toe op non-fictie, waarin dezelfde thematiek aan bod komt. Karel Wellinghoff