15(1)18

Reflectie jaargang ı5 nummer 1, voorjaar 20ı8 29 De kracht van Zijn wie ik ben Inzichten vanuit levenslessen Auteur: Shielta Ramautarsing Uitgever: Tattwa, 2017 ‘ Ik heb dit verhaal nodig gehad om als ziel te kunnen groeien en mijn eigen wijsheid op te doen. Ik maak nog steeds deel uit van mijn verhaal, nog steeds leer en groei ik. De rol die ik vervul, is nu echter gevuld met licht en liefde .’ Tattwa is één van die kleinere uitgeverij- en die regelmatig weten te verrassen met opvallende uitgaven. De kracht van Zijn... is er zo één en het citaat is van schrijfster Shielta Ramautarsing, die haar autobiografisch boek in romanvorm heeft gegoten. Een prachtig en rakend boek dat dwingt tot doorlezen tot in de kleine uurtjes. Ze is van Hindoestaanse afkomst en ze doorbreekt met wat ze vertelt het lange zwijgen. Vanuit deze Hindoestaanse achtergrond schrijft ze over haar ervarin- gen met huiselijk geweld en haar onder- drukte positie als meisje binnen het gezin. Zij vertelt zonder daar dramatisch over te doen, heel open over haar eigen proces naar heling en genezing en het hervinden van de kracht in zichzelf. Ze beschrijft indringend hoe haar Hindoe- staanse achtergrond haar heeft gevormd, haar ervaringen, haar achterstelling als meisje in het gezin waarin ze opgroeide. Ramautarsing beschrijft ook de positie van Hindoestaanse Nederlanders vanuit hun geschiedenis, en ze wijst op de patronen in deze gemeenschap die zijn ontstaan vanuit de dubbele migratie (van India naar Suriname en toen naar Nederland). Ze gaat ook in op de positie van vrouwen en op geweld binnen de Nederlandse cultuur en samenleving. ‘ Door alle ervaringen ben ik mij ervan bewust geworden dat het leven een reis is in dit lichaam, met emoties en gevoe- lens, waar tijd, ruimte en plaats onder- deel van uitmaken. Tegelijk is het een spirituele reis die tijd en ruimte te boven gaat. Fysiek gesproken worden we gebo- ren en gaan we dood. Spiritueel gespro- ken zijn we nooit geboren en gaan we ook nooit dood. Vanuit het perspectief van de ziel is dit leven slechts een blad- zijde van een boek dat nooit afkomt, om- dat de ziel [zelf] het eeuwige verhaal van het leven is. In het fysieke leven vervullen we allemaal een rol en ik besef dat mijn familie een centrale rol heeft vervuld tijdens mijn reis om tot maximale groei te komen. Uit alle relaties en systemen die ik heb beschreven, haal ik mijn levens- lessen en inzichten. Ik heb dit verhaal no- dig gehad om als ziel te kunnen groeien en mijn eigen wijsheid op te doen. Ik maak nog steeds deel uit van mijn verhaal, nog steeds leer en groei ik. De rol die ik vervul, is [nu] echter gevuld met licht en liefde .’ Aan het eind van haar ontroerende boek zegt Shielta Ramautarsing dat haar ver- haal niet bedoeld is om iemand te kwet- sen, of om familie te schande te maken: ‘ Mijn waarheid heb ik opgeschreven, om- dat er velen zijn, die net als ik niet voor hun eigen waarheid kunnen of durven uitkomen en daardoor blijven vastzitten in oude patronen. Ze raken de liefde kwijt, doordat angst en boosheid haar overschaduwt. Angst en boosheid die het hart doen sluiten. Liefde is de transformerende kracht om het hart weer te openen .’ Ik denk dat vele vrouwen in Nederland die te maken hebben (gehad) met dis- criminatie en/of geweld zich in haar ver- haal kunnen herkennen. Ramautarsing beschrijft uitgebreid haar veranderings- haar cliënten, vertelt zij over haar erva- ringen. Onder meer over de uitingen, het verdriet, het hopeloos verloren lopen en de verwerking van rouwgevoelens. Zij gaat heel diep in op wat deze mensen haar vertellen, ze denkt en voelt oprecht met hen mee. Wat vooral opvalt in deze verhalen is hoe deze psychotherapeute dikwijls bijna overgevoelig meeleeft met haar cliënten. En hoe ze zelf ook blíjft doordenken over de dood. In een apart hoofdstuk probeert zij de omgeving van een rouwende (familie, vrienden en ken- nissen) aan te geven hoe die werkelijk troost kunnen bieden. De weerzin voorbij Aan het einde van het boek schrijft de auteur nogeenhistorischgetint hoofdstuk over de omgang met de dood. ‘ Wie tot het nawoord van het boek komt, die heeft de weerzin om zich bezig te houdenmet dedoodweten teoverwinnen ,’ zegt Julia Samuel in dit nawoord. ‘ Die weerzin is heel natuurlijk, want de dood tart onze ultieme machteloosheid, aangezien ieder van ons, wie we ook zijn, hoe ons leven er ook uitziet, op een zeker moment door de dood gehaald zal wor- den. Je hebt begrepen dat we, door de dood te vermijden, haar alleen maar machtiger en angstaanjagender maken .’ Dit troostrijke boek leert je te leven met (en te leren van) een groot verlies. proces waardoor ze haar kracht hervond metbehulpvanondermeer traumathera- pie en systemischwerken. Shielta Ramau- tarsing is andragoog, coach/counselor en trainer vanuit een eigen bedrijf. Jihad of verstandsverbijstering Auteur: Huub Mous Uitgever: Aspekt, 2018 Dit fascinerende en confronterende boek richt zich op het grijze gebied dat recente- lijk is ontstaan tussen verschillende vormen van psychotisch en terroristisch geweld. Maar vooral ook op het opmer- kelijke zwijgen van de psychiatrie over dit soort nieuwe manifestaties van het kwaad. Schrijver is agnosticus Huub Mous . Hij publiceerde eerder teksten over de rol van religie en secularisering bij onder meer zijn eigen psychose, die hij beschreef in zijn in 2011 bij Candine verschenen boek ‘ Tegen de tijdgeest: Terugzien op een psychose ’. De reden omdit nieuwe boek te schrijven heeft wellicht te maken met zijn persoon- lijke fascinatie voor de opkomst van het fenomeen terrorisme in relatie tot het verdwijnen van transcendentie in onze westersewereld. EeneeuwnaNietzsche’s constatering ‘ dat God dood was ’ leken uiteindelijk ook alle grote verhalen, en zelfs de geschiedenis op hun eind te lopen. In een interview, dat ik met Mous had, zei hij: ‘ De relatie religie en psychose was er bij mij dus wel degelijk, maar het had mij destijds wel geholpen als ik daarover met de behandelaars had kunnen praten. Het was een tijd van grote veranderingen en grote leegloop, maar dat was in mijn omgeving nog niet zo duidelijk merk- baar. Er was wel veel gaande: het Tweede Vaticaans Concilie was net afgelopen en er was hoop op veranderingen, je voelde dat er iets ging gebeuren. Er hing iets in de lucht en daarna is alles in elkaar ge- donderd. Ik was in en denkwereld beland die absoluut niet te rijmen viel met het traditionele katholicisme waarmee ik was opgegroeid. Ik denk dat daar inder- daad voor mij de eerste trigger lag. Door die sterke secularisatie had men geen antwoorden meer. Mensen die mij opleid- den worstelden zelf ook met enorme