Reflectie2(3&4).vp

Kerstmis en Nieuwjaar Parcival van Gessel Kerstmis staat altijd in het teken van vrede. Wij bouwen een gezellige sfeer, met eten om ons heen, luisteren wat naar mu- ziek en ontvangen vrienden of gaan op bezoek. Soms vertoeven we in eenzaamheid en dan wordt het feest- gevoel vaak een stuk minder. Soms zoeken we juist de stilte en de eenzaamheid. Ik heb de laatste maanden tijdens mijn reis in China, Tibet en Nepal veel armoede gezien. Met name in Tibet hebben de mensen niet veel. Toch sprak het leven daar wel erg aan. Ze leven met elkaar in een dorp, hebben wat Yaks, geiten en schapen, en daar leven ze van. Er wordt wat gehandeld en voorts wordt er veel gebeden. Ze hebben veel plezier met el- kaar. Ja, er zijn ook uitwassen, zoals alcoholisme enz. Er zijn toch een paar dingen die opvielen. Er is geen grote behoefte aan eigen bezit. Men neemt het leven grotendeels zoals het is, en is volstrekt eerlijk. Er wordt veel gebeden in het dagelijkse leven. Men heeft daar “zijn” leven. Leven op het moment, in het absolute heden. Het is heerlijk om dat te hebben, maar wij in het westen zijn toch ingesteld op progressie. En progressie betekent in de toekomst kijken. Wij worden grotendeels in beslag genomen door het in stand houden van onze bezittingen. Ik heb ontdekt dat dat een enorme last is. Zo’n grote last, dat wij eigenlijk deels ontheemd geraakt zijn. Druk, druk, druk. Wij moeten geld verdienen om onze bezittingen te kun- nen laten onderhouden. Met een beetje pech laten wij de ander barsten om aan het voorgaande te voldoen. Wij werken hard om onze spullen te laten onderhouden, let wel “láten onderhouden”, want we zijn te druk om zelf de verfkwast op te pakken, om zelf ons huis schoon te maken, om zelf voor onze kinderen te zorgen en ga zo maar door. Wij verhuizen naar alle windstreken en zien onze familie maar sporadisch. Eindeloze afstanden reizen om je kinderen te kunnen zien. Laten we wel zijn: allemaal op een erf wonen, is ook niet altijd alles, maar een beetje in de buurt zou wel leuk zijn. Twintig jaar geleden heeft onze regering besloten dat de zorgmaatschappij op de helling moet. Alles was ‘staatsgeorga- niseerd’ en daar moest een eind aan komen. Terug naar fami- lie en vrienden en het buurtje waarin je woont . Zorgen voor elkaar. Zo hoort het. Eerlijk gezegd, zo was de boodschap niet bij mij aangekomen en ze hebben er eigenlijk ook niet veel ruchtbaarheid aan gegeven. Ik denk dat het u niet anders ver- gaan is. Er werd wel geroepen dat mensen weer wat meer voor elkaar moeten zorgen, maar ideeën werden er niet aangedra- gen. Gek eigenlijk. Je leert op televisie je huis verbouwen, je hebt allerlei cursussen over beleggen enz., maar waar is de cursus ‘zorg voor elkaar en zorg in de buurt’? Nee, het behoeftig zwelgen naar bezit kent geen einde, en uiteindelijk zullen we met z’n allen en met elkaar vastlopen. Economie is een ingewikkeld begrip en ik waag het als on- deskundige ook niet om daar uitspraken over te doen. Naar mijn beleving gaat het bovenstaande dat ik geschreven heb bij iedereen knellen. Bij de een wat vroeger en bij de an- der wat later. Levensgeluk bestaat voor een belangrijk deel in samenle- ving met de ander. Door momenten op te roepen van “zijn”, in plaats van “werken aan progressie”, valt meer en meer de overdreven behoefte aan onze bezittingen weg. Het is natuur- lijk maar voor een ogenblik, maar de bewustwording vangt wel aan. Meer bewustwording van de betrekkelijkheid van bezit, leidt tot rust en vrede. Je hoeft er minder voor te vechten. Je voelt je minder aangevallen door de boze buitenwereld. Vrede, vrede. Je doet het samen. “Samen” betekent ontwikkeling van gemeenschapszin. Je kunt de schilder inhuren of elkaar helpen het zelf te doen. Natuurlijk moet de schilder ook eten, maar probeer maar eens voor een klein klusje een schilder of een aannemer te krijgen. Om weer “samen”te zijn, moet je Vrede kunnen ontwikke- len. Voor Vrede is Liefde en Wijsheid nodig. Ik schrijf het even met hoofdletters, omdat streven naar deze aspecten het- zelfde is als: werken aan het vinden van je goddelijke Oor- sprong. Liefde heb je bij gemeenschapszin nodig om de fouten van de ander, die je begrijpt, te vergeven. Wijsheid heb je no- dig om de fouten die je niet begrijpt, te leren begrijpen, zodat je ze met Liefde kunt vergeven. Diezelfde liefde heb je ook nodig om te kunnen begrijpen dat de ander je op je fouten wijst. Praten? Nee, nu even niet, … haast, haast, haast. Heb- ben wij ons wel eens afgevraagd hoe het komt dat we nooit meer iets van iemand horen? Een mooi mechanisme. Het grote Licht van Kerstmis wak- kert dit aan. Vrede, gemeenschapszin, Liefde en Wijsheid. Een gegeven dat de komende jaren ook in onze Kerk een belangrijk thema zal worden. Samen werken aan een kerk, aan een gemeenschap. De on- derlinge zorg en verbondenheid vergroten. Een warm huis zijn. Dit geldt zowel voor een kerkgemeente als voor onze hele Vrij-Katholieke Kerk in Nederland. Het is noodzaak dat we ook nationaal elkaar meer ontmoeten. Kruisverbanden leggen tussen kerkgemeenten. Dit maakt onze Kerk aantrekkelijk voor anderen. Nee, wij hoeven de banken niet vol te hebben, maar iedereen heeft wel het recht om met ons kennis te kunnen maken en te weten dat we er zijn. Iedereen die voelt voor de lijn die wij volgen, moet zich meer dan welkom weten. En dat kan. Vrede, vrede, vrede, samen, samen, samen. Ik wens u een bij- zonder gezegend Kerstfeest en een zeer voorspoedig 2006 toe. Pr. Parcival van Gessel. Kg. Amersfoort 28 Reflectie 2(3&4), december 2005