Reflectie2(3&4).vp

priesterschap naar voren komen en alles wat daarmee samen- hangt. Het zal geen weg van de kortste route zijn. Evenmin is het een weg waarop degene met de sterkste argumentatie, alléén, het gelijk heeft. Het doorleven van de innerlijke erva- ring is de juiste weg. Dit vraagt samenwerken, aandacht en levend beschouwen. De jeugd van deze tijd is een geweldige kracht. Zij laat zien waar de buiten- en de innerlijke wereld zich heen ontwik- kelt. Veel aandacht bestaat er voor het oorspronkelijke chris- tendom en de mystiek. Van belang is daar niet blind voor te zijn. Mensen kijken (te veel) naar wat er in hún wereld ge- beurt. Hun wereld kan het gezin zijn of de straat waarin ge- leefd wordt, het land, de wereld, ja zelfs de Kerk of de voetbalclub. Dat wordt dan als de enige wereld aangenomen. Er is echter meer. Belangrijk is daarbij dat men niet buiten de werkelijkheid gaat staan, gaat zweven of de realiteit uit het oog verliest. Daarom is er ook behoefte aan wetenschap, aan begrip en be- grijpen, naast de (innerlijke) ervaring. Met andere woorden: in de hemel zijn, maar wel met de voeten op aarde. Wat voor mij daarin erg belangrijk is, is dat de consecratie die heeft plaatsgevonden door ons gezamenlijk uitgewerkt wordt. Daar ligt een hele wereld achter, die niet in één artikel is over te brengen. Daarvoor verwijs ik naar de beelden in het bisschoppelijke wapen dat ik gebruik. Het zijn beelden die een plaats hebben in het bewustzijn; beelden overigens die voor iedereen door eigen perceptie levend worden: de lantaarn die de heremiet voor zich uitdraagt symboliseert het innerlijke licht dat in ieder mens aanwezig is. Het is het Licht van de Waarheid; de volmaakte, onvoorwaardelijke Liefde die elk mens in zich draagt, weergegeven door het beeld van de mystieke roos. Hier uitgedrukt in een androgyne beeld van twee mystieke rozen, de rode en de witte. Als kracht ook van de animus en de anima in al de ervaring bewust geworden; vleugels van Vrijheid , ontleend aan het beeld van Horus. In de traditie van de Egyptische mystiek wordt over Horus o.a. gezegd: “Wanneer hij zijn ogen opent, dan vult hij het universum met licht, maar wanneer hij ze sluit: duisternis zal in het zijn komen.” Wanneer dus vrijheid verloren gaat, zal het leven stoppen; de zon als essentie van kracht en groei . Het begin van ontstaan: God, zonder wie leven noch bewust-Zijn mogelijk is; het kruis ten slotte verhult in zich het Zijn , maar ook het los laten . Het enige wat de mens heeft en wat er, in elke omstandigheid, altijd, is; en waarop kan worden teruggevallen, maar ook de vergankelijkheid toont. In het besef dat ik met het hier vorenstaande slechts door een sluier heb laten kijken, ben ik er van overtuigd, dat de ‘haven van het behoud’ nog ver voor ons uit ligt. Juist dát besef maakt de Vrij-Katholieke Kerk tot een realistische en unieke Kerk, want de Kerk kan tegelijkertijd een mysterieschool zijn. * * * 30 Reflectie 2(3&4), december 2005 "Gebroken macht wordt kracht", Schildering van Sita Boonstra