Reflectie2(3&4).vp

De blessing van de Shabbat Het menselijke bestaan verloopt binnen de coördinaten van ruimte en tijd. Men zou dit kunnen vergelijken met het bestaan van vissen binnen een aquarium. De schepping is echter veel breder dan het aquarium waar- in de vissen het bestaan ervaren. Als wij zelf een aquarium in huis hebben, zorgen wij ervoor dat het altijd schoon is, dat de vissen te eten krijgen, kortom, dat de omstandigheden binnen het aquarium zodanig zijn, dat de vissen gezond blijven. Weten de vissen dit? Zijn de vissen zich bewust van ons bestaan? Vragen zij zich af waar hun eten vandaan komt? Staan zij er bij stil? Wij, mensen, worden geboren en onze enige zekerheid is dat wij ooit dood gaan. Onze incarnatie op deze planeet is ons geschonken, en het is aan ons er iets van te maken. Onze incarnatie, ons bestaan, vindt plaats binnen die di- mensies van ruimte en tijd. Heeft ons bestaan extra dimen- sie(s) nodig? Zijn wij ons ervan bewust dat ons bestaan zich ook in een soort aquarium afspeelt? Zijn wij ons ervan bewust dat het Le- ven veel meer dan ons aquarium omvat? Waar halen wij de brandstof vandaan? Wat inspireert ons, wat ontroert ons? Bes- tonden wij vóór deze incarnatie? Blijven wij bestaan na onze dood ? Waar komen wij oorspronkelijk vandaan? Waar gaan wij naar toe na de beëindiging van deze incarnatie? Heeft ons bestaan extra dimensie nodig, buiten die van ruimte en tijd? Veel mensen gaan ervan uit dat wij, mensen, uit de Oor- sprong komen en, na de dood, naar de Oorsprong terugkeren. Een zalige Oorsprong, vol Licht en Liefde. Als het inderdaad zo is, is deze incarnatie, het bestaan dus, alleen maar een fase in het Leven. De dood is dan het einde van het bestaan van een incarnatie, maar absoluut niet het einde van het Leven. De meeste feestdagen worden één keer per jaar gevierd. De Shabbat veel vaker: één keer per week. Wat is zo bijzonder aan de Shabbat? De zevende dag, de Shabbat, is heilig. De Shabbat is ook een kans. Een bloem is mooi en biedt haar schoonheid aan, onvoor- waardelijk, ook als er niemand is die naar haar kijkt. De Shab- bat is een geschenk, de Shabbat I s en G eeft, óók onvoorwaardelijk. De Shabbat is een kans om dichter bij de Oorsprong te komen, dichter bij de Bron. Een kans om stil te staan bij wat echt belangrijk is. Een kans om met onze alle- daagse, aardse activiteiten van ons bestaan even te stoppen en aandacht te geven aan ons Leven. Een kans om “brandstof”, d.w.z. energie te krijgen, inspiratie, inzicht. Een kans om ons te herinneren dat wij meer zijn dan een zak botten. Een kans om ons te verheugen en te laten verwennen door onze G odde- lijke O uders, én een kans om onze liefde aan onze G oddelijke O uders te geven; (als u wilt, kunt u dit vergelijken met het weekendbezoek aan het ouderlijke huis door studenten die op kamers wonen). De Shabbat is een kans, een G ift van onze O uders, een oase in de woestijn van ons aardse bestaan. De Shabbat is een herinnering, én een bevestiging dat de dood niet bestaat. De Shabbat is een proefje van T huis. Ooit vroeg iemand mij: “Houden jullie de Shabbat?”, waarop ik antwoordde: “De Shabbat H oudt óns!”, ruth. 7 Reflectie 2(3&4), december 2005 Foto: Sita Boonstra