Reflectie3(1).vp

lichamen Postcommunio (Hemelvaart) en eindzegen (Pinkste- ren) de afronding van de menselijke evolutie op aarde. Voor velen zijn mythen ontsproten aan de menselijke ver- beelding. Jung was een van de eersten die ontdekte dat mythen overal ter wereld dezelfde processen beschrijven. In tijden van algemeen analfabetisme was de mens aangewezen op beeld- verhalen, afbeeldingen en verbeeldingen van processen die zich onopgemerkt in de ziel afspelen. Volgens Jung keerden steeds dezelfde thema’s in wisselend gewaad terug, zowel in dromen als in mythen, de dromen van de ziel. De Mysterie- godsdiensten baseerden er hun riten op. Kandidaten dienden de mythen te leven, te ervaren, te belevendigen, zodat de zie- len werden aangesloten op de zielenkrachten, die de verwerke- lijking van het Zelf beoogden. Jung introduceerde de zelfverwerkelijking als psychologisch equivalent van de antie- ke inwijdingsmystiek. Die kwam neer op het bewustmaken van doorgaans onbewuste processen in de ziel. In de tempels van Griekenland, Egypte, Mesopotamië en later ook in het land der Romeinen speelden acteurs de mythen na en konden de kandidaten voor inwijding zich inleven in de onnavolgbare perikelen in de godenlevens. Zo vreemd is het dus niet, dat onze mis op ritueel niveau het in de evangeliën beschreven leven van Jezus op de voet volgt. Van geboorte tot kruisdood en opstanding, tot zelfs de uitstorting van de Chris- tusgeest wordt meegeleefd en elke gang door het Christusle- ven laat een afdruk in de ziel achter. Na verloop van tijd is de individuele ziel aan de Christusziel gelijk gemaakt. Pas nadat ik de mystiek in de mis had ontdekt, begon ik de rituelen op hun waarde te schatten. Het leek op een mysterieu- ze droom, vol duistere symbolen, die vakkundig was verklaard en toegepast op het aan alle kanten omgrensde dagelijkse le- ven. De mis maakt ons duidelijk, dat wij zijn ingebed in een spiritueel universum van wording. Door regelmatig deel te ne- men aan de misviering, werken we aan onze innerlijke groei en verwerkelijken wij de vermogens van de ziel. Dit alles dank ik aan de plensbuien van die bijzondere zon- dagmorgen. De regen hield maar niet op en noodgedwongen volgde ik mijn vrouw de kerk in en nam ik plaats op een van de stoelen. Van een afstand volgde ik een dienst waar ik weinig van begreep, niet vermoedend dat zich een van de grote levens- mysteriën aan mijn ogen voltrok. Wat destijds wezensvreemd aan mij leek, is veranderd in een levensbehoefte. Aandacht voor de hogere dimensies van het leven voedt de ziel. Wij leven in een ontzielde maatschappij, waarin de ziel verkommert onder gebrek aan aandacht. Dankzij de rituelen ontvangt de ziel haar dagelijks brood en komen we tot het be- sef wat we werkelijk zijn, namelijk zielen voor wie het lichaam het instrument is. * * * * * * * * 29 Reflectie 3(1) voorjaar 2006 Oude pentekening van de VKK-kerk te Rotterdam