Reflectie3(1).vp

vember 1988 geconsacreerd. In maart 1988 is Wil heenge- gaan. Enkele maanden later, tijdens de Synode in Nederland, ondervond ik dat het gemis door Wils heengaan ook internati- onaal door velen werd gedeeld. In 1990 vroeg Frans Mulder mij of ik voorzitter van het Centraal Kerkbestuur wilde worden. Zelf was ik al voorzitter van het kerkbestuur in Raalte, dus het werd een drukke func- tie. Maar er was allerwegen sprake van groei en enthousiasme en dat steunde mij en zeker ook de andere bestuursleden en het Episcopaat. Tot eind 1997 ben ik CKB-voorzitter geweest. Nieuwe ontwikkelingen: hoopgevende worstelingen De grote problemen in het begin van de nieuwe eeuw, die zouden leiden tot afsplitsing van de Vrij-katholieke Kerk in Nederland van de internationale Kerk heb ik, evenals veel an- deren, ervaren als een dramatische ontwikkeling, die mis- schien wel onvermijdelijk zal zijn geweest. Terugblikkend kun je zeggen dat het bed is opgeschud en er nieuwe perspectieven zijn gekomen. Maar het heeft ons allemaal geconfronteerd met de menselijke en ook kwetsbare kant van het samen Kerk zijn. In de vorige uitgave van ‘Reflectie’ las ik enkele regels over de functie van onze Voorzittend Bisschop mgr. Maurice War- non, die mij uit het hart gegrepen zijn. Hij ziet zijn functie niet als beleidsbepalend voor de gehele Kerk en wil ook niet in hoge mate het spirituele pad van de kerkleden beïnvloeden. Hij is degene die de besluiten van de Algemene Bisschoppelij- ke Synode implementeert. Zo is het mijns inziens ook en ik mag het in dit jaar dat de VKK negentig jaar bestaat, hoopge- vend noemen dat dit principe weer terug is. De worsteling van de afgelopen jaren heeft veel energie gekost, heeft twijfels met zich meegebracht. Er zijn mensen gekwetst en gehavend. Maar het heeft onze Kerk als geheel niet verzwakt, eerder versterkt. Zoals de Zeeuwen zeggen: “Luctor et emergo”, (Ik worstel en kom boven). * * * * * * * * * 31 Reflectie 3(1) voorjaar 2006 Raam in Kerk te Amsterdam – foto: Rob Veltkamp