Reflectie3(1).vp

Interview met een nieuwe priester – Cees Hayes Nelly Schouw – Zaat In de jaren dat Cees Hayes nog ouderling was in de Gerefor- meerde Bond van de Nederlands Hervormde Kerk in Nunspeet, werd hem wel eens voor ogen gehouden dat je eigenlijk het best ouderling kunt zijn op oudere leeftijd. ‘t Kan raar lopen. Want nu, op zijn zestigste is Cees Hayes priester in de Vrij-Katholieke Kerk en zegt hij: ‘Ik spreek veel jonge mensen en ik merk, dat zij diepe religieuze gevoelens hebben. Maar die kunnen zij niet goed uiten en zij weten er geen vorm aan te geven’. Is religie of spiritualiteit tegenwoordig dan alleen iets voor oude mensen die op zondag plichtmatig naar de kerk gaan en afwachten wat de predikant of de priester daar te zeggen heeft? Een gesprek met een pas gewijde VK priester die inder- daad door de tijd gelouterd is. Ouderling is Cees Hayes al lang niet meer. Het is zo’n vijfen- twintig jaar geleden dat hij dit ambt vervulde. Het leven heeft hem niet onberoerd gelaten. Het geestelijke klimaat op de Noordwest Veluwe past niet meer bij hem. Hij heeft het sterke gevoel dat zijn werkterrein nu in de Vrij-Katholieke Kerk ligt. In januari werd hij door Mgr. Peter Baaij tot priester gewijd. Waar begonnen zijn contacten met de Vrij-Katholieke Kerk? ‘Begin jaren ’80 kwam mijn toenmalige echtgenote Corine in gesprek met priester Frans Wertwijn, die tot de geestelijkheid van de Vrij-Katholieke Kerk in Amersfoort hoorde. Wertwijn werkte als psycholoog in een ziekenhuis. Er waren meerdere ge- sprekken tussen Corine, Frans en mij en die gesprekken gingen o.a. ook over religie en het godsbeeld in verschillende groepe- ringen. Het gevolg was dat Corine en ik de diensten in de Amersfoortse kerk gingen bezoeken, waar Corine uiteindelijk achter het orgel plaatsnam. Het was een heel andere wereld waarin wij terechtkwamen. Er waren ervaringen die ons tot op het bot raakten, maar waar wij nog niet goed raad mee wisten’. ‘Vooral de Mariaverering was mij volkomen vreemd’, ver- telt Cees Hayes verder, ‘maar gevoelsmatig, onderhuids toch weer niet, omdat in mijn jeugd bij buren de beeltenis van het H. Hart niet onberoerd liet. Dat was iets wat heel ver van mij afstond vanuit de traditie van de Ned. Hervormde Kerk. Maar nu is Maria als de moeder-vrouw-figuur in de religie mij juist bijzonder dierbaar geworden.’ Verhuizing Vanuit Nunspeet verhuisde Cees vervolgens naar Zwolle. Ook daar wist hij de Vrij-Katholieke Kerk te vinden. Maar zijn echte basis werd uiteindelijk de Christus Pantocratorkerk in Raalte. Nagenoeg elke zondag ondernam hij de reis vanuit Zwolle naar het liefelijke kerkje aan de Stationsstraat in Raal- te. Corine werd een van de vaste organisten en Cees werd toe- gelaten als altaardienaar. Hun beider geestelijk werk breidde zich uit, maar toch groeiden Cees en Corine uit elkaar. Het werd een moeilijke en verdrietige tijd, die ten slotte leidde tot een echtscheiding. Het gezin viel als het ware uiteen. Cees zelf ondervond bovendien de problemen van het verlies van zijn werk, door arbeidsong- eschiktheid, 20 jaren. Hij raakte niet alleen zijn partner kwijt, maar ook zijn inkomen uit arbeid, als bakker. In de Vrij-Kat- holieke Kerk kon hij wel functioneren, maar zijn leven was toch niet in balans. ‘Aan bisschop Wil de Rijk (z.g.) en zijn vrouw Nelly heb ik veel te danken; zij waren mijn opvang’, wil Cees nog even kwijt. Cees werd lid van de Vrijmetselarij en samen met de Vrij-Katholieke Kerk is daardoor zijn leven meer in balans ge- komen. Enkele jaren later trouwde hij met zijn nieuwe partner Wil- ma. Ze hebben samen twee dochtertjes. Mirjam is zeven jaar en Lucia bijna drie. Cees zelf is chauffeur bij een touringcar- bedrijf. De structuur is nu terug in zijn persoonlijk leven. ‘Ik was dan ook blij dat bij mijn priesterwijding mijn ex- vrouw en onze kinderen uit mijn eerste huwelijk aanwezig waren’, zegt hij. Evenzeer deed het hem goed, dat een van de Rooms-Katholieke geestelijken uit Raalte bij zijn priesterwij- ding aanwezig was en, als priester, hem ook de handen opleg- de tijdens de ceremonie. ‘Op de een of andere manier had ik het gevoel dat alles compleet was bij die wijding. Maar ik rea- liseer mij heel goed dat het echte werk nu pas goed gaat begin- nen. Het is net als met het rijexamen. Als je een rijbewijs hebt, moet je gaan bewijzen dat je kunt rijden. En dan nog zijn er 37 Reflectie 3(1) voorjaar 2006