1-Reflectie 4(1)vrj07.vp

onszelf geconditioneerd door de geschriften van die voorgang- ers. We nemen een afwachtende houding aan en veranderen niets. We hebben wel de priesterwijding voor vrouwen openg- esteld. Voor ons was dat heel spannend, maar eigenlijk was dat helemaal niet zo spannend, want andere Kerken gingen ons voor. Door de vrouw tot priester te wijden zullen we onze Kerk niet redden. Maar wel door de onderliggende stroom die tot dat besluit heeft geleid te leren (her)kennen en daaraan ver- volgens betekenis te geven in onze liturgie en eucharistische vorm. Conditionering is ‘de dood in de pot’, alle creativiteit is dan verdwenen. In theorie weten we dat, maar in de praktijk worstelen we ermee. Door conditionering kunnen we al heel moeilijk naar het heden kijken, laat staan dat we los van heden en verleden naar de toekomst kunnen kijken. Kunnen ontdek- ken wat de toekomst qua boodschap, qua opdracht, qua ont- wikkeling in petto heeft. In theorie weten we allemaal dat de toekomst hier en nu voor ons staat en ons recht in de ogen kijkt. Als het ware staat te trappelen om zich aan ons mensen kenbaar te maken. Of dat nu in de Kerk is of daarbuiten, de toekomst discrimineert niet. Zij wil zich presenteren aan ieder- een. De kracht van de toekomst is dat zij dingen verandert. De constante in de schepping: veranderen In mijn werk ben ik het gedachtegoed van Peter Senge en zijn collega’s Scharmer, Jaworski en Flowers tegengekomen. Door hun werk van tientallen jaren als adviseur bij vaak grote (mul- tinationale) ondernemingen, ontdekten zij dat mensen van de toekomst kunnen leren. Dat mensen in staat zijn met elkaar te ontdekken wat de toekomst voor heeft en dat vertalen naar hun organisatie of bedrijf, waardoor er wezenlijke veranderingen ontstaan. Veranderingen die voortkomen uit diep inzicht, ver- kregen door het kennen van de toekomst. Een toe- komst waarvan de signalen zich hier in het heden laten zien; en ge- zien worden door hen die in staat zijn te horen en te zien. Zij ontdekten in hun gesprekken met managers en hun werk met mensen binnen tal van bedrijven, de spirituele kant en kracht van de organisatie. Sterker nog, managers, medewerkers wil- den wel meer vanuit spirituele kracht werken, maar niet alle- maal durfden ze daarover te praten. Ze ontdekten ook dat die kracht de potentie heeft over de grenzen van het bedrijf heen te werken aan de verandering van de wereld. Daarin zien zij – en ik denk dat het terecht is – dat multinationals (doordat zij over de hele wereld aanwezig zijn) de potentie in zich hebben om de wereld ten goede te veranderen door zelf te veranderen door de kracht die de toekomst schenkt. Terwijl tot op dit mo- ment multinationals juist niet die positieve rol vervullen. Senge en zijn collega’s hebben hun ‘ontdekkingstocht’ be- schreven in hun boek Presence , een boek over mensen, orga- nisaties, de noodzaak en het hoe van bewustzijnstransformatie, (Senge c.s., 2006). Een ontdekkingstocht waarin zij “Oude Wijsheid” in werking zagen in moderne bedrijven, een ont- dekkingsreis naar de wortels van veranderen. Wat zij zien en meemaken, verbinden zij ook met de wijsheid in onder meer het christendom, het taoïsme en het soefisme. In mijn werk zie ik steeds vaker dat organisatie- en veran- derkundigen op zoek zijn naar de spirituele kant van de mens en de organisatie waarin zij werken. Er wordt gesproken over de ziel van de mens en de ziel van de organisatie en hoe die zich tot elkaar verhouden. Steeds vaker wordt in bedrijven en organisaties de vraag gesteld wat zij nog meer kunnen beteke- nen voor de maatschappij, voor de ontwikkeling van de wereld. Ze zijn op zoek naar hun toegevoegde waarde voor de omgeving, naast hun ‘core business’. Een niet geld-gedreven motivatie. Waar we hier over praten is spirituele groei. Het gaat over veranderen. Verandering is de enige constante in de schepping. Leven is veranderen. Alles stroomt en alles is vloeibaar. De wereld om ons heen verandert in spirituele zin in een rap tempo. Alles verandert voortdurend, niets staat vast, zegt de kwantumfysica. En temidden van deze veranderende en spiritualiserende wereld – ja, toch wel, ondanks alle andere zaken die we zien en mogelijk op het tegendeel zouden kunnen wijzen – zou de VKK niet hoeven te veranderen? “De Vrij-Katholieke Kerk is een levende, christelijke Kerk, vooruitstrevend in zover dat zij beweert dat de godsdiensten gelijke tred behoren te houden met de groei en de verlichting van de mensheid” , staat in onze Beginselverklaring, (N.N. 1986). En dan niet veranderen? En niks vernieuwen? Alleen op ‘prudente wijze’ lees ik in de herfsteditie van Reflectie. Geen vooruitgang zonder risico en fouten. Zorgen dat je vol- doende kennis hebt en openstaan voor de toekomst en de tekenen des tijds zien en verstaan. Oppakken van de uitdaging Het nieuwe tijdperk waarin we zijn binnengetreden – of de overgangsfase daarvan waarin we ons bevinden – staat onder de invloed van de zevende straal. Het achter ons liggende tijd- perk was van de zesde straal, de straal van toewijding. De ze- vende straal is de straal van geordende dienst. 'Google' je het woord Aquariustijdperk, dan krijg je voor Nederlandstalige pagina’s 13.300 hits. Er wordt van alles op die pagina’s ver- kondigd over het nieuwe tijdperk. Kennelijk is er al heel veel kennis aanwezig over de betekenis van dit nieuwe tijdperk. Een tijdperk van Licht, Liefde, Eenheid. De mannelijke spiri- tuele kracht en de vrouwelijke spirituele macht werken maxi- maal in ieder mens. Een tijdperk waarin de mens zich verbindt met zijn diepste – goddelijke – kern of bron (Atma). Vanuit die kern van eenheid verbindt hij zich weer met de materie waardoor hij vanuit zijn Atma aan de materie waarden kan toevoegen die we nu niet kennen. Een bewustzijnstransforma- tie die leidt tot verbinding met en een compleet ander gebruik van de materie. Een tijdperk van samenwerken, netwerken, el- kaar helpen resultaat te behalen en elkaar versterken. Een tijd- perk van orde, schoonheid, synthese. Een tijdperk waarin de mens geen behoefte meer heeft aan een goeroe buiten zich, omdat hij in zichzelf het Christusbewustzijn doet ontwaken. Dát is zijn goeroe. Vanuit de eenheidsbeleving in dit Christus- bewustzijn met alles wat leeft en is, zoekt hij ook op spiritueel gebied de samenwerking met andere mensen. Het nieuwe tijd- perk is het tijdperk van de ceremoniële magie, waarin heel be- wust samengewerkt wordt met de engelen. Wat we nu mee- maken op het gebied van ceremonie en liturgie verbleekt bij wat het nieuwe tijdperk op zijn hoogtepunt zal laten zien. Zo maar snel even een aantal zaken bij elkaar ‘genomen’ van wat er over dit tijdperk is te vinden. En dan zou onze Kerk niet veranderen? Ik denk dat onze Kerk gesticht is om te veranderen! Maar dan wel vanuit diep innerlijk in- zicht, diep innerlijk begrijpen, diep innerlijk weten. De Kerk kent de mens van nu en morgen, kent de juiste betekenis van de Kerk nu en morgen, de juiste betekenis van liturgie en ceremonie nu en morgen. En als dat niet zo is, dan ligt er een grote uitdaging om tot inzicht, begrijpen en weten te komen. Pakken we die uitdaging op, dan gloort er een mooie toekomst. 7 Reflectie 4(1) voorjaar 2007