Reflectie15-winter2007.vp

De zeer bijzondere bijna-doodervaring van Thomas Benedict Mellen 1 Deel 1 Thomas Benedict Mellen is een kunstenaar die in 1982 een bijna-doodervaring had. Hij was meer dan anderhalf uur kli- nisch dood en gedurende die tijd verrees hij uit zijn lichaam en ging het Licht binnen. Omdat hij nieuwsgierig was omtrent het universum, werd hij meegenomen naar de verre diepten van het bestaan en zelfs daarbuiten, in de energetische Leegte voorbij de Big Bang. Wat deze bijnadoodervaring betreft, heeft Dr. Kenneth Ring opgemerkt: “Zijn verhaal is een van de opmerkelijkste die ik in mijn uitgebreid onderzoek naar bijna-doodervaringen heb meegemaakt”. (Zie ook andere opmerkingen over Mellen aan het einde van dit artikel – red). Nu Mellen aan het woord. De weg naar de dood In 1982 stierf ik aan terminale kanker. De toestand waar ik in verkeerde was niet meer te behandelen en elk soort chemothe- rapie dat ze me nog konden geven, zou me tot een vegetatief bestaan hebben veroordeeld. Ze gaven me nog zes tot acht maanden. Omdat ik geen spirituele basis bezat, ging ik gelo- ven dat de natuur een vergissing had gemaakt en dat wij waar- schijnlijk een kankerorganisme waren op de planeet. Ik had een zeer negatief wereldbeeld en dat leidde me, zoals ik dat zie, naar mijn dood. Ik probeerde allerlei soorten alternatieve geneeswijzen, maar niets hielp. Het kosmologisch wereldbeeld op zijn kop dankzij een bijna-doodervaring? Rudolf H. Smit Dat de bijna-doodervaring een “aanslag” lijkt te plegen op het gekoesterde wereldbeeld, weten BDE-ers maar al te goed: het idee dat er dan toch misschien een soort hierna- maals bestaat, kan er bij menigeen niet in, zeker bij veel (beta-)wetenschappers niet. Wetenschappers, en dan met name theoretisch natuurkundigen en kosmologen (sterren- kundigen die zich vooral hebben gericht op de studie van het ontstaan van het heelal), hebben het waarschijnlijk ex- tra moeilijk met het bijna-doodverhaal van Thomas Mellen waarop wij onlangs de hand mochten leggen en dat u hier- na, in dit nummer met deel 1, kunt lezen. Het is waarschijnlijk wel de meest bijzondere bijna- doodervaring ooit gepubliceerd. Want niet alleen was Mel- len zeker anderhalf uur (!) klinisch dood, maar bovendien maakte hij tijdens zijn BDE een reis door het universum die naar huidige natuurkundige maatstaven volstrekt on- mogelijk is! Let wel: hij reisde terug in de tijd tot voorbij... de Big Bang. Natuurkundigen: ga daar even voor zitten! Want volgens u kàn dat immers niet! Afgezien nog van het feit, dat zelfs al reis je met de snelheid van het licht (volgens de gangbare wetenschap de hoogst mogelijke snelheid in het heelal) dan nóg, … dan nóg zul je er zo’n dertien miljard jaren over moeten doen om dat beginpunt van het heelal, de Big Bang, te bereiken. Naar zijn zeggen deed Mellen dat in minder dan anderhalf uur... Maar ja, stellen niet alle BDE-ers dat er “aan de andere kant” geen tijd bestaat? Dan komt er nóg een onmogelijk iets: Mellen ging terug naar de Leegte van vóór de Big Bang. Maar alle natuur- kundigen zijn het er over eens, dat er geen “vóór” de Big Bang kán bestaan. Omdat immers tegelijk mét de Big Bang Ruimte en Tijd werden geschapen. Dus hoe kan Mellen dan in een ruimte geweest zijn die er niet wás of, volgens de huidige natuurkunde, er niet kón zijn? Ik heb ooit een vraag horen stellen aan één van Neder- lands beroemdste kosmologen, professor Kees de Jager. Zijn antwoord op de vraag wat er was vóór de Big Bang luidde: “Helemaal niets”. En: “Filosofisch gezien mag je die vraag niet eens stellen!” Nou, daar schoot de vraagstel- ler (een havo-leerling) natuurlijk niet veel mee op. Evengoed: raadsels, raadsels. De reactie is voorspelbaar: de wetenschap, en met name de natuurkunde, kan en zal Mellens verhaal niet serieus ne- men. En dus de persoon Mellen ook niet, vrees ik. Toch lijkt mij zo’n negatieve conclusie allesbehalve gerechtvaar- digd. Want ná zijn letterlijk hemelbestormende BDE bleek Mellen te beschikken over zeer geavanceerde, wetenschap- pelijke kennis, waar de betrokken geleerden nog steeds hun hoofd over breken. Mellen blijkt dus beslist niet op zijn achterhoofd geval- len te zijn. Enfin, leest u zelf maar de meningen over hem aan het einde van diens artikel. * * *