Reflectie15-winter2007.vp

van de mensheid. Elke keer dat ik daaraan denk, voel ik me betrokken bij het goddelijke evolutieproces, waarvan wij allemaal deel uitmaken. Dan blijft de verwondering over de alom aanwezige Wijs- heid in het universum, in de natuur, in de mens, in de weten- schap en in de mythologieën van de wereld. Overal klinkt de stem van de onvergankelijke wijsheid door. Zij verlicht het verstand en verruimt de intuïtie. Zij, en alleen zij, helpt ons op de weg naar het koningschap en zal ons in staat stellen om eens met het Al te regeren, zoals Jezus dat in het Thomas- evangelie noemt. Het heilige huwelijk Het eindpunt van deze uitgestrekte evolutieweg, steil bergop- waarts, is het heilige huwelijk, het centrale ritueel van de mees- te, grote religies. In het heilige huwelijk, ‘hieros gamos’ bij de Grieken en ‘yab yum’ bij de Tibetanen, wordt de vereniging van de menselijke ziel met de goddelijke geest een onverbreek- baar feit. Wat God verbindt, zal de mens niet scheiden. Het evangelie van Johannes vermeldt deze ceremonie in Kana. Eeuwenlang braken de dogmatici zich het hoofd over wie daar dan wel in het huwelijk waren getreden. Nee, het was niet Jezus met zijn Kerk, evenmin huwde Jezus daar zijn minnares Maria Magdalena. De gnostici leren, dat waar water in wijn wordt veranderd, de ziel (water) wordt gespiritualiseerd door wijn (geest). In Kana voltrekt zich het heilige huwelijk, dat in feite een innerlijk huwelijk is. Het volstrekt zich niet in de bui- tenwereld, niet ergens ver weg, maar in ons eigen wezen. Meer- malen ontmoeten we in de evangeliën Jezus als bruidegom. Hij is de geest, die de Wijsheid in zijn bruidsvertrek ontvangt. Eenwording geldt als de bekroning van de gnostiek. Een- heid met God is voor elk mens het hoogst bereikbare ideaal. Maar wie of wat is dan wel God volgens de gnostici? Omstan- dig laten zij weten wat hij niet is, maar omtrent zijn ware iden- titeit tasten wij in het duister. Plato noemt hem eenvoudig de Al-Ene, Jacob Boehme spreekt van de oergrond, anderen be- noemen hem nog abstracter met ongrond. Uiteraard is het god- delijke archetype het oerbeeld van het Al, dat aldoordringend het leven in zijn vele verschijningsvormen draagt. De heilige Eenheid Als Jezus over God sprak, noemde hij hem in het Aramees ‘Alaha’, waarin de namen Allah en Elohim doorklinken. Alaha had volgens Neil Douglas-Klotz, een kenner van het oude Aramees, de taal die Jezus sprak, de betekenis van Heilige Eenheid. In zijn boek “Het verborgen evangelie” wijst deze auteur op nog een handig weggeretoucheerd geheim. Het woord “Koninkrijk” door Jezus veelvuldig gebruikt, is zowel in het Aramees als in het Hebreeuws, een vrouwelijk woord. Geheel volgens het gebruik van die tijd verwees het naar een koninginenrijk en in die zin doelde Jezus op een terugkeer in de boezem van de Wijsheid. Jezus Christus blijkt meer gnosticus te zijn dan de Kerken ons doen geloven. Jezus verwierp dogma’s en predikte een le- vende religie, waarin elk mens zijn eigen verantwoordelijkheid voor het Al dient te dragen. Dat is precies de doelstelling van de gnosis en in navolging daarvan ook van de Vrij-Katholieke Kerk. Zo keren wij terug in de Aya Sophia, de eerste grote kathe- draal uit de historie en bovendien het prototype van alle kathe- dralen die na die tijd zijn gebouwd. Veel kathedralen herbergen gnostische geheimen. Stuk voor stuk dragen zij de Wijsheid door de eeuwen. Staande tussen de zuilen van de Aya Sophia, werd ik mij bewust van een onvergankelijke wijs- heid, gestold in een monument dat door de eeuwen heen de herinnering aan de gnostiek heeft bewaard. || Een droom die geen bedrog is: “Toen heb ik je gedragen”