Reflectie 5(2).vp

muziekbeoefening van de laatste drie decennia gerealiseerd kunnen worden. Natuurlijk, de klank is voller en groter, maar de geest is in principe dezelfde als die van het door hem opge- richte Orchestre des Champs-Elysées. Herreweghe plaatst een overbekend repertoire in een nieuw perspectief en maakt nieuwsgierig naar de nog komende opnamen, waarover volgende keer meer. Deze Matthaus-passion-box, kwam de vorige keer te laat bin- nen om nog besproken te worden. De Matthaus in de zomer! Voor mij maakt dat niets uit, voor u hopelijk ook niet. Deze muziek is immers voor alle jaargetijden! Deze tweede Matthäus Passion van Philippe Herreweghe (eerder bracht hij in 1985 al een versie uit) is één van de pij- lers van de moderne interpretatie van de grote passie, waarin wordt getracht om de muziek zoveel mogelijk uit te voeren zo- als we nu denken dat het in de tijd van Bach zelf moet hebben geklonken. In vergelijk met zijn eerste poging heeft Herreweghe het koor iets in omvang teruggebracht ten opzichte van het orkest. Dat dit goed uitpakt, is al meteen te horen in het (negenstem- mige) openingskoor: de verschillende stemmen verdringen el- kaar niet in massaliteit, maar blijven onderling feilloos te onderscheiden. De negende stem van het “O Lamm Gottes un- schuldig”, van het knapenkoor, valt gelijk een zonnestraal door de ramen van de kathedraal. Na het openingskoor volgt al direct de ster van deze uitvoering: evangelist Ian Bostridge, die een zeer betrokken en levendige rol vertolkt waarbij alle in tekst en muziek aanwezige nuances helder naar voren komen. Ook de Jezus-partij klinkt heel overtuigend: Franz-Josef Selig zet een majestueuze Christus neer, met een rijke intonatie en een nobele waardigheid. Van de overige solisten verdient – niet verrassend – coun- tertenor Andreas Scholl wel de meeste lof! Hij maakt duidelijk waarom hij op zijn terrein op een eenzame hoogte staat. Zijn aria’s klinken verrassend zuiver en perfect gefraseerd. Wie bij zijn Erbarme Dich de ogen droog en de keel brokvrij houdt, zou er wellicht goed aan doen wat meer in contact te komen met zijn innerlijke zelf. Op de orkestbegeleiding is weinig aan te merken. Heel de- gelijk, maar ook nu en dan sprankelend. De uitvoering van de grote koorpartijen is erg overtuigend. De koralen kennen een plezierige doorloop, zonder geforceerde pauzes aan het einde van de versregels. Herrweghe slaagt er in deze lezing de flow erin te houden en weet de vonk op zijn musici over te brengen. Die vonk sprong ook in mijn huiskamer over en liet mij niet onberoerd. Of het nu Beethoven is of Bach, Herreweghe weet te overtuigen en te ontroeren. * * * * Voor adressen van de muziek- en boekuitgevers, zie pagina 29