Reflectie 5(2).vp

BOEKENINFO Lambèrt de Kwant Jude Currivan is afgestudeerd in natuurkun- de en archeologie. Zij interesseert zich al van jongs af voor bewustzijn en metafysica. Midden jaren ‘90 gaf ze een succesvolle loopbaan als zakenvrouw op en ging ze zich verdiepen in sjamanisme en oude wijsheid. Ze is autrice van The Wave en het 8e cha- kra . In 1998 hoorde zij een innerlijke bood- schap, een oproep om een wereldwijde zoektocht te onderne- men om de helende energieën te activeren van twaalf Lumeri- sche bouwwerken op aarde, om daarmee de collectieve bewust- zijnsverschuiving van 2012 te ondersteunen. De twaalf activa- ties en de opening van een galactische poort werden afgerond tijdens het wintersolstitium (zonnewende) van 2003. In 2006 leidde een volgende oproep tot een dertiende helende reis. Een boeiend boek, maar ik heb wat moeite met m.i. modieuze be- grippen en termen als activaties en galactische poorten, de co- creatieve kracht van de kosmos. Neem bijvoorbeeld deze zin: “Het was ons inmiddels bekend dat de activering van de soular disc bij Silbury Hill ten tijde van de Harmonische Concordantie de voltooiing zou zijn van de stapsgewijze activering van het groot tralieveld van Gaia, of om het uit te drukken in de woor- den van de geomant Richard Liviton,’het wekken van de twaalf chakra’s van de drie planetaire Albions.” Pfffff. Weet u wat dat is, een geomant? Ik heb het in Van Dale opgezocht: waarzeg- kunst die van verschijnselen op aarde uitgaat. Is dat dan geo- mantie? Bij Albions kwam ik er niet uit. Het schijnt een voet- balclub te zijn uit het Schotse Stirling. Het abstractieniveau en zweefgehalte zijn dus aan de hoge kant. Ik weet nu ook wat sol- stitium betekent: zonnewende! De Haarlemse huisarts Hans Moolen- burgh is bekend geworden door zijn in de jaren 80 verschenen boek Een engel op je pad , gevolgd door het boek Engelen als helpers der mensheid , een verrassende uitkomst van een onder- zoek naar ervaringen met engelen. Zijn eerste boek is in vijf talen verschenen. Ik heb deze sympathieke en erudiete arts verschillende malen geïnterviewd en ook binnenkort is er weer een gepland. In zijn nieuwe boek Is toeval echt toevallig? gaat Moolen- burgh, mede aan de hand van anekdotes uit zijn leven, in op wat we zo vaak toeval noemen. Bij nadere bestudering blijken deze toevalligheden uit een geheimzinnige wereld te stammen, een wereld waar niet de ijzeren logica geldt, maar waar we overspoeld worden door speelsheid, drama en eindeloze varia- tie. Het is een onderhoudend en heel toegankelijk boek. Een reisgids, zoals de auteur dat noemt, door die andere wereld. In 1980 wordt in Jeruzalem een graftombe gevonden met beender- kistjes uit de eerste eeuw van onze jaartelling. Het graf blijkt geheel in- tact en van de inscripties die zes van de tien kistjes dragen wordt vastge- steld dat ze authentiek zijn. Pas 15 jaar later bemerken programmama- kers van de BBC bij toeval dat de namen in de inscripties een wonder- lijke combinatie vormen. ‘Jezus zoon van Jozef’, ‘Maria’, ‘Mariamme de lerares’, ‘Jozef’, ‘Mattheus’ en ‘Judas zoon van Jezus’. Deze ontdekking haalt in 1996 de pers, maar daarna wordt het weer stil. De recente ontdekking van een ander beenderkistje stimuleert verder onderzoek naar het familiegraf. Discovery Channel zendt een documentaire van James Came- ron uit over de vondst, maar de theologische wereld blijkt sceptisch. De gevonden namen waren in de tijd van Jezus zeer gebruikelijk. Aan de unieke combinatie wordt voorbijgegaan. Wat kan men anders? De gedachte overwegen dat Jezus niet in het lichaam opgestaan is? Dat Jezus getrouwd was met Mari- amme (Magdalena) en dat ze samen een kind hadden? Inmiddels heeft DNA-onderzoek plaatsgevonden, hebben wiskundigen een kansberekening gemaakt en wordt uit steeds meer details duidelijk dat naar alle waarschijnlijkheid na 2000 jaar het graf van Jezus en zijn naaste familie teruggevonden is. De theorie dat in Talpiot het graf van Jezus van Nazareth is gevonden en dat hij met Maria Magdalena getrouwd was, wordt door Jacob Slavenburg gedeeld. Hij veronderstelt, dat ook het beenderkistje van Jacobus oorspronkelijk uit datzelfde graf afkomstig was. Soms leest het boek dat hij hierover heeft geschreven als een thriller. Hij voert de lezer langs een groot aantal oude teksten en opschriften en vermeldt het commen- taar van geleerden en journalisten. Het graf van Jezus is een boeiend, toegankelijk boek en vraagt ook om reacties, zoals hij die dan ook heeft gekregen. „Dat Jezus’ graf zou zijn gevonden, heb ik al vaker gehoord”, zegt Meindert Dijkstra, oudtestamenticus ’met archeologische ervaring’, van de Universiteit Utrecht. Hij sluit zich aan bij Amos Kloner, dat de aangetroffen namen weinig te betekenen hebben. Als Jezus’ kind samen met hem begraven zou zijn in Jeruzalem, dan is dat volgens Dijkstra ‘schokkend’. ‘Maar dan voor de Da Vinci Code-gelovigen. Dat betekent dat Maria Magdalena nooit met het kind van haar en Jezus naar Europa is gekomen. Erg jammer voor de gelovigen in de mythe van ‘het heilige bloed en de heilige graal’. Dr. R. Roukema, hoog- leraar Nieuwe Testament aan de Protestantse Theologische Universiteit, verwijt Slavenburg zelfs ‘maar al te graag een sensationeel boek te willen schrijven.” Polkerman heeft lang getwijfeld voordat zij haar ervaringen naar buiten bracht. Toch reali- seerde ze zich dat haar verhaal niet op zichzelf stond en herkenbaar voor vele anderen was. Ze kwam tot de conclusie dat het voor haar