Reflectie 6(1) voorjaar 09.vp

In deze nieuwe rubriek vertellen mensen over hun eigen ervaringen. Religie en spiritualiteit zijn heel persoonlijk en beleeft ieder op de eigen manier. Het beschrijven daarvan kan anderen treffen en inspireren. Wij nodigen u uit om uw ervaring met de lezers van Reflectie te delen. Hieronder een eerste inzending . Loslaten Yvette Bender Is dit nu wat men bedoelt met bezinning, als je leest over be- zinning? Ik heb nooit kunnen invoelen hoe dat voelt. Zo dicht bij jezelf te komen, te zijn. Maar het bestaat dus echt … en wat een vrijheid, geluk. Wat een gevoel! Dat je dat als mens allemaal in je hebt, niet te geloven. Ik heb het op afstand altijd veroordeeld, betiteld als zweverig. Dacht, kom eens met beide benen op de grond. Zelfs in het belachelijke getrokken van ‘nou die is ver heen’! Maar dingen overkomen je. Als perfectionistisch en altijd in de voorzorg zijnd per- soon, op alle fronten, dacht ik op alles voorbereid te zijn. Al- les in de hand te hebben, alles mooi gepland te hebben. Maar … niets is minder waar. Forget it! Overmacht? Onvoorzien? Toen kwam mijn burn-out uit de lucht vallen. Zo maar? Er kunnen zich zaken voordoen in een mensenleven die je niet ziet aankomen. Toeval? Alle scenario’s die je voor jezelf bedacht had en waarvan je dacht op voorbereid te zijn, worden omver gehaald. Alle ‘zekerheden’ blijken op niets te zijn ge- stoeld. Materiële zaken stellen dus niets voor. Niet als je denkt daar je zekerheden aan denkt te kunnen ontlenen …Maar wat daarvoor in de plaats komt is prachtig. Er werd al vaker tegen mij gezegd ‘laat eens los’’. Loslaten, hoezo…? Wat…? Ik werd er vaak onzeker door, omdat ik eigenlijk niet be- greep wat er werd bedoeld. In het on(der)bewuste begon het te broeien, het begon mij te intrigeren. Ben naar bijeenkomsten gegaan, ben een ander soort boeken gaan lezen. Boeken met een boodschap. En langzaam maar zeker begonnen stukjes van de puzzel in elkaar te vallen. Werd ik steeds meer bevestigd in mijn gevoel, mijn onbewuste, wat er natuurlijk altijd al was, maar werd weggestopt. Geen tijd, flauwekul, doorgaan! Werken, niet zeuren, geld verdienen. Ja, geld is helaas nodig in de huidige maatschappij. Alles kost geld. Voor niets gaat de zon op, maar hoeveel geld heb je echt nodig om te kunnen (over)leven? Als alle zekerheden en continuïteit wegvallen; die vanzelf- sprekendheid er niet meer is. Wat dan? Doodeng. Je valt in een gat. Je schaamt je voor je omgeving. Je hebt gefaald. Je bent in aanzien gedaald. Telt niet meer mee.. en dan kom je je- zelf tegen. Huis weg, auto weg, geen uitkering, geen status, anonimi- teit, niets meer … Maar je gaat uiteindelijk ’s avonds gewoon weer slapen en wordt weer wakker en het leven gaat door. Maar je beleving wordt anders, bewuster. Door het dur- ven/moeten loslaten komen er andere dingen voor in de plaats. Dankbaarheid voor het leven, de nieuwe, ‘spontane’ contacten die tot dan toe onbekenden waren. Personen die net zo voelen en denken als jij. Gesprekken die er toe doen; honger naar meer willen weten en uitwisselen van gedachten en ervaringen die er toe doen en op die manier gestild wordt. Hulp in welke vorm dan ook, het durven ontvangen waar anderen je in willen laten delen. Het hele proces van het dur- ven ontvangen, terwijl je altijd op de stoel zat van de gever, is op zich al een heel proces. Maar ik ben blij en dankbaar voor deze levensles en voel mij gelukkiger dan ooit. En kan het nu wel van de daken schreeuwen …. kom thuis bij jezelf en ga echt leven! Het is zo mooi, zo puur, zo de moeite waard, niets hoeft er meer er zijn andere dingen die er toe doen. Door mijn proces kan ik nu ook zeggen dat ik opensta voor anderen en ze daadwerkelijk kan helpen met hun proces en ze onvoorwaardelijk kan laten delen in mijn zijn, zonder dat het mij extra energie kost. Door het loslaten van het verleden, kom je opnieuw in je kracht. ... O V E R H E T L E V E N V A N ...