Reflectie 6(1) voorjaar 09.vp

De zichtbare en concrete wereld is een grote bron van vergis- singen. De maan lijkt licht te geven in de nacht en voordat we het weten zijn we vergeten dat we naar het licht van de zon kijken. Een ster glinstert aan de hemel maar in werkelijkheid bestaat ze niet meer en zien we alleen haar licht dat nog steeds naar ons onderweg is. Een zwaar bewapende soldaat geeft een indruk van daad- kracht en onverschrokkenheid, maar in wezen is hij een toon- beeld van angst en voorzichtigheid. Zou hij werkelijk een moedig man zijn, dan zou hij niet zoveel machtsvertoon nodig hebben. De wetenschap zegt op zoek te zijn naar de waarheid, maar laat soms vooral haar kleingeestigheid zien als nieuwe denk- beelden de oude en vertrouwde theorieën aan het wankelen dreigen te brengen. Wie alleen durft te gaan, zal niet moeten ophouden met on- derzoeken. Met ontdekken. Met denken. Met voelen. Met doorleven. Met alles wat zo vanzelfsprekend en echt lijkt, zo concreet en bewezen, niet te wantrouwen maar met open ogen te bezien, met open handen te betasten, met een open geest tegemoet te gaan. Wat gisteren waar was, kan vandaag een leugen zijn. Wat vandaag als werkelijk wordt beleefd, kan morgen al achter- haald zijn. Waarheden blijven beperkt tot de menselijke maat, conclusies komen niet verder dan wat de mens heeft bedacht. Alleen de beweging staat onomstotelijk vast en kent geen andere grens dan het ritme van de tijd en de hartslag van de evolutie. De eenling en de groep De weg van de eigen keuze is een moeilijke en eenzame weg. Velen zullen je van deze route willen afhouden, want iedere eenling is een potentieel gevaar voor het voortbestaan van elke groep. De maatschappij is ontworpen op gezamenlijkheid, overeen- stemming en beïnvloeding. Daarom zal elke groepsovertuiging met hand en tand verdedigd worden. Artsen zullen in bijna alle gevallen elkaar altijd meer gelijk geven dan dat ze ooit aan een niet medisch geschoold iemand hun vergissingen zullen toege- ven. Ambtenaren zullen elkaar de hand boven het hoofd blijven houden en onder het mom van onuitgesproken erecodes en broederlijke waarden meer gewicht leggen op het gemeenschap- pelijke belang dan op het individuele gelijk. Klokkenluiders worden nog steeds eerder als verraders gezien dan als mensen die boven hun eigen belang durfden uit te stijgen. Toen Sylvia Millekamp overleed, waren velen woedend vanwege het medische traject dat zij had gekozen. Het was schrijnend om te zien hoe haar persoonlijke mening zelfs na haar dood niet werd geaccepteerd, maar als een dwaling of als een beïnvloeding werd gebrandmerkt. Vele ‘intellectuelen’ ga- ven haar nog een trap na in plaats van haar keuze te respecte- ren als een individuele overtuiging en daardoor als een deel van haar identiteit. De doorgang De wereld is vaak een moeilijke plaats. Problemen en tegenslagen, ziekten en angsten dwingen ons tot talloze keuzen. Vaak weten we niet wat we moeten doen, ver- trouwen we op het advies van anderen, hebben we zelf nog te weinig ervaring of kennis waarop we een eigen visie kunnen baseren. Voor veel mensen is het geloof in een godsdienst, in een goe- roe, in een overtuiging of in een denkrichting van groot be- lang. Zonder dit geloof hebben ze het gevoel te verdwalen en om te komen in een koude en kille wereld of juist verward te raken in bijgeloof en sentiment. Vele anderen voelen zich pathologisch ongeborgen en zijn elke dag op zoek naar een krachtiger houvast, een sterker ge- loof. Weer anderen raken verstrikt in depressies of zakken steeds dieper weg in het moeras van het zelfmedelijden, in de grijsheid van het zelfbeklag of hullen zich in een deken van sarcasme en bijtende ironie. De meesten berusten in een leven waarin het soms wat be- ter en soms wat minder gaat. Een leven waarin de dagen als taarten moeten worden gevuld en waarin de stille uren het liefst met een zeis worden gedood. Ik geloof in de autonomie van ieder mens. Ik ervaar een uiterst individuele kracht die ik in ieder mens aanwezig acht en die vroeg of laat de toegang is tot een groter begrijpen, een dieper weten, een vollediger zijn. Ik weet dat ik de wereldse ongeborgenheid die mij zo soms laat dwalen en twijfelen, steeds vaker zal moeten leren inwis- selen voor een werkelijke en meer omvattende geborgenheid die zich ergens in mij bevindt. Alleen vanuit de diepte van mijn innerlijk ben ik in staat het ongelooflijke geschenk van het leven te ontvangen en te beleven. Zijn verborgen signalen en tekens, de ontelbare waarschuwingen en bemoedigingen te aanvaarden en te begrijpen. Alleen vanuit mijn meest individuele onafhankelijkheid kan ik de gebeurtenissen in mijn leven op hun uiterst persoonlijke betekenis onderzoeken en hun aanreiking tot een aanraking transformeren. Een aanraking die mij doortrilt van levensvreug- de, die mij op al mijn grondvesten laat schudden van dankbaar- heid en die mij in al mijn zekerheden laat beven van besef. Hoe meer ik ben die ik in wezen ben, hoe meer het wezen- lijke door mij heen kan trekken. Alleen zo alleen maak ik mezelf tot een leegte, een holte, een doorgang. Een vrije poort waardoor het leven met al zijn gebeurtenissen en geheimen met elke inademing kan worden verwelkomd en met elke uitademing kan worden begrepen. Dag in, dag uit. Leven in, leven uit. * * *